DEBATUM

Τετράποδοι κοµάντος

2011-05-14T22:18:00.000+03:00

Οι στρατιωτικοί σκύλοι είναι οι καλύτεροι σύντροφοι των αµερικανών πεζοναυτών στο Αφγανιστάν

Το περασµένο φθινόπωρο, ενώ πραγµατοποιούσαν πεζή περιπολία στη Μάρτζα, ένα προπύργιο των Ταλιµπάν στο Αφγανιστάν, αµερικανοί πεζοναύτες πυροβόλησαν και σκότωσαν µια θανάσιµη απειλή: έναν αδέσποτο σκύλο ο οποίος έκανε το λάθος να επιτεθεί στο λαµπραντόρ ριτρίβερ της περιπόλου.
Ο διοικητής του λόχου, λοχαγός Μάνιουελ Ζεπέντα, παραµένει αµετανόητος. Αν το λαµπραντόρ των πεζοναυτών είχε τραυµατιστεί, οι πεζοναύτες θα είχαν χάσει το πιο δυνατό τους όπλο για τον εντοπισµό βοµβών τοποθετηµένων στην άκρη του δρόµου –και θα είχαν καλέσει ένα ελικόπτερο πρώτων βοηθειών, όπως ακριβώς θα έκαναν και για έναν άνθρωπο. «Θεωρούµε τον σκύλο έναν ακόµα πεζοναύτη», λέει ο λοχαγός Ζεπέντα. Η αποκάλυψη πως ανάµεσα στην οµάδα των Navy SEALS, που σκότωσαν αρχές του µήνα τον Οσάµα Μπιν Λάντεν στο Πακιστάν, ήταν και ένας τετράποδος κοµάντος έχει σηκώσει στις ΗΠΑ µεγάλο κύµα ενδιαφέροντος για τους στρατιωτικούς σκύλους, που υπηρετούν την πατρίδα από τον Α΄ Παγκόσµιο Πόλεµο και αναπτύσσονται τώρα µαζικά στο Αφγανιστάν.
Από το καλοκαίρι τααµερικανικά στρατεύµατα θα αρχίσουν να επιστρέφουν στις ΗΠΑ. Ολο και περισσότεροι σκύλοι όµως ακολουθούν την αντίστροφη διαδροµή. Το 2007, οι πεζοναύτες ξεκίνησαν ένα πιλοτικό πρόγραµµα στο Αφγανιστάν µε εννέα εκπαιδευµένους στον εντοπισµό εκρηκτικών σκύλους – ο αριθµός αυτός έχει ήδη φτάσει τους 350 και αναµένεται να αυξηθεί στους 650 έως το τέλος του έτους. Συνολικά, υπάρχουν σήµερα 2.700 µάχιµοι σκύλοι στον αµερικανικό στρατό. Πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεµβρίου ήταν 1.800.
Οι σκύλοι χρησιµοποιούνται για προστασία, καταδιώξεις, ιχνηλάτηση καθώς και έρευνα και διάσωση, ο στρατός όµως βασίζεται ολοένα και περισ σότερο πάνω τους για την ανίχνευση των αυτοσχέδιων βοµβών που προκαλούν και τις περισσότερες απώλειες µεταξύ των αµερικανών στρατιωτών. Προς το παρόν, κανείς δεν τα καταφέρνει καλύτερα, ούτε άνθρωπος ούτε τεχνολογία.
ΡΑΤΣΕΣ. Οι πλέον προσφιλείς ράτσες στον στρατό είναι ο γερµανικός ποιµενικός και ο βελγικός ποιµενικός – ή µαλινουά. Αλλά οι πεζοναύτες στο Αφγανιστάν χρησιµοποιούν καθαρόαιµα λαµπραντόρ ριτρίβερ για τη δυνατή τους όσφρηση και τον µη επιθετικό, πρόθυµο χαρακτήρα τους. Εκπαιδευµένα λαµπραντόρ συνοδεύουν σήµερα πολλές πεζές περιπολίες στην επαρχία Χελµάντ, περπατώντας πάντα, χωρίς λουρί, κάπου 100 βήµατα µπροστά ως ανιχνευτές βοµβών. Το κόστος της εκπαίδευσης και της συντήρησής τους είναι υψηλό, φτάνει ακόµα και τα 40.000 δολάρια – 28.000 ευρώ. Στο τέλος µιας κοπιαστικής ηµέρας, εντούτοις, µερικές φορές το λαµπραντόρ παραµένει… λαµπραντόρ.
Την περασµένη άνοιξη, στη διάρκεια περιπολίας στο Γκαρµσίρ της επαρχίας Χελµάντ, ο Τάνγκο οδηγούσε µια µικρή οµάδα πεζοναυτών σε έναν χωµατόδροµο, όταν ξαφνικά έσκυψε το κεφάλι και άρχισε να κουνάει την ουρά – σηµάδι πως είχε εντοπίσει κοντά εκρηκτικά. Η περίπολος πάγωσε, οι πυροτεχνουργοί άρχισαν τις έρευνες. Βόµβα δεν βρέθηκε και η περίπολος συνέχισε τον δρόµο της. Στην επιστροφή όµως ο σκύλος, εξουθενωµένος από τη ζέστη, εγκατέλειψε τα καθήκοντά του και πήδηξε σε ένα αρδευτικό κανάλι να δροσιστεί. Ενας πεζοναύτης αναγκάστηκε να πηδήξει κι αυτός µέσα και να τον βγάλει – βρίζοντας – σηκωτό.
Οµως οι δεσµοί που αναπτύσσονται στη µάχη ανάµεσα στα λαµπραντόρ και τους χειριστές τους είναι πολύ ισχυροί. Τον περασµένο ∆εκέµβριο, ένας 20χρονος δεκανέας, ο Κόλτον Ρασκ, σκοτώθηκε στη Χελµάντ από τα πυρά ελεύθερου σκοπευτή. Ο αγαπηµένος του σύντροφος, ένα τρίχρονο µαύρο λαµπραντόρ ονόµατι Ελι, κουλουριάστηκε πάνω του και έµεινε εκεί. Ο Ελι συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα από τον στρατό. Τον υιοθέτησαν τον Φεβρουάριο οι γονείς του δεκανέα Ντάρελ και Κάθι Ρασκ.

ELISABETH BUMILLER ΤHE NEW YORK TIMES/ ΤΑ ΝΕΑ

Απούσα η Αθήνα από τη Μάχη για τον Έλεγχο της ΝΑ Μεσογείου

2011-05-14T13:00:00.001+03:00

Στα τέλη Μαΐου αναμένεται να αποστείλει η Τουρκία δεύτερη νηοπομπή με ανθρωπιστική βοήθεια προς τη Γάζα, ένα χρόνο μετά την πρώτη αποστολή, η οποία αντιμετώπισε τα όπλα των ισραηλινών ειδικών δυνάμεων. Παράλληλα, η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως από αυτόν τον μήνα θα αρχίσει η ανάθεση σεισμικών ερευνών σε ξένες εταιρείες για τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Επίσης, η Κύπρος προχωρά ολοταχώς με τις δικές της έρευνες στο Οικόπεδο 12. Τέλος, αυτή την εβδομάδα πληροφορηθήκαμε ότι μετανάστες από τη Λιβύη που επέβαιναν σε πλοιάριο βρήκαν τραγικό θάνατο στα ανοικτά της Μεσογείου, αφού κανείς δεν τους παρείχε βοήθεια. Πρόκειται για τέσσερα φαινομενικά άσχετα γεγονότα, τα οποία όμως αποκτούν σχέση αν τα εξετάσουμε σε συνδυασμό με τις τουρκικές εκλογές και την αδιόρθωτη ελληνική εξωτερική πολιτική.

Ως γνωστόν, τον επόμενο μήνα ο κ. Ερντογάν θα αναζητήσει την επανεκλογή του στις εθνικές εκλογές της Τουρκίας, πράγμα που μοιάζει βέβαιο, αφού έχει κατορθώσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη μεγάλων στρωμάτων της κοινωνίας, λόγω της υψηλής οικονομικής ανάπτυξης και της γενικότερης δυναμικής που έχει προσδώσει στη χώρα του. Ένα μεγάλο μέρος της στρατηγικής του κ. Ερντογάν έχει να κάνει με τον γεωστρατηγικό ρόλο της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής. Θα ήταν περιττό να αναφερθούμε στα αρκετά σημεία γραφής της νέο-οθωμανικής αυτής στάσης, η οποία όμως έχει οδηγήσει και σε ένα «παρατράγουδο»: Στην ρήξη με το Ισραήλ και κατά συνέπεια με τις ίδιες τις ΗΠΑ.

Η απόφαση της Τουρκίας να επαναλάβει τη νηοπομπή προς τη Γάζα είναι μια εξόχως σημαντική πρωτοβουλία διότι από τη μια φανερώνει πως η Άγκυρα έχει τα ψυχικά αποθέματα να στηρίξει εμπράκτως την στρατηγική της και από την άλλη διότι μας δείχνει πόσο μακριά είναι διατεθειμένη να φτάσει την ρήξη με το Ισραήλ. Η ελληνική κυβέρνηση ούτε στα όνειρά της δεν θα έβλεπε μια τόσο τολμηρή κίνηση, τη στιγμή που πασχίζει να εκδώσει ένα διάβημα για να προστατεύσει στοιχειώδη δικαιώματα της Ελλάδος για το FIR Αθηνών και για αυτά που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Η ίδια η διαδρομή της πολυεθνικής νηοπομπής μέσα από τη ΝΑ Μεσόγειο δείχνει από μόνη της το διακύβευμα της συγκεκριμένης υπόθεσης: Δεν είναι άλλο από το ποιος ασκεί μεγαλύτερη επιρροή σε αυτές τις θάλασσες, οι οποίες γνωρίζουμε πλέον πως περιέχουν αποθέματα φυσικού αερίου αντίστοιχα με το διάσημο κοίτασμα Σαχ Ντενίζ της Κασπίας. Θάλασσες των οποίων ένα μεγάλο μέρος ανήκει δικαιωματικά στην Ελλάδα και την Κύπρο, γεγονός το οποίο αναγνωρίζει επισήμως και εμπράκτως η ισραηλινή πλευρά.

Βλέπουμε λοιπόν μια ιδιαίτερη προθυμία από πλευράς Ισραήλ για συνεργασία, καθώς και μια αίσθηση επείγοντος της Κύπρου ώστε να προχωρήσει το συντομότερο, τώρα που οι συνθήκες το ευνοούν, στην εκμετάλλευση του ορυκτού της πλούτου.

Και η Ελλάδα; Τι έχει να αντιτάξει η Αθήνα στις πρωτοβουλίες και τις θυσίες αυτές; Τι λόγο έχει να εκφράσει το υπουργείο Εξωτερικών και ο ίδιος ο πρωθυπουργός; Ότι προχωρά στην εκμετάλλευση των κοιτασμάτων πετρελαίου μονάχα στο Ιόνιο και τη Νότια Κρήτη, για να μην αγγίξει ευαίσθητες περιοχές στο Αιγαίο; Ή ότι αποσύρει προσωρινά το δικαίωμα οριοθέτησης της ΑΟΖ απλά και μόνο για να συνομιλήσει με τους Τούρκους; Και για την επέκταση των εθνικών υδάτων της Ελλάδας στα 12 ν.μ., όπως προβλέπει το διεθνές δίκαιο, ούτε λόγος!

energia

Διεθνής Συμφωνία Ανοίγει τον Δρόμο για την Εκμετάλλευση του Πετρελαίου της Αρκτικής

2011-05-14T12:51:00.000+03:00

Οι οκτώ χώρες του Αρκτικού Κύκλου (ΗΠΑ, Καναδάς, Ρωσία, σκανδιναβικές χώρες και Φινλανδία) συναντήθηκαν την Πέμπτη ώστε να επιλύσουν μια σειρά από ζητήματα και να προωθήσουν την εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της περιοχής. Τις τελευταίες δεκαετίες, η άνοδος της θερμοκρασίας στην Αρκτική έχει απομακρύνει μεγάλους όγκους πάγου, με αποτέλεσμα να θεωρείται δυνατή πλέον η ναυσιπλοΐα εκεί κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, όπως και η τοποθέτηση εξέδρων για την παραγωγή πετρελαίου.

«Οι ευκαιρίες οικονομικής ανάπτυξης στην Αρκτική πρέπει να αξιολογηθούν λαμβάνοντας υπόψη την ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος και των οικοσυστημάτων της», δήλωσε σχετικά η Χίλαρι Κλίντον, προειδοποιώντας ότι «οι κυβερνήσεις δεν θα συμφωνούν πάντοτε για το πώς θα επιτευχθεί αυτή η ισορροπία.»

Οι οκτώ χώρες δεσμεύτηκαν να δημιουργήσουν διεθνή πρωτόκολλα για την αποτροπή και τον καθαρισμό πετρελαιοκηλίδων στην περιοχή, ώστε να καθησυχάσουν τις ανησυχίες της κοινής γνώμης για τις δυσμενείς επιπτώσεις των εξορυκτικών δραστηριοτήτων που θα αναληφθούν. Επιπλέον, υπογράφτηκε συμφωνία για το συντονισμό επιχειρήσεων εντοπισμού και διάσωσης στη θαλάσσια περιοχή της Αρκτικής. Πρόκειται για την πρώτη δεσμευτική συμφωνία που έχει υιοθετήσει το Αρκτικό Συμβούλιο, το οποίο δημιουργήθηκε το 1996 για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που απορρέουν από το λιώσιμο των πάγων.

Προορισµός... το Κρεµλίνο

2011-04-22T14:02:00.000+03:00

Ο Βλαντίµιρ Πούτιν φαίνεται ότι προετοιµάζει την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για την προεδρία. Χθες έδωσε άλλη µια ένδειξη προς αυτήν την κατεύθυνση. Στην ετήσια πρωθυπουργική οµιλία του στο Κοινοβούλιο για την κατάσταση της χώρας, την τελευταία πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2012, παρουσίασε έναν µακροσκελή κατάλογο µε τα επιτεύγµατά του, υπογραµµίζοντας πως η Ρωσία πρέπει να είναι ισχυρή για να αντιµετωπίσει απειλές από το εξωτερικό.

Η οµιλία του Ρώσου πρωθυπουργού έµοιαζε προεκλογική. Παρουσίασε ένα φιλόδοξο πρόγραµµα εκσυγχρονισµού του ρωσικού οπλοστασίου υποσχόµενοςνα δαπανήσει για τον σκοπό αυτόν 700 δισ.δολάρια ως το 2020.Το ευρύ φάσµα θεµάτων που κάλυψε µε τη δίωρη οµιλία του – από τους µακροπρόθεσµους οικονοµικούς στόχους µέχρι την εθνική ασφάλεια και την άµυνα – υπογράµµισε τον ρόλο του ως υπ’ αριθµόν 1 ηγέτη του έθνους, αν και ο διάδοχός του στην προεδρία, ο Ντµίτρι Μεντβέντεφ, έχει πρακτικά πολύ ευρύτερες εξουσίες.

«Το έθνος χρειάζεται δεκαετίες σταθερής και ήρεµης ανάπτυξης, χωρίς απότοµες κινήσεις και ασύνετους πειραµατισµούς» βασισµένους στη φιλελεύθερη πολιτική, δήλωσε ο 58χρονος ηγέτης, ο οποίος είχε διατελέσει πρόεδρος από το 2000 ως το 2008 και όρισε διάδοχό του τον συνεργάτη και προστατευόµενό του Μεντβέντεφ. Οι δυο τους έχουν δηλώσει ότι θα αποφασίσουν αργότερα ποιος θα είναι υποψήφιος για την προεδρία τον Μάρτιο του 2012, όµως αναµένεται ευρέως ότι ο Πούτιν θα αναλάβει και πάλι το κορυφαίο κρατικό αξίωµα για µια εξαετή θητεία.

Κατά την οµιλία του στη ∆ούµα, εγκωµίασε το έργο του και έθεσε φιλόδοξους στόχους για το µέλλον. ∆ιεκδίκησε τον έπαινο ότι έβγαλε γρήγορα τη Ρωσία από την παγκόσµια χρηµατοπιστωτική κρίση και υποσχέθηκε ότι η ρωσική οικονοµία θα είναι ως το 2020 µέσα στις πέντε πρώτες στον κόσµο (σήµερα είναι έκτη). Το δίδαγµα από την κρίση είναι πως η χώρα πρέπει να είναι «αυτάρκης, ανεξάρτητη και ισχυρή» ώστε να αντισταθεί στις έξωθεν πιέσεις. «Η αδυναµία της οικονοµίας και του κράτους, η έλλειψη ανοσίας στα σοκ από το εξωτερικό γίνονται αναπόφευκτα απειλή για την εθνική ακεραιότητα», τόνισε. «Στον σύγχρονο κόσµο, αυτοί που είναι αδύναµοι θα δέχονται ξεκάθαρες συµβουλές από ξένους επισκέπτες για το προς τα πού να πάνε και ποια πολιτική να ακολουθήσουν».

Ο Πούτιν είπε πως η ρωσική οικονοµία σηµείωσε πέρυσι ανάπτυξη 4% και φέτος θα επιταχυνθεί ώστε το 2012 να καλύψει πλήρως της απώλειες από την κρίση. Υποσχέθηκε να εκσυγχρονίσει τις εθνικές βιοµηχανίες και να αναπτύξει νέες τεχνολογίες για να µειώσει την εξάρτηση της Ρωσίας από το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο και άλλες πρώτες ύλες. Υποσχέθηκε επίσης να καταπολεµήσει τη διαφθορά – όπως είχε κάνει και ο Μεντβέντεφ όταν τον διαδέχθηκε στην προεδρία. Χειροκροτούµενος από τους βουλευτές (η πλειοψηφία των οποίων ανήκει στο κόµµα του, την Ενωµένη Ρωσία), καυχήθηκε ότι αύξησε τις συντάξεις και διάφορα κοινωνικά επιδόµατα, καθώς και τις δηµόσιες δαπάνες για την παιδεία και την επιστήµη. Ακόµη, απέρριψε φόβους ότι η Ρωσία µπορεί να αντιµετωπίσει λαϊκές εξεγέρσεις όπως αυτές που συγκλονίζουν τον αραβικό κόσµο. Η κοινωνική πολιτική της κυβέρνησής του, τόνισε, θα κάνει τους Ρώσους ευτυχείς ώστε να υποστηρίζουν την κυβέρνηση.

Γιώργος Αγγελόπουλος/ Τα Νέα

ΛΕΠΤΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΤΗ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ – ΓΙΑΤΙ Η ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.

2011-04-22T13:49:00.000+03:00

Του ΣΤΑΥΡΟΥ ΛΥΓΕΡΟΥ

Εάν δεν υπάρξουν σύντομα νέες πρωτοβουλίες εκ μέρους της Δύσης, η ισχύουσα σήμερα διχοτόμηση της Λιβύης θα αρχίσει να παγιώνεται. Είναι αξιοσημείωτο ότι η Γαλλία και η Βρετανία έχουν αρχίσει να θέτουν ζήτημα κλιμάκωσης της επέμβασης με τη χρήση και ειδικών χερσαίων δυνάμεων. Το είπε ευθέως ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της γαλλικής Βουλής Άλεξ Πονιατόφσκι.

Το Παρίσι και το Λονδίνο διαπιστώνουν επισήμως πια ότι το ψήφισμα 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας είναι περιοριστικό, με αποτέλεσμα οι συγκρούσεις να παρατείνονται. Ζητούν ένα νέο ψήφισμα, που θα λύσει τα χέρια του NATO, αλλά οι πιθανότητες να συμβεί κάτι τέτοιο είναι μάλλον μηδαμινές, λόγω της αρνητικής στάσης της Ρωσίας και της Κίνας. Ούτε η Ουάσινγκτον, όμως, εμφανίζεται πρόθυμη να εμπλακεί περισσότερο. Προς το παρόν προσπαθεί να βρει χώρα υποδοχής για τον Καντάφι, αλλά είναι αμφίβολο εάν αυτός θα δεχτεί μια τέτοια συμφωνία, όσο βλέπει ότι η Λύση διστάζει να εμπλακεί με χερσαίες δυνάμεις.

Τον ενθαρρύνει και το γεγονός ότι και οι γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες Ιταλία και Ισπανία τηρούν επιφυλακτική στάση. Όπως είναι γνωστό, οι άλλες δύο χώρες μέλη του NATO, η Ελλάδα και η Τουρκία, συμμετέχουν στην επιχείρηση, αλλά όχι και στους βομβαρδισμούς.

«Ασπιρίνες»

Το πρόβλημα της Γαλλίας και της Βρετανίας, όμως, δεν είναι μόνο στρατιωτικό. Είναι και πολιτικό. Φοβούνται ότι εάν εμπλακούν δυτικές χερσαίες δυνάμεις θα προκληθεί αντίδραση στην αραβική κοινή γνώμη, με αποτέλεσμα να κάνουν πίσω οι αραβικές χώρες που συμμετέχουν και υποστηρίζουν την επιχείρηση. Προς το παρόν, το Λονδίνο στέλνει στρατιωτικούς συμβούλους στη Βεγγάζη, με αποστολή να οργανώσουν και να εκπαιδεύσουν τις αντικαθεστωτικές δυνάμεις. Τέτοιου είδους κινήσεις, όμως, μοιάζουν με ασπιρίνες.

Οι ελπίδες ότι το καθεστώς θα ξεμείνει από χρήματα δεν φαίνεται να δικαιώνεται. Ούτε οι προσπάθειες να εξαχθεί πετρέλαιο από τη προσωρινή κυβέρνηση (Εθνικό Συμβούλιο) των εξεγερμένων αναμένεται να λύσει το πρόβλημα. Ας σημειωθεί ότι το Μάιο θα συγκληθεί διεθνής διάσκεψη στη Ρώμη με τη συμμετοχή νατοϊκών και αραβικών κυβερνήσεων, για να προωθηθεί η εξαγωγή πετρελαίου από τις περιοχές που ελέγχουν σι αντικαθεστωτικοί.

Είναι προφανές ότι στα μέτωπα της Λιβύης δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον αυτής της χώρας, αλλά και οι εξελίξεις σε όλη τη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσιακό κύμα θα παλινδρομούσε. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μία νέα δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις ανάμεσα σε αντιαμερικανικά και φιλοαμερικανικά καθεστώτα.

Είναι ο ίδιος λόγος που κλυδωνίζονται τα καθεστώτα της Συρίας, του Μπαχρέιν και της Υεμένης. Κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητες της, αλλά υπάρχει ένας μεγάλος κοινός παρονομαστής. Κι αυτός είναι το διάχυτο αίτημα για ελευθερία, δημοκρατία, ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη. Εάν είχε ανατραπεί το καθεστώς Καντάφι, θα ήταν πολύ διαφορετική η στάση του Μπασάρ αλ Άσαντ. Όσο το καθεστώς της Δαμασκού βλέπει ότι έχει περιθώρια να επιβιώσει, δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει τις πιο σκληρές μεθόδους καταστολής των συνεχιζόμενων μαζικών διαδηλώσεων. Υπολογίζεται ότι οι νεκροί ξεπερνούν τους 200, χωρίς ωστόσο να κάμπτεται η δυναμική του εξεγερσιακού κύματος.

Σε μία προσπάθεια να βρει διέξοδο, ο Μπασάρ αλ Άσαντ κατήργησε επιτέλους το καθεστώς εκτάκτου ανάγκης, που ισχύει στη Συρία επί δεκαετίες. Αν και η κατάργηση ήταν ένα από τα αιτήματα των διαδηλωτών, όλα δείχνουν ότι η πολιτική αναταραχή δεν πρόκειται να εκτονωθεί. Εάν όμως, η δυναμική της εξέγερσης κλιμακωθεί, κατά πάσα δυνατότητα το καθεστώς να παλινδρομήσει σε ακόμα πιο σκληρές μεθόδους καταστολής, γεγονός που θα θέσει δίλημμα στους Δυτικούς.

Είναι σαφές ότι η κυβέρνηση Ομπάμα δεν είναι διατεθειμένη να εμπλακεί σε νέο πολεμικά μέτωπο, όταν η απαγκίστρωση από το Ιράκ είναι πολύ δύσκολο να ολοκληρωθεί κι όταν ο έλεγχος του Αφγανιστάν αποδεικνύεται ολοένα και περισσότερο όχι μόνο κοστοβόρος, αλλά και πρακτικά αδύνατος. Από την άλλη πλευρά όμως είναι δύσκολο να παραμείνει απαθής, εάν, όπως όλα δείχνουν, η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» βαλτώσει. Εκτός κι αν η Ουάσινγκτον επιλέξει να αφήσει τα πράγματα να εξελιχθούν προς την κατεύθυνση μίας ντε φάκτο διχοτόμησης της Λιβύης σε Ανατολική και Δυτική. Προς το παρόν, όμως, δεν υπάρχουν σημάδια ότι ωθεί τα πράγματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Όταν το μέτωπο της Λιβύης είναι ανοικτό, προφανώς η Δύση αδυνατεί να σκεφθεί καν μία αντίστοιχη επέμβαση στη Συρία. Και για επιχειρησιακούς και για πολιτικούς λόγους. Εκτός αυτού, πολλοί στη Δύση, αλλά και στο Ισραήλ, θεωρούν ότι το καθεστώς Ασαντ ενδεχομένως να είναι προτιμότερο από την αβεβαιότητα μίας διάδοχης κατάστασης. Είναι αλήθεια ότι το ζήτημα αυτό είχε τεθεί και για την Αίγυπτο και για τη Λιβύη, αλλά σ’ αυτές η δυναμική της εξέγερσης δημιούργησε εντός της Δύσης και πολιτική δυναμική υπέρ της επέμβασης. Δεν αποκλείεται να συμβεί το ίδιο και με τη Συρία, εάν, όμως, έχει ανατραπεί το καθεστώς Καντάφι.

Τουρκικές φιλοδοξίες.

Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Η Τουρκία του Ερντογάν δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στον με το οθωμανικό χώρο. Αρχικά προσπάθησε να παρεμποδίσει τη δυτική επέμβαση. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η προσέγγισή της με το καθεστώς Καντάφι και τα τουρκικά οικονομικά συμφέροντα στη Λιβύη. Φοβόταν δικαιολογημένα ότι, εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Ασαντ θα έχει κριθεί.

Μια τέτοια εξέλιξη θα ευνοήσει τους Κούρδους. Το κουρδικά κρατίδιο στο Βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τους Αμερικάνους. Παραλλήλως θα ευνοηθεί και το Κουρδικό κίνημα στη Τουρκία αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο Κουρδικούς πληθυσμούς, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω και τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.

Στο γεωπολιτικό αυτό παιχνίδι υπάρχει χώρος και για την ελληνική διπλωματία. Προς το παρόν, η Αθήνα κινείται προσεκτικά εντός των ορίων της πολιτικής του NATOΜουμπάρακ και Καντάφι ήταν δύσκολες και σ’ αυτό είχε παίξει ρόλο και η αρνητική παρέμβαση της τουρκικής διπλωματίας.

Τόσο το νέο μεταβατικό καθεστώς στην Αίγυπτο όσο και η προσωρινή κυβέρνηση των αντικαθεστωτικών στη Λιβύη έχουν άλλες πολιτικές προτεραιότητες. Παρ’ όλα αυτά, εάν η Αθήνα εκτιμά ότι το καθεστώς Καντάφι δεν έχει μέλλον, πρέπει να κινηθεί γρήγορα. Μπορεί να προστεθεί στις ελάχιστες χώρες που έχουν αναγνωρίσει την προσωρινά κυβέρνηση της Βεγγάζης, ζητώντας ως αντάλλαγμα την πολιτική δέσμευση για τη μελλοντική σύναψη μίας συμφωνίας οριοθέτησης, που θα συμβαδίζει με το δίκαιο της θάλασσας και θα λειτουργεί ως προηγούμενο υπέρ των ελληνικών θέσεων.

Με την Αίγυπτο τα πράγματα είναι διαφορετικά, αλλά και σ’ αυτό το μέτωπο πρέπει να κινηθεί γρήγορα η ελληνική διπλωματία. Η Άγκυρα ήδη προσπαθεί να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Αυτό τον σκοπό είχε η σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιουλ να επισκεφθεί το Κάιρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ.

Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» στους Δυτικούς τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία», με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη Δύση. Η τουρκική προσπάθεια προσκρούει στην αντίθεση των Εβραίων. Η επιτυχία της νέο-οθωμανικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το χώρο που θα της αφήσει κυρίως η Ουάσινγκτον, η οποία εμφανίζεται αμφίθυμη. Από τη μία είναι επιφυλακτική αλλά από την άλλη θεωρεί ότι η Άγκυρα μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο.

ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΕΝΔΥΤΗ

Οι Μεσανατολικές Εξεγέρσεις και η Τουρκία

2011-04-07T11:15:00.000+03:00

Η ανάδειξη της ηγετικής θέσεως της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή αποτέλεσε μία από τις πλέον εντυπωσιακές αλλαγές της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής κατά την εποχή Ερντογάν-Νταβούτογλου. Η διεκδίκηση ρόλου μεσολαβητή σε κάθε μεσανατολική διένεξη είχε μετατραπεί σε σταθερά της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Αν και τα αποτελέσματα των τουρκικών μεσολαβητικών πρωτοβουλιών ήταν συνήθως πενιχρά, οι προσπάθειες αυτές ανεδείκνυαν το προφίλ μιας Τουρκίας με πολυεπίπεδη πολιτική και «στρατηγικό βάθος», η οποία διαμόρφωνε τις εξελίξεις παρά αποτελούσε παθητικό παρατηρητή. Επιπλέον, η Τουρκία διεκδικούσε και ηθικές δάφνες. Η μεταστροφή της πολιτικής της εναντίον του Ισραήλ της επέτρεπε να ισχυρίζεται ότι θέτει το δίκαιο και την ηθική υπεράνω των συμφερόντων, πολιτικών και οικονομικών.

Ωστόσο, οι πρόσφατες εξεγέρσεις στη Μέση Ανατολή ανέδειξαν τα όρια του τουρκικού διπλωματικού ακτιβισμού και το έωλο των περί δικαίου και ηθικής ισχυρισμών. Στην εξέγερση της Αιγύπτου, ο συνήθως λαλίστατος υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου επί ημέρες τηρούσε αιδήμονα σιωπή. Η δυστοκία της Τουρκίας συνδεόταν και με μια αδιόρατη ανησυχία για τις μεσοπρόθεσμες στρατηγικές συνέπειες μιας αλλαγής καθεστώτος στην Αίγυπτο. Καθώς η Τουρκία ήταν μία από τις χώρες που επωφελήθηκαν τα μέγιστα από τη βαθμιαία έκλειψη του ηγετικού ρόλου της Αιγύπτου στη Μέση Ανατολή από τη δεκαετία του 1980 και εξής, η πιθανή επιστροφή μιας ενισχυμένης Αιγύπτου στον στρατηγικό χάρτη της Μέσης Ανατολής θα λειτουργούσε ανταγωνιστικώς προς τις τουρκικές φιλοδοξίες. Τελικά, η έκκληση του πρωθυπουργού Ερντογάν προς τον Χόσνι Μουμπάρακ να εγκαταλείψει την εξουσία λίγο πριν αυτός παραιτηθεί επέτρεψε στην Τουρκία να φανεί ότι επηρέασε τις εξελίξεις.

Τα πράγματα όμως περιεπλάκησαν ακόμη περισσότερο στην περίπτωση της Λιβύης. Εκεί απουσίαζε ο στρατηγικός ανταγωνισμός και η αμοιβαία καχυποψία, υπήρχαν όμως ισχυρά οικονομικά συμφέροντα. Η παρουσία χιλιάδων Τούρκων εργαζομένων και τουρκικών επενδύσεων της τάξεως των τριάντα δισεκατομμυρίων δολαρίων στη Λιβύη φαίνεται να βάρυνε αποφασιστικά στην εφεκτική στάση της Τουρκίας. Πολύ περισσότερο που η πλειοψηφία αυτού των κεφαλαίων ανήκαν σε επιχειρηματίες φίλα διακείμενους στο κυβερνών κόμμα της Τουρκίας. Λίγο πριν από τις αεροπορικές επιχειρήσεις, ο πρωθυπουργός Ερντογάν ξιφουλκούσε εναντίον της παρεμβάσεως του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Λίγο μετά, η Τουρκία φερόταν να διαπραγματεύεται τη μεταφορά του κέντρου επιχειρήσεων στη Σμύρνη.

Οι αλλοπρόσαλλες αυτές κινήσεις ανέδειξαν τόσο την ουσιαστική απουσία τουρκικής πολιτικής για την Λιβύη, όσο και την επιρροή των οικονομικών συμφερόντων. Δίκαιο και ηθική εγκαταλείφθηκαν στην πρώτη ευκαιρία, και η προάσπιση των τουρκικών επενδύσεων στη Λιβύη έγινε η βασική μέριμνα της τουρκικής διπλωματίας. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι αυτό συμβαίνει ακριβώς τη στιγμή που πολλοί των εξεγερθέντων έβλεπαν στην Τουρκία μία «χώρα-πρότυπο,» υποστηρικτή της δημοκρατίας και στην κυβέρνηση Ερντογάν έναν ειλικρινή σύμμαχο. Η καλλιέργεια υπερβολικών προσδοκιών σχετικά με τον ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή θα οδηγήσει μάλλον σε απογοητεύσεις εντός και εκτός Τουρκίας. Μπορεί η Τουρκία να ισχυροποιείται σε διεθνές και περιφερειακό επίπεδο, παραμένει όμως ακόμη αρκετά ασθενέστερη από ό,τι νομίζουν οι ηγέτες της.

Ιωάννης Ν. Γρηγοριάδης/Καθημερινή

Προς διαπραγματεύσεις (και) με Καντάφι!

2011-04-07T10:09:00.000+03:00

Οι πρωτοβουλίες που έχουν αναληφθεί και οι συζητήσεις μεταξύ του Καντάφι, της Ελλάδος και άλλων χωρών της συμμαχίας, με πρώτες τη Γερμανία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ, οδηγούν στο συμπέρασμα, ότι ο Καντάφι θα παραμείνει, τουλάχιστον για ένα διάστημα ακόμη, στη θέση του.

Κυοφορείται τη στιγμή αυτή πρωτοβουλία εκεχειρίας, μεταξύ των εμπολέμων πλευρών στη Λιβύη, των αντικαθεστωτικών στην ανατολή, με πρωτεύουσα τη Βεγγάζη και των καθεστωτικών στη δύση, με πρωτεύουσα την Τρίπολη. Στόχος, είναι η έναρξη διαπραγματεύσεων, τύπου στρογγυλής τράπεζας, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ.

Στην πρωτοβουλία αυτή, φαίνεται ότι έχει επιφυλάξεις η Γαλλία, η οποία σήκωσε τη σημαία της ανατροπής του Καντάφι, κάτι όμως που δεν προβλέπει το ψήφισμα 1973, του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Οι ΗΠΑ, έχουν πεισθεί ότι η παρουσία του Καντάφι, με προοπτική πολύ σύντομης αντικατάστασής του από το γιο του Σαϊφ, είναι χρήσιμη μπροστά στην απειλή ισλαμικής έξαρσης στην περιοχή.

Το ίδιο πιστεύουν οι Αμερικανοί και για την Υεμένη και τη Συρία, βλέποντας ότι οι εξελίξεις στην Αίγυπτο μπορεί να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτα πρόσωπα, κάτι που ισχύει επίσης και για την Τυνησία.

Είναι χαρακτηριστικό, ότι οι δύο χώρες, Λιβύη και Υεμένη, όπου επίσης δρομολογείται διάλογος των δύο πλευρών, στο Βορρά και στο Νότο, υπήρξαν ιστορικά δύο ξεχωριστά κράτη, που ενώθηκαν σε ένα.

Στην Υεμένη, ο Νότος είναι ανεπτυγμένος και με πετρελαιοπαραγωγικό πλούτο, ενώ ο Βορράς, απ’ όπου προέρχεται ο Πρόεδρος Σάλεχ, είναι φτωχός.

Οι ΗΠΑ δεν είχαν λάβει σοβαρά υπόψη τον παράγοντα Ισλάμ στην περιοχή, και στήριξαν ανεπιφύλακτα τις δημοκρατικές αλλαγές.

Τα πράγματα όμως δεν τους βγαίνουν. Αναγκάζονται τώρα να διαπραγματευτούν με τις ηγεσίες των χωρών, πάντα βέβαια στο πλαίσιο δημοκρατικών εξελίξεων και αλλαγών. Να διατηρήσουν τα ίδια πρόσωπα, ως φόβητρο του Ισλάμ, ή, όπως στην περίπτωση της Συρίας, να την αναγκάσουν να αποστασιοποιηθεί από το Ιράν και από τους Χεζμπολάχ στο Λίβανο.

http://www.statesmen.gr

«Επανάσταση Α.Ε.»

2011-04-06T11:25:00.000+03:00

Θα μπορούσαν να έχουν λίγο τακτ. Να δείξουν ευγένεια, έναν σεβασμό, τέλος πάντων. Θα μπορούσαν να είναι λίγο πιο προσεκτικοί, λίγο λιγότερο κραυγαλέοι. Θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να είναι έντιμοι και ειλικρινείς. Αλλά δεν είναι. Δεν θέλουν να είναι. Δεν τους νοιάζει να είναι. Διότι τελικά ίσως τα κράτη να λειτουργούν ως επώνυμες εταιρείες και απλώς εμείς να μην το ξέρουμε. Και να συνεργάζονται με άλλες, τυχάρπαστες, ανώνυμες εταιρείες για να εξυπηρετήσουν τα μικρά τους συμφέροντα. Μικρά μπροστά στο αίμα που χύθηκε, την επανάσταση που προδόθηκε, τις ελπίδες που χάθηκαν...

«Το ελεγχόμενο από τους αντάρτες λιμάνι ανοίγει ξανά για εξαγωγές αργού», γράφει το πρωτοσέλιδο της Lloyd's List, που ειδικεύεται σε θέματα ναυτιλίας. «Οι αντάρτες στη Λιβύη θα εξάγουν το πρώτο τους πετρέλαιο», είναι ο πρωτοσέλιδος τίτλος της οικονομικής εφημερίδας Financial Times. Μάταια αναζητά κανείς ανάλογους τίτλους στις μεγάλες πολιτικές εφημερίδες του κόσμου. Δεν υπάρχουν. Ο Τύπος στην Ισπανία ασχολείται με την ανεργία, στη Γαλλία προτεραιότητα έχει το μανιφέστο των Σοσιαλιστών, στη Βρετανία το θέμα είναι οι μεταρρυθμίσεις στην υγεία... Η είδηση για τη διακίνηση πετρελαίου από τους αντικαθεστωτικούς είναι σχεδόν αδιάφορη. Γιατί, τελικά, ο πόλεμος άλλο σκοπό δεν έχει. Πολιτικό σκοπό, δηλαδή...

«Διατηρούμε τις σχέσεις μας με την Εθνική Επιχείρηση Πετρελαίου (σ.σ. της Λιβύης), που είναι ο βασικός μας συνομιλητής», έλεγε στις 16 Μαρτίου ο Πάολο Σκαρόνι, γενικός διευθυντής του ιταλικού πετρελαϊκού ομίλου Εni, αναφερόμενος φυσικά στον ελεγχόμενο από τον Καντάφι ενεργειακό οργανισμό. Πριν καν συμπληρωθεί μία εβδομάδα βομβαρδισμών από τους «πρόθυμους», ο Σκαρόνι προειδοποιούσε ότι οι δυτικές κυρώσεις ισοδυναμούν με αυτοτραυματισμό, «διότι αν δεν παίρνουμε το αέριο από τη Λιβύη ρισκάρουμε την ενεργειακή ασφάλεια».

Και παρότι το λογοπαίγνιο με το τι... σκαρώνει ο Σκαρόνι είναι εύκολο, η δική του αποστολή ήταν μάλλον δύσκολη. Πρώτα μίλησε στο στενότερο φίλο του Καντάφι στην Ευρώπη, τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, η σιωπή του οποίου ήταν τόσο εκκωφαντική που έσπαγε, πράγματι, το φράγμα του ήχου. Ο Καβαλιέρε δεν μιλούσε, άκουγε. Και πείστηκε. Στις 4 Απριλίου, μόλις είκοσι μέρες μετά, η Ρώμη άλλαξε ρότα. Αναγνώρισε τους αντικαθεστωτικούς και άνοιξε το δρόμο στο Σκαρόνι. Μόλις λίγες ώρες αργότερα, ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών ανακοίνωνε ότι ο Σκαρόνι «είχε ήδη επισκεφθεί τους αντικαθεστωτικούς στη Βεγγάζη.

Μετά ανασκεύασε: Εννοούσα ότι... «συνομίλησε τηλεφωνικά μαζί τους για την επανέναρξη της συνεργασίας στον τομέα ενέργειας»». Τόσο εύκολα, τόσο γρήγορα, τόσο απλά. Χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχές, χωρίς φασαρίες. Κι έτσι, χθες, σύμφωνα με δύο εφημερίδες, το ελληνικών συμφερόντων πετρελαιοφόρο Equator επρόκειτο να φορτώσει έξω από το Τομπρούκ 130.000 τόνους αργού. «H ιδιοκτήτρια του πετρελαιοφόρου, Dynacom Tankers Management, αρνήθηκε να σχολιάσει», γράφουν οι Financial Times. Το πρώτο φορτίο θα αποφέρει έως και 125 εκατ. δολ. στους αντικαθεστωτικούς. «Ακόμα ένα πετρελαιοφόρο, το Opal Queen, της Tsakos Shipping & Trading» ίσως κατευθύνεται επίσης στην περιοχή της βόρειας Αφρικής», σημειώνει η Lloyd's List. Και νέα έσοδα για τους αντάρτες: Ο δρόμος για τον εξοπλισμό (νόμιμο ή παράνομο) επιτέλους ανοίγει...

Και κάπως έτσι, το γιασεμί ξεραίνεται, το άρωμα βρομάει και η επανάσταση εξευτελίζεται. Απολύτως...

Ελένα Μπέλλη/ Ημερησία

Ο γαλλοϊταλικός καβγάς βάζει φωτιά στην Ευρώπη

2011-04-06T11:02:00.000+03:00

Τρία στοιχεία που είναι σε θέση να επιδεινώσουν τις σχέσεις μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας δίνουν τροφή για σκέψη όσον αφορά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το πρώτο έγκειται σε μια οικονομική ασυμφωνία. Η Ιταλία ετοιμάζει ένα διάταγμα με σκοπό να αποφύγει να αναλάβουν τα γαλλικά συμφέροντα τον έλεγχο, μέσω των συνηθισμένων οδών, αυτού που θεωρεί στολίδι της ιταλικής αγροδιατροφικής βιομηχανίας, δηλαδή τον κολοσσό των γαλακτοκομικών Ρarmalat.
Έπειτα υπάρχει διαφορετική πολιτική μεταξύ των δύο χωρών όσον αφορά την υπόθεση της Λιβύης. Οι Γάλλοι, σε συνεργασία με τους Βρετανούς, θέλουν να αποχωρήσει ο Μοαμάρ Καντάφι από την εξουσία, ενώ οι Ιταλοί, λόγω καλών σχέσεων του τελευταίου με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, προσπαθούν με κάθε τρόπο να επιτρέψουν στον δικτάτορα να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή έξοδο κατόπιν διαπραγματεύσεων.
Τέλος, υπάρχει μια διαμάχη που αφορά το μεταναστευτικό ζήτημα. Η Ιταλία, που μέσω της νήσου Λαμπεντούζα αποτελεί σημείο εισόδου εκείνων που κυρίως χάρη στην τυνησιακή επανάσταση επιθυμούν να εισέλθουν στη Γαλλία, αγανακτεί με τη γαλλική στάση που επιβάλλει το κλείσιμο των γαλλοϊταλικών συνόρων για τους Τυνήσιους που θέλουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους και να βρουν δουλειά στη Γαλλία.
Η πρώτη δυσκολία είναι εντελώς ασύμβατη με τους κανόνες καλής λειτουργίας μιας ενιαίας αγοράς. Συνεπώς, η ιταλική θέση δύσκολα μπορεί να γίνει αποδεκτή. Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε ότι αποτελεί μέρος μιας θεματικής στην οποία ανατρέχουν τελευταία ολοένα και περισσότερο οι κυβερνήσεις και αφορά τον οικονομικό πατριωτισμό, ο οποίος ορθώνεται ως ανάχωμα στις δυνάμεις της αγοράς.
Οι Γερμανοί παλαιότερα με την υπόθεση Οpel αλλά και οι Γάλλοι χρησιμοποιούν ευχαρίστως το επιχείρημα ότι η Ιταλία στρέφεται σήμερα εναντίον της Γαλλίας. Πρόκειται για στείρες διαμάχες που διαδραματίζονται τις περισσότερες φορές σε βάρος του Ευρωπαίου καταναλωτή, ακόμη και αν στη βάση τους υπάρχουν αναμφίβολα κοινωνικά προβλήματα.
Η δεύτερη προβληματική παραπέμπει στο ζήτημα μιας κοινής ευρωπαϊκής άμυνας. Η στάση της Ρώμης, η οποία είναι πιο κοντά σε εκείνη της Μόσχας από ό,τι σε εκείνη του Παρισιού ή του Λονδίνου, είναι κατά βάση πολύ δύσκολο να γίνει αποδεκτή. Υπάρχουν ιδιαίτεροι δεσμοί μεταξύ Καντάφι και Μπερλουσκόνι, μεταξύ Καντάφι και Βλαντίμιρ Πούτιν, που εξηγούν εν μέρει την καλή διάθεση αυτών των δύο ηγετών απέναντι στον συνταγματάρχη Καντάφι.
Κυρίως όμως η ιταλική στάση, όπως και εκείνη της Γερμανίας, μας θυμίζει το 2003. Είναι σαν να ζούμε ένα είδος 2003 από την ανάποδη. Από τη μία πλευρά, η Ρώμη, το Λονδίνο και η Μαδρίτη με τον Τζορτζ Μπους. Από την άλλη, το Βερολίνο και το Παρίσι που είχαν σχηματίσει μαζί με τη Μόσχα έναν άξονα κατά του πολέμου. Πρέπει να θυμηθούμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δυσκολεύτηκε πολύ να «σβήσει» αυτό το προηγούμενο.
Τώρα ζούμε ένα νέο παράδοξο. Η προσέγγιση σε μια στρατιωτική επιχείρηση τοποθετημένη υπό το έμβλημα του δικαιώματος της επέμβασης, συνεπώς των αξιών που συμμεριζόμαστε, οργανωμένη γύρω από έναν άξονα Λονδίνου- Παρισιού, αποτελεί ενδεχομένως ένδειξη ότι θα έπρεπε να είναι δυνατόν να εντάξουμε τη Βρετανία στην ακόμη εμβρυϊκή κοινή ευρωπαϊκή άμυνα. Αυτή καθίσταται ολοένα και περισσότερο απαραίτητη και η διαφορά θα έγκειται στο εξής μεταξύ εκείνων των Ευρωπαίων που θα συνεχίσουν να επιζητούν την αμερικανική ηγεσία και εκείνων που, όπως έπραξαν στη Γαλλία και στη Βρετανία, θεωρούν ότι λόγω της σχετικής «υποχώρησης» της αμερικανικής ηγεσίας είναι πιθανή μια άλλη ανακατανομή ρόλων που αφήνει περισσότερες πρωτοβουλίες στην Ευρώπη.
Όσο «ευάλωτη» και αν είναι σε επικρίσεις η ιταλική στάση ως προς τη Λιβύη και το ζήτημα της μετανάστευσης, δεν θα πρέπει να μας σοκάρει η απουσία αλληλεγγύης από τους υπόλοιπους εταίρους. Η κατάσταση στη Λαμπεντούζα στην πραγματικότητα δείχνει για άλλη μία φορά τη βαρύτατη ευρωπαϊκή ανεπάρκεια. Όλοι γνωρίζουν ότι ο εν δυνάμει έλεγχος του μεταναστευτικού ρεύματος εξαρτάται από την ολοένα και πιο οργανωμένη και συνεκτική στάση των διαφορετικών ευρωπαϊκών χωρών τις οποίες αφορά το ζήτημα.
Κι όμως, τι είδαμε; Το αφόρητο θέαμα της ιταλικής κυβέρνησης που αφήνει μια κατάσταση να «κακοφορμίσει» για να δικαιολογήσει στα μάτια της κοινής γνώμης την επιβολή σκληρότερων μέτρων και ταυτόχρονα των Ευρωπαίων ηγετών που μοιάζει να λειτουργούν με πρότυπο τον Πόντιο Πιλάτο. Αυτή η κατάσταση είναι απαράδεκτη.
Το βλέπουμε συνεπώς μέσω αυτών των διαφορετικών επεισοδίων που έστω συγκυριακά φέρνουν αντιμέτωπες την Ιταλία και τη Γαλλία: κάθε ημέρα που περνάει θα έπρεπε να μας πείθει πως με οποιοδήποτε κόστος οφείλουμε να ξαναβρούμε τον χαμένο δρόμο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ζαν-Μαρί Κολομπανί/ Το ΒΗΜΑ

Τα Σκόπια συνειδητοποιούν το τραγικό τους αδιέξοδο...

2011-04-06T10:45:00.000+03:00

Ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο-ανάλυση φιλοξενεί η ενδιαφέρουσα ιστοσελίδα «Άρθρα & Σκέψεις – Βαλκανικό Περισκόπιο του Γιώργου Εχέδωρου» (http://www.echedoros-a.gr).

«Ο πανσλαβισμός και ο Οθωμανικός ‘παν-βαλκανισμός’ έχουν απλώσει τα δίκτυα τους πάνω από τη χώρα μας», σημειώνει έκθεση των μυστικών υπηρεσιών των Σκοπίων, οι οποίες έχουν πραγματοποιήσει μια λεπτομερή έρευνα για την ανίχνευση εισροής ξένων κεφαλαίων, ιδίως τουρκικών ΜΚΟ, οι οποίες συνδέονται στενά με την κυβέρνηση της Άγκυρας.
Σε αντίθεση με την σαφή πρόθεση των Ρώσων στα Βαλκάνια, που επιδιώκουν ένα μέτωπο προς το ΝΑΤΟ και την ΕΕ, οι σκοπιανές μυστικές υπηρεσίες καθορίζουν τη στρατηγική της Άγκυρας με τη λέξη «Γεω-πολιτισμός»/’Γεω-κουλτούρα’, που προσπαθεί να ασκήσει την επιρροή της μέσω των οικονομικών υποδομών, τονίζοντας συγχρόνως ότι τα εδάφη αυτά, κατά το παρελθόν ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ! (το θαυμαστικό είναι του πρωτότυπου κείμενου).
«Σήμερα, η σύγκρουση στα Βαλκάνια συνεχίζεται απτόητη μεταξύ των τουρκικών και ρωσικών συμφερόντων. Οι δυο αυτές παγκόσμιες δυνάμεις έχουν βγάλει τα δόρατά τους πάνω από τα Σκόπια, σύμφωνα με πληροφορίες που λαμβάνουμε από την ‘Πούμπλικα’, οι οποίες συμπίπτουν με τις εκτιμήσεις κορυφαίων αναλυτών», γράφει το σκοπιανό δημοσίευμα.
Οι ηγεσίες των δύο αυτών χωρών προβαίνουν σε προσεκτικές κινήσεις, σε μια σκακιέρα όπου τα πιόνια είναι εταιρείες των δύο χωρών.
Οι Ρώσοι παίζουν σε πανευρωπαϊκό Σλαβισμό με οικονομικούς στόχους τα εδάφη της Σερβίας, της Βουλγαρίας, της Ελλάδας, του Μαυροβουνίου, της Δημοκρατίας των Σέρβων, την πόλη Κόσοβσκα Μιτρόβιτσα, την ανατολική πΓΔΜ και την νότια Αλβανία.
Η άλλη πλευρά πραγματοποιεί ισχυρές επενδύσεις στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Αλβανία, το Κοσσυφοπέδιο, την επαρχία Σάντζακ της Σερβίας, όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι μουσουλμάνοι, στην πΓΔΜ, χώρες στις οποίες η Τουρκία εφαρμόζει την παν-βαλκανική οθωμανική στρατηγική της η οποία πέρα από τις οικονομικές δραστηριότητες, όπως ειπώθηκε πιο πάνων εφαρμόζει απροκάλυπτα ‘γεω-πολιτιστικά’ στοιχεία ως τρόπο άσκησης της επιρροής της σε χώρες όπου υπάρχουν μουσουλμάνοι.
Για την πλημμυρίδα των αμφίβολων επενδύσεων στη χώρα, σύμφωνα με πληροφορίες της παρούσας εφημερίδας, προετοιμάζεται, ήδη, από κράτος η ίδρυση μιας ιδιαίτερης υπηρεσίας στα πλαίσια του Συμβουλίου Ασφαλείας της πΓΔΜ, στόχος της οποίας θα είναι αποκλειστικά ο εντοπισμός της απειλής των στόχων από την εισβάλλουσα οικονομική τρομοκρατία!
Μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, στο Βελιγράδι, οι αναλυτές υποστηρίζουν, ότι γίνεται σαφές ότι το μέλλον της Σερβίας θα εξαρτηθεί, εξ ολοκλήρου, από το ρωσικό χρήμα και τις πολιτικές αποφάσεις της Μόσχας, μάλιστα έγινε γνωστό ότι εγκρίθηκε, ήδη, μια ρωσική πίστωση των 800 εκατομμυρίων δολαρίων προς την Σερβία.
Η ‘Ολιγαρχική Ομάδα Πούτιν’ από το 2007 κατέχει τη βιομηχανία πετρελαίου της Σερβίας (NIS), ενώ το φυσικό αέριο της γιγαντιαίας Gazprom, η οποία κέρδισε την βουλγαρική αγορά (η Ρωσία, μάλιστα, είναι εταίρος στην κατασκευή του πυρηνικού σταθμού Μπέλενε), στη Ρουμανία και στην Ελλάδα θα διεισδύσει μαζί με εμάς, με το έργο South Stream.
Τα πρατήρια υγρών καυσίμων στη ‘Δημοκρατία των Σέρβων’, τα κατέχουν οι Ρώσοι και στη Σερβία του έχουν παραχωρηθεί τα περισσότερα ορυχεία.
Πέρα από όλα αυτά οι Τούρκοι προσπάθησαν να βρεθούν πίσω από την τηλεφωνική εταιρεία «Turkcel» για να αγοράσουν το πλειοψηφικό πακέτο στην “Telekom Srbija”, ενώ το τραπεζικό σύστημα της έχει από καιρό επεκταθεί σε Βουλγαρία, Σερβία, Βοσνία και Αλβανία.
Στην πΓΔΜ επεκτάθηκε με την “Ziraat Bank” και πρόσφατα ο νέος ιδιοκτήτης των εξαγωγικών πιστώσεων (IC) είναι η τουρκική εταιρεία “Halk Bank”,η οποία είναι η έβδομη μεγαλύτερη στη χώρα τους.
Η μεγαλύτερη μάχη μεταξύ της Ρωσίας και της Τουρκίας, αναμένεται να γίνει στους μεταλλευτικούς πόρους στο Κοσσυφοπέδιο και την πΓΔΜ, αφού το νεοσύστατο κράτος των Βαλκανίων, αλλά και είναι μία από τις περιοχές με τεράστια αποθέματα άνθρακα και ορυκτά (κοντά στη πόλη της Όμπιλιτς εδώ (πΓΔΜ) υπάρχει τεράστιο ενδιαφέρον για το ορυχείο του Άλσαρ, αλλά και η ρωσική εταιρεία ‘Lukoil’, αρχίζει την εξάπλωση σταθμών φυσικού αερίου.
Για να ανεβάσει λίγο αργότερα ανανέωση του άρθρου όπου και οι νέες πληροφορίες είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και ξεκινά με ένα ζήτημα που έχει αναδείξει πρώτο το «defencepoint.gr».
Ένα μεγάλο, παγκόσμιο πρόβλημα, ωστόσο, θα προκύψει με ένα σχέδιο που προγραμματίζεται για την 15η Μαΐου, με τουρκική νηοπομπή προς τη Γάζα, για βοήθεια προς τους Παλαιστίνιους, που διοργανώνει το τουρκικό ίδρυμα για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και Ανθρωπιστικής βοήθειας.
Στην πρώτη απόπειρα οι ισραηλινές δυνάμεις, επιτέθηκαν στο πλοίο ‘Μαβί Μαρμαρά’, που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια, σκοτώνοντας οκτώ ακτιβιστές, ενώ οι άλλοι συνελήφθησαν.
Τουρκική Μη Κυβερνητική Οργάνωση, διοργανώνει τώρα πάλι μια συνοδεία και υπάρχει φόβος νέων επεισοδίων.
Αυτό το οποίο σχετίζεται με την πΓΔΜ είναι ότι στη δεύτερη νηοπομπή, όπως και η πρώτη, αναμένεται να έχει πολίτες της χώρας μας.
Υπενθυμίζουμε ότι στην νηοπομπή του 2010 υπήρχαν και τρεις πολίτες από την πΓΔΜ, μεταξύ των οποίων, σύμφωνα με τις μυστικές υπηρεσίες των Σκοπίων, ήταν ο πνευματικός ηγέτης των Σκοπιανών Βαχαμπιστών, Γιάσμιν Ρετζέπι.
Σύμφωνα με την ανάλυση των πληροφοριών, προέκυψε ότι οι δραστηριότητες των τουρκικών ΜΚΟ για την Ανθρωπιστική Βοήθεια, ελέγχονται από το Συμβούλιο του κόμματος Δικαιοσύνης του πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και απλώνονται μέσω επενδύσεων σε υποδομές υπέρ των τουρκικών συμφερόντων σε όλο τον κόσμο.
Προσπαθούν να υλοποιήσουν το σχεδιασμό αυτό με έλεγχο των αεροδρομίων, της παραχώρησης εθνικών οδών και λιμένων, με επενδύσεις σε τομείς ενέργειας, στον έλεγχο της ροής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου προς τρίτες χώρες, τις πηγές ενέργειας όπως την γεωθερμική ενέργεια και την ηλιακή ενέργεια.
Το γεγονός ότι ο ανάδοχος του αεροδρομίου των Σκοπίων και της Οχρίδας είναι η τουρκική TAV, είναι ένα πρόσθετο στοιχείο των στόχων τους.
Το μεγαλύτερο μερίδιο των γιγαντιαίων οικονομικών επενδύσεων είναι συχνά σε στοχευόμενες περιοχές, που οργανώνονται από την Υπηρεσία Διεθνούς Συνεργασίας και Ανάπτυξης στην Τουρκία και εν μέρει από την TIKA.
Πρόκειται για κυβερνητική υπηρεσία που έχει ως απώτερο στόχο τη σωστή στρατηγική προστασίας των μνημείων των περιοχών που στο παρελθόν είχε εξαπλωθεί η Οθωμανική Αυτοκρατορία και σε περιοχές του εξωτερικού στις οποίες ζουν Τούρκοι ή κατοικεί μουσουλμανικός πληθυσμός προσκείμενος στους Οθωμανούς.
Η σύγχρονη Τουρκία, αντί να χρησιμοποιεί τα όπλα, για να δημιουργήσει τη νέα-οθωμανική αυτοκρατορία, υπό την ηγεσία του ισλαμιστή Ερντογάν, έχουν θέσει σε ενέργεια το σχέδιο που ονομάζουν «γεω-πολιτισμός»/ «γεω-κουλτούρα», δηλαδή επενδύουν σε εδάφη ή χώρες που βρίσκονται ήδη έτοιμα να τους υποδεχθούν.
Λόγω της πιθανότητας εξάπλωσης του ισλαμικού ριζοσπαστισμού, οι σκοπιανές μυστικές υπηρεσίες, έχουν εντοπίσει ότι η εισβολή των τουρκικών εταιρειών έχει γίνει ανησυχητική.
Η TIKA επενδύει σε υποδομές, εκπαίδευση, τζαμιά.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έρευνας, η ΤΙΚΑ έχει εισέλθει στα Σκόπια μέσω διαφόρων προγραμμάτων, κυρίως στο δυτικό μέρος της χώρας, στο Δήμο Μπογκόβινιε, στον οποίο υπάρχουν περίπου 8.000 άτομα τουρκικής ιθαγένειας, αλλά και στο Στιπ και στο Μοναστήρι (Μπίτολα). Η κρατική υπηρεσία της Τουρκίας, σε αυτόν τον δήμο, έχει επενδύσει στην κατασκευή της ύδρευσης της αποχέτευσης, των υποδομών και στο έργο του βιολογικού καθαρισμού.
Πολύ σοβαρή εξάλλου είναι η επιρροή της Τουρκίας στην πΓΔΜ, μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία.
Όπως γνωρίζετε το κολλέγιο «Yaya Kemal» εδώ και οκτώ χρόνια εργάζεται επιτυχώς στη χώρα και τα σχολεία τους είναι στα προάστια των Σκοπίων, Μπούτελ, επίσης στην Στρούγκα και στην Μπογκόβινιε, μέρη όπου βιώνουν Τούρκοι και μουσουλμανικός πληθυσμός.
Μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία, οι εντόπιοι μελετούν την τουρκική γλώσσα, τον πολιτισμό κλπ. Δημιουργείται, δηλαδή, μια κατηγορία ανθρώπων που αποδέχεται την τουρκική πολιτική και την τουρκική κουλτούρα με στοιχεία τη γλώσσα και τον μουσουλμανισμό.
Πάρα πολύ ενδεικτική είναι η περίπτωση της ίδρυσης Διεθνούς Πανεπιστημίου των Βαλκανίων από την Τουρκία στα Σκόπια και στο Καλέ.
Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι αυτό το θεσμικό όργανο, στην καρδιά της πρωτεύουσας της πΓΔΜ κατευθύνει διάσπαρτες μελέτες στην Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και στους υπόλοιπους γείτονές μας.
Σύμφωνα με πληροφορίες μας (αναφέρει η πηγή) οι σκοπιανές αρχές έχουν αρχίσει να αναζητούν τουρκικές διασυνδέσεις αυτού του πανεπιστημίου με εκπροσώπους από την κυβέρνηση της Άγκυρας, τους χρηματοδότες τους και την αναπόφευκτη σχέση τους με τις ΜΚΟ που σχετίζονται με την τουρκική οργάνωση «Δικαιώματα του Ανθρώπου και Ανθρωπιστικής βοήθειας».
Αναζητούνται συνδέσεις με κάποιον Μετίβ Τσελίλ, στην Τουρκία καθώς και τα ενδιαφέροντα του Μπεχουντζιντίν Σεχάμπι, διευθυντή του Εθνικού Κέντρου των Σκοπίων που είναι στο διοικητικό συμβούλιο των εκπροσώπων του τουρκικού ιδρύματος του πανεπιστημίου καθώς το Κέντρο αυτό αποτελεί τη ναυαρχίδα της αποκατάστασης πολλών τζαμιών στην πΓΔΜ.
Οι Σκοπιανές αρχές εξεπλάγησαν ότι απεστάλησαν 80 μαθητές από την Τουρκία, στα πλαίσια της κατάρτισης για την ισλαμική εκπαίδευση της θεολογικής σχολής του Στίπ. Ενώ είναι σαφές ότι το επίκεντρο των Τούρκων στην πΓΔΜ είναι το Μοναστήρι, όπου εκεί εκπαιδεύτηκε ο πατέρας του έθνους τους, Κεμάλ Ατατούρκ.

Το ‘Μεγάλο Παιχνίδι’ της Τουρκίας και της Ρωσίας αναδύουν ερωτήματα στα Βαλκάνια.
Οι Ρώσοι προσπαθούν να εδραιώσουν ‘οικονομικές’ βάσεις στη Σερβία και τη Βουλγαρία και η Τουρκία να περάσει από τη Βοσνία και την Αλβανία, όπου στην τελευταία διαθέτει, ήδη, ως σημείο πρόσβασης στο Ιόνιο πέλαγος, το λιμάνι του Δυρραχίου.
Η πΓΔΜ αποτελεί ένα στρατηγικό σταυροδρόμι σε αυτές τις ‘μάχες’ και έχει ενταχθεί στη σφαίρα του ενδιαφέροντος των δυνάμεων αυτών.
Τα κράτη αυτά διαμορφώνονται με βάση τις διεθνείς εταιρείες τους, πραγματοποιώντας κέρδη και επιρροές σε χώρες στις οποίες κατέχουν βασικούς πόρους – πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ηλεκτρική ενέργεια, ορυκτό πλούτο- και με τον έλεγχο των τιμών έχουν τη δυνατότητα ελέγχου και της συμπεριφοράς του κράτους.

πηγή

Νέα κινεζική Λευκή Βίβλος

2011-04-06T10:31:00.000+03:00

Την έβδομη κατά σειρά «Λευκή Βίβλο» έδωσε στη δημοσιότητα η Κίνα, η οποία φέρει τον τίτλο «Εθνική Άμυνα της Κίνας το 2010»...

Το βιβλίο εξακολουθεί να δίνει έμφαση στην έννοια της «ειρηνικής ανάδυσης» της χώρας στο διεθνές στερέωμα, επιμένοντας ότι δεν πρόκειται να επιζητήσει την «ηγεμονία» και δεν θα επιδιώξει τη στρατιωτική εξάπλωση ασχέτως της πορείας της οικονομίας της.
Η Κίνα επισημαίνει ότι η φύση της στρατηγικής που ακολουθεί θα εξακολουθήσει να παραμένει αμυντική, ενώ καθορίζεται και επηρεάζεται καθοριστικά από την οδό της ανάπτυξης την οποία έχει επιλέξει, τους θεμελιώδεις σκοπούς της, την εξωτερική της πολιτική, τις ιστορικές και πολιτισμικές της παραδόσεις.
Βασικοί στόχοι της Κίνας παραμένουν η διασφάλιση της εθνικής κυριαρχίας και ασφάλειας, καθώς επίσης και το συμφέρον της εθνικής ανάπτυξης, σε συνδυασμό με την τήρηση κοινωνικής γαλήνης και τάξης.
Ωστόσο, δηλώνεται ότι θα επιταχυνθεί ο εκσυγχρονισμός των κινεζικών Ενόπλων Δυνάμεων, επισημαίνοντας όμως ότι η αύξηση των αμυντικών δαπανών έχει κρατηθεί σε λογικά επίπεδα. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται, η αύξηση το 2008 ήταν της τάξης του 17,5% και την επόμενη χρονιά (2009) σημειώθηκε οριακή άνοδος στο 18,5%. Θα πρέπει βέβαια να συνυπολογιστεί ότι η αύξηση 18,5% είναι επί του αυξημένου κατά 17,5% ποσού του προηγούμενου έτους, άρα σε απόλυτες τιμές η αύξηση είναι σημαντική αν αντιμετωπιστεί σε βάθος π.χ. πενταετίας.

Ο αμυντικός προϋπολογισμός (περιλαμβάνονται τρεις τομείς: έξοδα προσωπικού, εκπαίδευση – διατήρηση ετοιμότητας και υλικά) σύμφωνα με τους Κινέζους για το 2010 ήταν 81,2 δισεκατομμύρια δολάρια (κατανέμεται περίπου ισόρροπα στις τρεις ανωτέρω κατηγορίες). Πρόκειται για προσπάθεια της Κίνας να κατευνάσει τους φόβους ότι οι δαπάνες της θα πυροδοτήσουν «κούρσα εξοπλισμών» σε περιφερειακό επίπεδο.
Επισημαίνεται μάλιστα, ότι ο ρυθμός αύξησης μειώνεται, αφού οι αμυντικές δαπάνες ως ποσοστό του προϋπολογισμού έχουν μειωθεί από 8,66% το 1998 σε 6,49% το 2009. Την τελευταία διετία σημειώθηκε μικρή αύξηση με σκοπό να χρηματοδοτηθεί η καλύτερη υποστήριξη του στρατεύματος, καθώς έχουν πλέον να επιτελέσουν περισσότερα και διαφοροποιούμενα καθήκοντα (ανθρωπιστικές αποστολές, συμμετοχή στον αγώνα κατά της πειρατείας κ.λπ.). Τον περασμένο Δεκέμβριο, 17.390 Κινέζοι στρατιωτικοί λάμβαναν μέρος σε 19 διαφορετικές αποστολές του ΟΗΕ, από τα 1.955 άτομα, στρατιωτικοί και άλλα στελέχη οι οποίοι ήδη συμμετείχαν σε εννιά αποστολές του Οργανισμού.
Επίσης, έχει αυξηθεί το κόστος των σύγχρονων οπλικών συστημάτων, οπότε κρίθηκε υποχρεωτική μια οριακή αύξηση των δαπανών που κατευθύνονται σε εξοπλισμούς.
Οι Κινέζοι συντάκτες πάντως επισημαίνουν, ότι ενώ ο κόσμος παραμένει λίγο-πολύ ειρηνικός και σταθερός, η κατάσταση σε επίπεδο διεθνούς ασφαλείας εξελίσσεται συνεχώς σε όλο και πιο περίπλοκη, με τον στρατιωτικό ανταγωνισμό να «αγριεύει»...

πηγή

Η σημασία της Χάγης, για Ελλάδα και Σκόπια

2011-04-05T15:10:00.000+03:00

Τις τελευταίες ημέρες του Μαρτίου συζητήθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, η προσφυγή της Κυβέρνησης των Σκοπίων εναντίον της Ελλάδος για παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995, η οποία στο Άρθρο 11 παρ. 1 αναφέρει ότι η Ελλάδα συμφωνεί να μην προβάλλει ενστάσεις στην υποψηφιότητα ή στη συμμετοχή της FYROM σε διεθνείς, πολυμερείς ή περιφερειακούς οργανισμούς ή θεσμούς των οποίων η χώρα μας είναι μέλος. Βεβαίως η υποχρέωση αυτή της Ελλάδος, με βάση την Ενδιάμεση Συμφωνία πάντα, ισχύει εάν η FYROM συμμετέχει στους οργανισμούς και θεσμούς αυτούς ως FYROM. Όπως δηλαδή ορίζεται στην παράγραφο 2 της Απόφασης 817 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.

Τα Σκόπια θεωρούν ότι η Κυβέρνηση Καραμανλή εμπόδισε την είσοδό τους στο ΝΑΤΟ, ασκώντας βέτο στην κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής στο Βουκουρέστι τον Απρίλιο του 2008. Όμως κανένα βέτο δεν ασκήθηκε από Ελληνικής πλευράς, όπως άλλωστε προκύπτει ξεκάθαρα και από τη Διακήρυξη της Συνόδου του ΝΑΤΟ της 3 Απριλίου 2008.

Η Διακήρυξη που συντάχθηκε, εγκρίθηκε και ανακοινώθηκε μετά το πέρας της Συνόδου, αναφέρει στην παράγραφο 20, ότι αναγνωρίζεται η σκληρή δουλειά και η αφοσίωση που επέδειξε η FYROM όσον αφορά τις αξίες του ΝΑΤΟ και τις επιχειρήσεις της Συμμαχίας. Δίνει, δε, εύφημο μνεία στα Σκόπια για την προσπάθειά τους να οικοδομήσουν μία πολυεθνική κοινωνία, αναγνωρίζοντας εμμέσως τον όχι αποκλειστικά εθνικό χαρακτήρα της χώρας και αδυνατίζοντας τους ιδεασμούς Ιβάνοφ και Γκρούεφσκι περί ‘μακεδονικού έθνους’. Η Διακήρυξη του Βουκουρεστίου αναφέρει στη συνέχεια ότι υπήρξαν, μέσα στο πλαίσιο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών εργώδεις προσπάθειες από πολλές πλευρές για την επίλυση του ζητήματος της ονομασίας για τη γειτονική χώρα, αλλά η Συμμαχία ‘σημειώνει, με λύπη,’ ότι αυτές οι συζητήσεις δεν έχουν καταλήξει σε επιτυχές αποτέλεσμα. Εξάγεται το συμπέρασμα, λοιπόν, ότι ‘συμφωνήσαμε [με απόφαση όλων και όχι με επίκληση Ελληνικού βέτο] ότι πρόσκληση στη FYROM θα αποσταλεί όταν βρεθεί μία αμοιβαίως αποδεκτή λύση στο ζήτημα της ονομασίας’. Περαιτέρω αναφέρει ότι ‘ενθαρρύνουμε την επανεκκίνηση των διαπραγματεύσεων χωρίς καθυστέρηση και προσδοκούμε να ολοκληρωθούν το συντομότερο δυνατόν’.

Δεν υπάρχει καμία αναφορά Ελληνικής αντίρρησης ή βέτο. Το γεγονός ότι η Διακήρυξη εκφράζει και απηχεί τις Ελληνικές θέσεις στο ζήτημα της ονομασίας δεν συνεπάγεται, επ’ ουδενί την άσκηση βέτο από τη χώρα μας αλλά την αποδοχή των εθνικών μας δικαίων από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ. Ως προς αυτή ακριβώς τη στάση της Ελλάδος και την υιοθέτηση των Ελληνικών θέσεων από τις χώρες της Συμμαχίας ζητά διευκρινίσεις ο Μαροκινός δικαστής Μπενούνα στη Χάγη με καταληκτική ημερομηνία την 7^η Απριλίου.

Είναι γεγονός ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε αξιοποιήσει το άρθρο 23 παρ. 2 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας και να είχε καταγγείλει την κατ’ επανάληψη προκλητική παραβίαση των όρων της από τα Σκόπια. Αναλυτικότερα η Ελλάδα αλλά και τα Σκόπια είχαν το δικαίωμα να καταγγείλουν τη Συμφωνία έπειτα από την πάροδο επτά ετών από την ημερομηνία έναρξης εφαρμογής της (δηλαδή από την 13-10-2002 και μετά), εφ’ όσον φυσικά δεν είχε επιτευχθεί στο μεταξύ οριστική συμφωνία. Η Ενδιάμεση Συμφωνία, θα έπαυε στην περίπτωση αυτή να ισχύει ένα έτος μετά την καταγγελία της.

Ποιο θα ήταν όμως το κόστος από μια τέτοια ενέργεια για τη χώρα μας; Μάλλον μεγάλο. Η Ελληνική εξωτερική πολιτική, η οποία ήδη έχει υποχωρήσει από τις αρχικές της θέσεις και υποστηρίζει (τουλάχιστον τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας) τη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό erga omnes (έναντι όλων), θα εμφανιζόταν στη διεθνή κοινότητα ότι κινείται με αδιαλλαξία και δρα ενάντια στην επίλυση της διαφωνίας με τη γειτονική χώρα, σε πλήρη, βέβαια, αντιστροφή της αλήθειας.

Τέλος, θέμα τερματισμού του διαλόγου με τα Σκόπια δεν τίθεται διότι αυτό αντιβαίνει στην Απόφαση 845 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που επιβάλλει και στις δύο χώρες τη συνέχιση των συνομιλιών, υπό την εποπτεία του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, μέχρι την εξεύρεση οριστικής λύσης στα ‘εναπομείναντα ζητήματα’. Και η Ελλάδα έχει αποδείξει έμπρακτα ότι σέβεται το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή έννομη τάξη.

πηγή

Ο υπερτιμημένος κ. Νταβούτογλου

2011-04-04T17:31:00.000+03:00

Τα μέσα τον περιγράφουν ως τον Κίσινγκερ της Τουρκίας. Το βιβλίο του, “Στρατηγικό βάθος”, δέσποζε για μήνες στα ευπώλητα. Στην Ελλάδα θεωρείται ως ο σοβαρός καθηγητής διεθνών σχέσεων που κατάφερε να τοποθετήσει τη χώρα του στο επίκεντρο των εξελίξεων. Ο λόγος, βεβαίως, για τον Αχμέτ Νταβούτογλου, τον υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας. Είναι όμως έτσι; Ας πάρουμε το περίφημο δόγμα του περί μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες. Η πραγματικότητα το έχει διαψεύσει οικτρά.

-Το άνοιγμα προς την Αρμενία έχει μείνει μετέωρο διότι το τουρκικό κοινοβούλιο δεν επικυρώνει τις συμφωνίες που υπέγραψε ο Νταβούτογλου.

-Τo Κυπριακό παραμένει βαλτωμένο.

-Στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, δίπλα στα τόσα προβλήματα, ο Νταβούτογλου καθιέρωσε και την επίδειξη σημαίας από τουρκικά πολεμικά που πραγματοποιούν “αβλαβείς” διελεύσεις, προκειμένου να ξεπερασθεί το ψυχολογικό πρόβλημα του μέσου Τούρκου που πρέπει να πάψει να θεωρεί το Αιγαίο ως ελληνική λίμνη. Έτσι τουλάχιστον είπε…

-Στις σχέσεις με το Ισραήλ, η Τουρκία κατόρθωσε να διακόψει ολοσχερώς κάθε σοβαρή συνεργασία. Οι Ισραηλινοί δεν έχουν πολλούς φίλους στον κόσμο. Έχουν, όμως, πολλούς φίλους στην Ουάσιγκτον.

Αλλά και οι σχέσεις με τις μεγάλες δυνάμεις είναι προβληματικές. Η στάση της Τουρκίας έναντι του Ιράν ενόχλησε βαθύτατα τους Αμερικανούς. Η πρωτοβουλία Τουρκίας-Βραζιλίας για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα συνάντησε τη θυμηδία των δυτικών πριν καταποντισθεί δύο εβδομάδες μετά την αναγγελία της. Η Κίνα δυσαρεστήθηκε όταν η Τουρκία εξέφρασε θορυβωδώς το ενδιαφέρον της για τη μειονότητα των Ουιγούρων.

Ακόμη και η υποτιθέμενη καλή γνώση της ιστορίας και των διεθνών σχέσεων εκ μέρους του κ. Νταβούτογλου προβληματίζει. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι από ακαδημαϊκής πλευράς η διεθνής καριέρα του κ. Νταβούτογλου περιορίζεται σε μία πενταετή θητεία στο Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Μαλαισίας στην Κουάλα Λουμπούρ.

Πιο συγκεκριμένα, κύριο χαρακτηριστικό του Νταβούτογλου είναι η μέχρι υπερβολής εξιδανίκευση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Τα παραδείγματα, όμως, που χρησιμοποιεί δεν είναι και τα πιο επιτυχημένα. Όταν βρέθηκε στο Σεράγιεβο ανέφερε ως παράδειγμα τον Μεχμέτ Πασά Σολόκοβιτς (1506-1579), Σέρβο, παιδί του παιδομαζώματος που έγινε γενίτσαρος και ανήλθε στο αξίωμα του Μεγάλου Βεζύρη. Ξέχασε ότι ο Σοκόλοβιτς ήταν δυσώνυμος για διαφθορά και νεποτισμό. Επί παραδείγματι όρισε δύο ανηψιούς του διαδοχικά Πατριάρχες των Σέρβων.

Στην Αίγυπτο ο Νταβούτογλου αναφέρθηκε στον Μωχάμεντ Άλη, τον πρώτο ηγεμόνα της χώρας που ήταν αλβανικής καταγωγής. Παρέλειψε, βεβαίως, να αναφέρει ότι o Μωχάμεντ Άλη κόντεψε δύο φορές να διαλύσει την Οθωμανική αυτοκρατορία.

Σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στον ελληνικό τύπο κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στη χώρα μας, συνέκρινε τον Νικολό Μακιαβέλι με κάποιον οθωμανό φιλόσοφο, ονόματι Κιναλίζαντε Αλί, καταλήγοντας προφανώς υπέρ του δευτέρου…

Όλα αυτά δείχνουν έναν μάλλον συνηθισμένο ακαδημαϊκό, με αφοσίωση στο Ισλάμ και οθωμανικές εμμονές. Χαρακτηρίζεται από μπιζι-μποντισμό και ωραία ρητορική αλλά παράλληλα κάνει σοβαρά λάθη στην εξωτερική πολιτική. Βεβαίως, είναι προφανές ότι σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που αδυνατεί να αποφασίσει ακόμη και εάν θα κηρύξει ΑΟΖ, ο κ. Νταβούτογλου φαντάζει ως κολοσσός της εξωτερικής πολιτικής. Τουλάχιστον αυτός ξέρει τι θέλει.

Άγγελος Μ. Συρίγος, επ. καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτ. Πολιτικής/ πηγή

Η άνοιξη των αραβικών λαών

2011-04-04T17:12:00.001+03:00

ΑΚΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ότι η εξέγερση που ξεκίνησε από την Τυνησία και η φλόγα της διαδόθηκε γρήγορα σε τόσες αραβικές χώρες ήταν μια αιφνίδια και απρόσμενη εξέλιξη, που κανείς δεν είχε προβλέψει.

Αυτό δεν είναι αληθινό. Πολλά από όσα συμβαίνουν σήμερα εξηγούνται σε ένα βιβλίο που έγραψε το 2007 ο γάλλος ιστορικός και δημογράφος Εμανουέλ Τοντ μαζί με τον Γιουσέφ Κουρμπάζ και έχει τίτλο «Le rendez-vous des civilisations» (Seuil, 2007)». Ο Τοντ είχε προβλέψει την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, με ένα βιβλίο του που είχε γράψει το 1976, στο οποίο σημείωνε ότι τα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν από τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Το 2002, με άλλο έργο του, ο Τοντ προέβλεψε τη σημερινή οικονομική κρίση, παρατηρώντας ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας αυξανόταν δύο φορές ταχύτερα από τη βιομηχανία, ενώ η διόγκωση του χρέους προμήνυε τις δυσμενείς εξελίξεις που ακολούθησαν.

Στο βιβλίο του «Le rendez-vous des civilisations» ο Τοντ υποστήριζε ότι στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο συντελούνταν ένας βαθύς και ριζικός εκσυγχρονισμός. Συντελούνταν δηλαδή μια μετάβαση η οποία επρόκειτο να αλλάξει σε βάθος τις οικογενειακές δομές, τις σχέσεις με την εξουσία, τις ιδεολογικές αναφορές. Το συμπέρασμα στο οποίο κατέληγε ήταν ότι δεν βαδίζουμε προς μια σύγκρουση των πολιτισμών, σαν αυτή που είχε προβλέψει ο Χάντινγκτον, αλλά αντίθετα οδηγούμαστε σε μια συνάντηση των πολιτισμών. Σε μια συνέντευξή του στην ιταλική εφημερίδα «Il Sole 24 Ore», ο Τοντ εξηγεί πώς έφτασε σε αυτό το συμπέρασμα χρησιμοποιώντας τους κλασικούς δείκτες της πολιτισμικής και δημογραφικής ανάλυσης: «Ο πρώτος δείκτης είναι το ποσοστό όσων γνωρίζουν γραφή και ανάγνωση, με ιδιαίτερη προσοχή στους νέους 20 έως 24 ετών. Ο δεύτερος είναι το ποσοστό των γεννήσεων, που δείχνει τον έλεγχο που έχουν οι άνθρωποι πάνω στη μοίρα τους. Το 2007, το ποσοστό των εγγράμματων στον αραβικό κόσμο αυξανόταν με μεγάλη ταχύτητα. Και, με λίγες εξαιρέσεις, η ικανότητα γραφής και ανάγνωσης διαδιδόταν σχεδόν παντού στους νέους.

Επιπλέον, το ποσοστό των γεννήσεων είχε αρχίσει να μειώνεται δραστικά. Είναι ενδιαφέρον να παρατηρήσουμε ότι η αραβική χώρα που είχε το πιο χαμηλό ποσοστό γεννήσεων -δύο παιδιά ανά γυναίκα- ήταν ακριβώς η Τυνησία. Είναι μια απλή ανάλυση, αλλά θεωρείται πρωτότυπη επειδή σήμερα οι άνθρωποι είναι επίμονα προσκολλημένοι σε οικονομικές παραμέτρους και θεωρούν ότι το σημαντικό για να αξιολογήσουν την εξέλιξη μιας κοινωνίας είναι δείκτες όπως το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν ή οι εμπορικές συναλλαγές, ενώ τα δεδομένα που εγώ χρησιμοποιώ είναι εκείνα που μας επιτρέπουν να φωτίσουμε μιαν αλλαγή στη νοοτροπία του πληθυσμού. Οταν, το 2007, γράφαμε αυτό το βιβλίο με τον Κουρμπάζ, αναλύοντας αυτούς τους δείκτες, σημειώναμε ότι σε ένα τμήμα του μουσουλμανικού κόσμου υπήρχε ένα πολύ υψηλό ποσοστό εγγράμματων ανθρώπων και ένα πολύ χαμηλό ποσοστό γεννήσεων.

Επομένως, η νεωτερικότητα ήταν ήδη παρούσα εκεί. Σε αυτό το πλαίσιο, η απουσία πολιτικής νεωτερικότητας και βλέψεων για δημοκρατία κατέληγε να φαίνεται πολύ παράξενη. Κυρίως για την Τυνησία, που ήταν τόσο προχωρημένη. Ήταν παράξενο που το καθεστώς του Μπεν Αλι ήταν σε θέση να διατηρείται ακόμη. Γι' αυτό εξηγούσαμε αυτό το προσωρινό μπλοκάρισμα με την αναφορά σε ένα ειδικό γνώρισμα του αραβικού κόσμου, που είναι η δομή της οικογένειας. Υπάρχει μια προτίμηση για τους γάμους ξαδελφιών, ένα φαινόμενο που αποκαλείται «ενδογαμία». Με τον Κουρμπάζ υποθέσαμε ότι η ενδογαμία ήταν ένα φρένο στον πολιτικό εκσυγχρονισμό: οι οικογενειακές ομάδες είναι κλειστές στον εαυτό τους και τα άτομα είναι αιχμάλωτα μέσα σε αυτές. Αυτή η οικογενειακή δομή εμποδίζει την ανάδυση ενός ελεύθερου και ενεργού πολιτικού ατόμου. Αυτό όμως που δεν είχαμε επαρκώς αξιολογήσει ήταν οι διαφορές ανάμεσα στις διάφορες ηλικιακές ομάδες: η ενδογαμία στην Τυνησία είχε αρχίσει να μειώνεται με μεγάλη ταχύτητα μεταξύ των νέων.

Αυτό που συμβαίνει στον αραβικό κόσμο αρχίζει να μας θυμίζει εκείνο που συνέβη στην Ευρώπη το 1848, την Άνοιξη των λαών. Μια επανάσταση που άρχισε στο Παρίσι διαδόθηκε στην Πρωσία, την Αυστρία, την Ιταλία και σε ορισμένες χώρες λίγο ώς πολύ πέτυχε, ενώ σε άλλες απέτυχε ολοκληρωτικά. Συμβαίνουν τόσο σημαντικά γεγονότα την ίδια στιγμή. Εχω την εντύπωση ότι ζούμε μιαν εκπληκτική ιστορική στιγμή. Κατά τη γνώμη μου, είναι αδύνατο να πούμε αν θα δούμε σύντομα δημοκρατίες που θα λειτουργούν σωστά ή αν θα δούμε μιαν επιστροφή προσωρινών αυταρχικών καθεστώτων. Ωστόσο, αυτό που μπορώ να ισχυριστώ είναι ότι, όποια και αν θα είναι η μορφή του πολιτικού καθεστώτος, και ακόμα και αν θα δούμε την επιστροφή αυταρχικών καθεστώτων, ο χαρακτήρας της κοινωνικής ζωής θα παραμείνει μετασχηματισμένος και η ανάδυση μιας ατομικιστικής, πιο φιλελεύθερης ιδιοσυγκρασίας είναι μια οριστική κατάκτηση. Δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι μπορεί να υπάρξει οπισθοδρόμηση.

Αυτά τα γεγονότα αιφνιδιάζουν όσους μιλούσαν για σύγκρουση πολιτισμών. Υπάρχουν σημαντικές μουσουλμανικές κοινότητες σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες και αυτό που επρόκειτο να συμβεί -πριν από αυτήν την επανάσταση- ήταν η χρησιμοποίηση των μουσουλμάνων ως αποδιοπομπαίων τράγων, για να συγκαλυφθούν οι οικονομικές δυσκολίες της Ευρώπης μέσα στην παγκοσμιοποίηση. Για να δικαιολογήσουν αυτούς τους ισλαμοφοβικούς λόγους, χρησιμοποιούσαν την ιδέα ότι οι αραβικές ή μουσουλμανικές χώρες ήταν ανίκανες να εκσυγχρονιστούν. Αυτό που συμβαίνει είναι επομένως τρομερό για όλες τις ευρωπαϊκές ακροδεξιές ομάδες». (...).

πηγή

ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΟΝΤΑΡΟΥΝ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ: Ψαρεύουν στ' ανοιχτά της Λιβύης

2011-04-04T16:59:00.000+03:00

Υποθήκες για την επόμενη μέρα στην περιοχή της Μεσογείου, μέσα από την κρίση στη Λιβύη, επιχειρούν να βάλουν Αθήνα και Αγκυρα, με την πρώτη να προσπαθεί με κάθε τρόπο να διασφαλίσει κάποια από τα «κεκτημένα» σ' επίπεδο εθνικών θεμάτων και τη δεύτερη να πλασάρεται ως ένας παγκόσμιος παίχτης τόσο σε πολιτικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο.

Ελλάδα και Τουρκία, χωρίς να είναι από τους θερμότερους υποστηρικτές της επέμβασης στη γειτονική χώρα με την οποία τους συνδέουν πολιτικοί και οικονομικοί δεσμοί για δεκαετίες, προσχώρησαν στην εκστρατεία με την κάλυψη των ψηφισμάτων του ΟΗΕ, χωρίς, ωστόσο, για την πρώτη να είναι ξεκάθαρα τα οφέλη.

Η μέχρι σήμερα πορεία των εξελίξεων αποδεικνύεται σαφώς ετεροβαρής υπέρ της Αγκυρας, η οποία ουσιαστικά έχει επιβάλει τους όρους της τόσο στη Συμμαχία που ξεκίνησε τις επιχειρήσεις όσο και σε επίπεδο ΝΑΤΟ.

Συγκεκριμένα:

- Υστερα από τουρκικές πιέσεις εξαιρέθηκε το νατοϊκό υποστρατηγείο της Λάρισας από τον έλεγχο και τη διοίκηση των αεροπορικών δυνάμεων και η αρμοδιότητα δόθηκε στο αντίστοιχο στρατηγείο του Μιλάνου, το οποίο την ανέθεσε στον αμερικανό διοικητή του στρατηγείου της Σμύρνης.

- Αν και δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη η σύνθεσή της, η Συνδιάσκεψη του Λονδίνου ανέθεσε στην Τουρκία να συνεργαστεί με τη νεοσύστατη Ομάδα Επαφής (υπό την προεδρία του Κατάρ), η οποία θα αναλάβει τον διεθνή πολιτικό συντονισμό όλων των ενεργειών που αφορούν την κρίση στη Λιβύη.

- Οπως ανακοίνωσε ο Ταγίπ Ερντογάν (έπειτα από συμφωνία με τις τοπικές αρχές), η Τουρκία θα αναλάβει τη διαχείριση του αεροδρομίου της Βεγγάζης για το συντονισμό της διανομής της ανθρωπιστικής βοήθειας. Παράλληλα, τουρκικό πλοίο θα μεταφέρει τις επόμενες μέρες περί τους 500 τραυματίες Λίβυους για περίθαλψη στην Τουρκία.

- Η Αγκυρα (έπειτα από απόφαση του Κοινοβουλίου της) θα συνεισφέρει με πέντε πλοία και ένα υποβρύχιο στην επιτήρηση της θαλάσσιας περιοχής μεταξύ Κρήτης και Βεγγάζης (δηλαδή εντός της νοητής ελληνικής ΑΟΖ), ενώ μαχητικά της αεροσκάφη θα συμβάλλουν στην τήρηση της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων, πετώντας εντός του ελληνικού FIR, χωρίς να δίνουν αναφορά στην ελληνική πλευρά.

- Ο Τούρκος πρωθυπουργός, με συνέντευξή του στην «Guardian», ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αναλάβει αμέσως διαμεσολαβητικό -διαπραγματευτικό ρόλο μεταξύ των αντιμαχόμενων πλευρών για κατάπαυση του πυρός.

Ετσι η Αγκυρα όχι μόνο διασφαλίζει τα συμφέροντά της στη Λιβύη, καθώς μόνο τα κατασκευαστικά συμβόλαια ανέρχονται σε 15 δισεκατομμύρια ευρώ και μέχρι πρόσφατα απασχολούνταν και περί τους 30.000 τούρκοι εργαζόμενοι, αλλά εμφανίζεται και ως γέφυρα ανάμεσα στη Δύση και τον μουσουλμανικό κόσμο.

Οσον αφορά την Ελλάδα, η «επικουρική» συμμετοχή της στις επιχειρήσεις καθορίζεται από το Μνημόνιο Συνεργασίας Ελλάδας - ΝΑΤΟ, το οποίο κυρώθηκε από τη Ν.Δ. και τον ΛΑΟΣ τον Σεπτέμβριο του 2009 και εφάρμοσε τώρα η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με αυτό, η Ελλάδα είναι «φιλοξενούσα χώρα» και επιτρέπεται η διέλευση νατοϊκών δυνάμεων για οποιαδήποτε επιχείρηση χωρίς προηγούμενη έγκριση της Βουλής.

Η συμφωνία αυτή συμπληρώνεται και από την ελληνοαμερικανική συμφωνία για τις βάσεις του 2001, την οποία υπέγραψε ο Γ. Παπανδρέου ως υπουργός Εξωτερικών και καλύπτει όχι μόνο το προσωπικό των βάσεων αλλά και τους Αμερικανούς που υπηρετούν στις νατοϊκές εγκαταστάσεις και στρατηγεία στην Ελλάδα.

Στο πλαίσιο αυτό η Αθήνα στην πραγματικότητα δεν είχε και πολλά διαπραγματευτικά χαρτιά για να διεκδικήσει ανταλλάγματα και πρόσφερε «εκούσα άκουσα» τη Σούδα, το Ακτιο, την Ανδραβίδα και τον Αραξο για τις επιχειρήσεις, ενώ, όπως είπε ο Ε. Βενιζέλος, με την ανάπτυξη των επιχειρήσεων του ΝΑΤΟ θα εξεταστούν και άλλα αιτήματα. Το μηνιαίο κόστος της ελληνικής συμμετοχής, σύμφωνα με το υπουργείο Αμυνας, ανέρχεται προς το παρόν σε 6,5 εκατομμύρια ευρώ, ενώ είναι σίγουρο ότι στο άμεσο μέλλον θα αυξηθεί σημαντικά.

Από την πλευρά του ο υπουργός Εξωτερικών, Δ. Δρούτσας, στο Λονδίνο εξέφρασε την ετοιμότητα της Ελλάδας να προσφέρει τη μεσολάβησή της εάν αυτό της ζητηθεί, αλλά και να συμμετάσχει τόσο στην Ομάδα Επαφής όσο και στην ανθρωπιστική βοήθεια.

Τάσος Τσακίρογλου/ Ελευθεροτυπία

Συστημένες ρωσικές βόμβες

2011-04-04T16:47:00.000+03:00

Η ρωσική ηγεσία δεν πανηγυρίζει ακόμη φωναχτά, όπως έχει κάνει επανειλημμένως στο παρελθόν επί ματαίω, πάντως ελπίζει σοβαρά ότι οι εξετάσεις DNA θα αποδείξουν ότι μεταξύ των 17 νεκρών της ένοπλης επιχείρησης στην Τσετσενία την περασμένη Δευτέρα είναι και ο 47χρονος Ντόκου Ουμάροφ, ο τελευταίος εν ζωή σημαντικός οπλαρχηγός των ισλαμιστών και αυτοαποκαλούμενος «εμίρης του Καυκάσου».

Τα συγχαρητήριά του για τις τελευταίες συντονισμένες επιχειρήσεις, μαζί με τη δέουσα επιβράβευση με επιδόματα και παράσημα σε στελέχη των μυστικών υπηρεσιών, που διακρίθηκαν ή έχασαν τη ζωή τους, έσπευσε να δώσει ο πρόεδρος Μεντβιέντεφ στον υποδιευθυντή της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Ασφαλείας (FSB) Σεργκέι Σμιρνόφ. Ο Ρώσος πρόεδρος απέφυγε να αναφερθεί στον Ντόκου Ουμάροφ, τον οποίο οι ρωσικές αρχές έχουν κατορθώσει να «εξοντώσουν» τουλάχιστον επτά φορές τα τελευταία δέκα χρόνια, όμως φαίνεται ότι η βεβαιότητα των υπηρεσιών ασφαλείας είναι μεγαλύτερη από ποτέ.

Σύμφωνα με τα έως τώρα γνωστά δεδομένα, οι ρωσικές υπηρεσίες είχαν εντυπωσιακά αποτελέσματα σε τρεις διαδοχικές επιχειρήσεις με επίκεντρο το δασικό όγκο Σούνζενσκι στα σύνορα τριών ρωσικών Δημοκρατιών του Καυκάσου, την Τσετσενία, την Ινγκουσετία και τη Β. Οσετία και προετοίμαζαν τη δράση τους τουλάχιστον από το περασμένο φθινόπωρο, αφότου έμαθαν ότι ο Ουμάροφ εγκαταστάθηκε εκεί μαζί με τη συνοδεία του, έτσι ώστε να διαθέτει πρόσβαση και σε ορεινά περάσματα ακόμη και προς τη Γεωργία, όπου φέρεται να έχει κατά διαστήματα κρυφτεί. Η μαύρη επέτειος από την περσινή διπλή τρομοκρατική επίθεση στο μετρό της Μόσχας στις 29 Μαρτίου, που στοίχισε τη ζωή σε 40 ανθρώπους και άφησε τραυματίες περισσότερους από 100, σε μια στιγμή όπου η προσοχή της παγκόσμιας κοινής γνώμης είναι στραμμένη στη Λιβύη και την Ιαπωνία και οι δημοτικότητες του προέδρου Μεντβέντεφ και του πρωθυπουργού Πούτιν «ψαλιδίζονται», ήταν μια καλή αφορμή για να αποφασιστεί η συντονισμένη δράση των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας με κεντρικό, έστω και ανομολόγητο, στόχο τον Ντόκου Ουμάροφ.

Για το αρχικό χτύπημα εναντίον του κρυσφήγετου των ιλαμιστών ενόπλων, που φαίνεται πως φιλοξενούσε τη συγκεκριμένη στιγμή όλα τα ηγετικά στελέχη του «Εμιράτου», χρησιμοποιήθηκε πολεμική αεροπορία, που κατηύθυναν πράκτορες εδάφους της FSB, η οποία επιστράτευσε επίσης επίλεκτους ολμοβολιστές, ελεύθερους σκοπευτές και ελικόπτερα, που γάζωσαν κυριολεκτικά ό,τι είχε απομείνει ζωντανό στην περιοχή.

Ο πρόεδρος της Ινγκουσετίας Γιουνούς-Μπεκ Γεφκούροφ δήλωσε την Πέμπτη ότι αναγνωρίστηκαν 14 από τους 17 νεκρούς ισλαμιστές κοντά στο χωριό της Ινγκουσετίας Βέρχνι Αλκούν και ότι παραμένει πάνω από 75% η πιθανότητα η σορός του Ουμάροφ να έχει παραμορφωθεί τόσο, που δεν μπορεί να αναγνωριστεί. Ανάμεσα στους επιβεβαιωμένους νεκρούς είναι ο Αμπού Σουλιάν, δεξί χέρι του Ουμάροφ και ο προσωπικός του γιατρός Γιουσούπ Μπουζουρτάνοφ, οι οποίοι τον συνόδευαν πάντοτε σε όλες τις τελευταίες του μετακινήσεις. Επίσης, ο Ασλάν Μπιουτουκάεφ ή εμίρης Χαμζάτ, ο οποίος φέρεται να έχει αναλάβει προσωπικά την προετοιμασία των καμικάζι αυτοκτονίας, που συνεχίζουν να σκορπούν τον τρόμο στις ρωσικές πόλεις και ειδικά στη Μόσχα, ακόμη και μόνο με τη φήμη ότι κάποια νέα ομάδα από «μαύρες χήρες» περιφέρεται στην πόλη.

Λίγο πριν από την επιχείρηση στο δάσος Σούνζενσκι, είχαν συλληφθεί στο Ναζράν δύο αδέρφια, ο Ισλάμ και ο Ιλέζ Γιαντίεφ, που κατηγορούνται ότι υποδέχθηκαν τον Ιανουάριο στη Μόσχα τον αυτόχειρα τρομοκράτη Μαγκομέτ Γιβλόεφ και τον μετέφεραν ώς το αεροδρόμιο Νταμαντιέντοβο, στην αίθουσα αφίξεων του οποίου είχαν σκοτωθεί στις 24 Ιανουαρίου 36 και τραυματιστεί περισσότεροι από 100 επιβάτες. Οι καταθέσεις των Γιαντίεφ πιθανότατα επιτάχυναν την έναρξη των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων, που συνεχίζονταν έως το τέλος της εβδομάδας στην περιοχή, καθώς βάσιμες πληροφορίες μιλούν και για μια μικρή ομάδα τραυματισμένων ενόπλων ισλαμιστών, οι οποίοι έχουν καταφύγει βαθύτερα στο δάσος και προσπαθούν να ξεφύγουν...

Θανάσης Αυγερινός/ Ελευθεροτυπία

«Απόλυτη» νίκη του προέδρου του Καζακστάν στις πρόωρες εκλογές

2011-04-04T13:07:00.000+03:00

Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ κήρυξε εαυτόν νικητή, σύμφωνα με τα πρώτα αποτελέσματα.

Ποσοστό 95,5% συγκεντρώνει ο Ναζαρμπάγεφ σύμφωνα με τα επίσημα αποτελέσματα.

Ο πρόεδρος του Καζακστάν Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ επανεκλέγεται με ποσοστό 95,5% σύμφωνα με τα μερικά επίσημα αποτελέσματα που ανακοίνωσε σήμερα η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή. Λίγο νωρίτερα ο 70χρονος Ναζαρμπάγεφ ανακοίνωσε πως είναι ο νικητής των πρόωρων προεδρικών εκλογών.

«Τα πρώτα αποτελέσματα της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής και των exit poll δείχνουν πως ο λαός του Καζακστάν, οι συμπολίτες μας, εγκρίνουν το έργο που έκανα τα τελευταία είκοσι χρόνια», τόνισε ο πρόεδρος στη διάρκεια επίσκεψής του στα γραφεία του κόμματός του. Τα τελικά αποτελέσματα θα γίνουν γνωστά αργότερα σήμερα. Το ποσοστό συμμετοχής ήταν 89,9%.

Στελέχη της αντιπολίτευσης δήλωσαν ότι δεν είχαν αρκετό χρόνο για να προετοιμασθούν για τις προεδρικές εκλογές, οι οποίες προκηρύχθηκαν πριν από λιγότερο από δύο μήνες. Ωστόσο η αντιπολίτευση δεν κατόρθωσε να παρουσιάσει κοινό υποψήφιο ικανό απέναντι στον Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ.

Ο Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ είχε απέναντί του τρεις αντιπάλους, όλοι πιστοί στο καθεστώς του, ο ένας από τους οποίους παραδέχθηκε ότι ψήφισε υπέρ του απερχόμενου προέδρου.

Σύμφωνα με συνταγματική τροποποίηση του 2007, δεν τίθεται αριθμητικό όριο στην προεδρική θητεία. Η προεδρική θητεία έληγε το 2012, αλλά ο Ναζαρμπάγεφ αποφάσισε τη διενέργεια πρόωρων εκλογών, όταν η πρότασή του για την ακύρωση των δύο επόμενων προεδρικών εκλογών κρίθηκε αντισυνταγματική.

Η ανακοίνωση των επίσημων αποτελεσμάτων αναμένεται εντός της ημέρας.

Ατασθαλίες και περιπτώσεις νοθείας διαπίστωσε ο ΟΑΣΕ

Οι προεδρικές εκλογές στο Καζακστάν δεν ήταν πραγματικά δημοκρατικές, ανακοίνωσαν οι παρατηρητές του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ).

«Αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για τη διεξαγωγή πραγματικών δημοκρατικών εκλογών πρέπει να πραγματοποιηθούν, καθώς η ψηφοφορία ανέδειξε ελλείψεις ανάλογες με αυτές που εμφανίσθηκαν κατά τη διάρκεια προηγούμενων εκλογών», αναφέρεται στην έκθεση του ΟΑΣΕ.

Ο ΟΑΣΕ αναφέρει ότι διαπιστώθηκαν «σοβαρές ατασθαλίες», όπως η εμφάνιση πανομοιότυπων υπογραφών στους εκλογικούς καταλόγους και περιπτώσεις νοθείας με γέμισμα των καλπών.

«Η καταμέτρηση των ψήφων δεν έγινε σε συνθήκες διαφάνειας», αναφέρεται στην έκθεση, στην οποία υπογραμμίζεται ότι «στο σύνολό τους τα μέσα ενημέρωσης λειτουργούν σε περιοριστικό κλίμα που υπαγορεύει την αυτολογοκρισία».

«Αυτές οι εκλογές δείχνουν ότι η χώρα έχει ακόμη ανάγκη από βελτιώσεις για να ανταποκριθεί στις δημοκρατικές δεσμεύσεις της, κυρίως στον τομέα της ελευθερίας του Τύπου και του συναθροίζεσθαι», δήλωσε ο Τονίνο Πίκουλα, παρατηρητής του ΟΑΣΕ. Καμία ψηφοφορία στο Καζακστάν δεν έχει κριθεί ότι διεξήχθη υπό συνθήκες ελευθερίας από την ανεξαρτησία της χώρας το 1991.

www.kathimerini.grμε πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ

Η σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου «καταδικάζει την ανάμιξη» του Ιράν σε Μπαχρέιν και Κουβέιτ.

2011-04-04T13:03:00.000+03:00

Οι Αραβικές χώρες του Κόλπου εξέφρασαν ανησυχία την Κυριακή για την «ανάμιξη» του Ιράν στις υποθέσεις τους, μετά την έντονη διαμαρτυρία της Τεχεράνης για την αποστολή στρατευμάτων από τη Σαουδική Αραβία στο Μπαχρέιν και μια υπόθεση κατασκοπείας, που συνέλαβε στην κλιμάκωση των εντάσεων στην περιφέρεια.

Ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά τη σύνοδο σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου απορρίπτει τη «συνεχιζόμενη ανάμιξη» στα εσωτερικά των έξι κρατών-μελών του.

Η σύνοδος των ΥΠΕΞ «καταδικάζει εντονότατα την Ιρανική ανάμιξη στα εσωτερικά ζητήματα του Μπαχρέιν, η οποία αποτελεί παραβίαση των διεθνών συνθηκών», ανέφερε το ανακοινωθέν.

Το σιιτικό Ιράν επέκρινε τη Σαουδική Αραβία για το γεγονός ότι έστειλε μονάδες των ένοπλων δυνάμεών της στο Μπαχρέιν, όπου σημειώνονται κινητοποιήσεις από τους πλειοψηφούντες σιίτες εναντίον της σουνιτικής μοναρχίας.

Το Ριάντ και άλλες κυβερνήσεις χωρών του Κόλπου, που φοβούνται την επιρροή της Τεχεράνης και το ενδεχόμενο να ξεσπάσουν επεισόδια από τις σιιτικές μειονότητες, θεωρούν το Μπαχρέιν ως τη σοβαρότερη απειλή εν μέσω σειράς ταραχών κι εξεγέρσεων σε ολόκληρη την περιφέρεια από τον Ιανουάριο.

Η σύνοδος «καταδίκασε τις αβάσιμες κατηγορίες στην ανεύθυνη δήλωση της ιρανικής βουλής όσον αφορά τη Σαουδική Αραβία και τη θεωρεί εχθρική στάση και προκλητική ανάμιξη».

Η επιτροπή εθνικής ασφαλείας της βουλής του Ιράν ανέφερε, σε ανακοινωθέν της, ότι η Σαουδική Αραβία «παίζει με τη φωτιά» στέλνοντας στρατεύματα στο Μπαχρέιν. Τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα λένε ότι οι δυνάμεις τους στάλθηκαν βάσει μιας αμυντικής συμφωνίας του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου.

Στη σύνοδο καταδικάστηκε παράλληλα «η κατάφωρη Ιρανική ανάμιξη στο Κουβέιτ μέσω της τοποθέτησης πυρήνων κατασκόπων στην επικράτειά του».

Το Κουβέιτ ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι ενδέχεται να απελάσει τρεις Ιρανούς διπλωμάτες μετά από μια υπόθεση κατασκοπείας κι ανακάλεσε τον πρεσβευτή του από την Τεχεράνη. Το Ιράν διέψευσε τις κατηγορίες περί κατασκοπείας και ανέφερε ότι δεν αναμιγνύεται στα εσωτερικά του Κουβέιτ.

Δικαστήριο στο Κουβέιτ καταδίκασε τρεις άνδρες, δύο Ιρανούς κι έναν κουβεϊτιανό, σε θάνατο κρίνοντάς τους ένοχους στην κατηγορία ότι ήταν μέλη ενός «δικτύου κατασκόπων» του Ιράν.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η στρατηγική Ομπάμα για τη Λιβύη

2011-04-04T12:57:00.000+03:00

Επιτυχημένη χαρακτήρισε τη Δευτέρα ο πρόεδρος Ομπάμα την περιορισμένη του στρατιωτική παρέμβαση στη Λιβύη. Υστερα από μόνο μία εβδομάδα επιχειρήσεων, είπε ο πρόεδρος, οι ΗΠΑ πέτυχαν τον στόχο τους, που αφορούσε την πρόληψη της σφαγής των ανταρτών. Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι ο Ομπάμα είναι έτοιμος να προσφέρει ανάλογη αμερικανική στρατιωτική βοήθεια στους πολιορκημένους διαδηλωτές στο Μπαχρέιν, την Υεμένη ή τη Συρία;

Η απάντηση είναι πιθανότατα όχι, μια σημαντική -αν και άδηλη- νότα ρεαλισμού υπάρχει πίσω από την προσπάθειά του να ερμηνεύσει τις αντιφάσεις της αμερικανικής πολιτικής απέναντι στη Λιβύη. Παρότι ο Ομπάμα κατέληξε να υποστηρίζει τον «επιλεκτικό πόλεμο» με στόχο την ανάσχεση του Μουαμάρ Καντάφι, πηγές του Λευκού Οίκου ξεκαθαρίζουν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν θεωρεί την επέμβαση στη Λιβύη προηγούμενο ανάλογων διεθνών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή.

Ο Ομπάμα επέλεξε θέσεις που συμπίπτουν με όσα άκουσα την περασμένη εβδομάδα, ταξιδεύοντας με τον Αμερικανό υπουργό Αμυνας Ρόμπερτ Γκέιτς: Οι ΗΠΑ πρέπει να χρησιμοποιούν μονομερώς στρατιωτική ισχύ, μόνο εφόσον απειλούνται θεμελιώδη αμερικανικά εθνικά συμφέροντα· σε άλλες περιπτώσεις -όπως αυτή της Λιβύης- οι ΗΠΑ πρέπει να δρουν στρατιωτικά μόνο με τη στήριξη των συμμάχων τους. Με άλλα λόγια, η Αμερική δεν θα ενεργεί σαν τον παγκόσμιο χωροφύλακα. Είναι, όμως, πρόθυμη να λειτουργήσει σαν αρχηγός της αστυνομίας, διοργανώνοντας διεθνείς ειρηνευτικές αποστολές.

Ο πρόεδρος Ομπάμα έθεσε το θέμα ως εξής στην ομιλία του: «Η αμερικανική ηγεσία δεν αφορά μόνο τη μονομερή δράση και την ανάληψη όλης της ευθύνης από την Ουάσιγκτον. Η πραγματική ηγεσία δημιουργεί τις συνθήκες και ευνοεί τη σύναψη συμμαχιών με άλλα κράτη».

Παρότι ο πρόεδρος δεν επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τον όρο «Δόγμα Ομπάμα», σε μια προσπάθεια να αφήσει ανοιχτές όλες τις επιλογές, η ουσία του δόγματος έχει καταστεί πρόδηλη. Οποιος αμφιβάλλει ότι το δόγμα αυτό έχει τις ρίζες του στην ευρύτερη ιδεολογία του Μπαράκ Ομπάμα μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο του προέδρου «Τολμώ να Ελπίζω» και στη σελίδα 308, όπου διαχωρίζει σαφώς τις «άμεσες απειλές», που απαιτούν μονομερή αντιμετώπιση, από τις επιβουλές εκείνες που απαιτούν διεθνή συνεννόηση.

Αξιωματούχοι του Λευκού Οίκου προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τα σκοτεινά σημεία του προεδρικού λόγου, όπου ο πρόεδρος έμοιαζε να αναφέρεται στο μέλλον της Λιβύης μετά τον Καντάφι. Η αρχική στρατιωτική επιχείρηση στη χώρα θα ενισχυθεί από πολιτικές και διπλωματικές πρωτοβουλίες (αλλά και μυστικές επιχειρήσεις υπηρεσιών πληροφοριών) με στόχο τη δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας που θα ηγηθεί της Λιβύης μετά την αποχώρηση του Καντάφι. Ο πρόεδρος συνειδητοποιεί ότι αν και η αποστολή αυτή είναι περίπλοκη, οι ΗΠΑ δεν θα χρειαστεί να διαχειρισθούν μόνες τις δυσκολίες αυτές, καθώς θα έχουν εξασφαλίσει τη βοήθεια του ΟΗΕ και των μεγαλύτερων ευρωπαϊκών και αραβικών κρατών.

Σύμφωνα με τον σύμβουλο εθνικής ασφάλειας του προέδρου, Ντένις Μακντόνοου, οι ΗΠΑ βρίσκονται ήδη σε επαφή με εξεγερθέντες και πιθανούς «συνεργάτες» μέσα στην κυβέρνηση Καντάφι, για τη χάραξη μελλοντικού κυβερνητικού σχήματος. Η λιβυκή αντιπολίτευση είναι άλλωστε τόσο κατακερματισμένη, που ο Λευκός Οίκος χρειάσθηκε λίγο χρόνο για να «γνωριστεί» καλύτερα με τους σημαντικότερους παίκτες της και να τους βοηθήσει στη δημιουργία μεταβατικών κυβερνητικών δομών.

Ο Ομπάμα μοιάζει να υιοθετεί υβριδική στρατηγική, που συνδυάζει τον ρεαλισμό με τις ανθρωπιστικές παρεμβάσεις. Πριν από μερικές εβδομάδες, η κυβέρνηση Ομπάμα φαινόταν έτοιμη να συμμαχήσει με τους σιίτες διαδηλωτές του Μπαχρέιν κατά της σουνιτικής μοναρχίας στη χώρα. Ο Ομπάμα αναγνώρισε, όμως, ότι οι ΗΠΑ έχουν άμεσο συμφέρον στη διατήρηση της σταθερότητας στη γειτονική Σαουδική Αραβία, που αντιμετωπίζει το Μπαχρέιν σαν επαρχία της και δεν θα δεχόταν ποτέ την ανατροπή της βασιλικής του οικογένειας.

Αντίστοιχα, στην περίπτωση της Υεμένης, ο Ομπάμα ισορρόπησε τον αμερικανικό ενθουσιασμό για δημοκρατική αλλαγή με τη στρατηγική επιταγή για σταθερή κυβέρνηση στη χώρα, ικανή να αντιμετωπίσει την απειλή της Αλ Κάιντα στην αραβική χερσόνησο.

Ο λόγος του Ομπάμα τη Δευτέρα υπήρξε μάθημα για το πώς οι προεδρίες δεν είναι τίποτα παραπάνω από πειραματισμοί. Ενας υποψήφιος που εξελέγη εν μέρει χάρη στην αντίθεσή του με τον πόλεμο στο Ιράκ κατέληξε να στείλει περισσότερους Αμερικανούς στρατιώτες σε πιο πολλά πεδία μαχών από ό, τι ο προκάτοχός του. Παρ’ όλα αυτά, ο Ομπάμα επιμένει να στείλει στρατό, παρά τις διαφωνίες και τις καθυστερήσεις.

Αν και ο λόγος του Ομπάμα για τη Λιβύη ήταν καλός, ο πρόεδρος καλείται τώρα να εκφωνήσει ομιλία-συνέχεια του λόγου του στο Κάιρο, που θα αποκαλύπτει σαφή στρατηγική για την περιοχή. Οπως είπε ο ίδιος ο πρόεδρος, «η Ιστορία βρίσκεται σε κίνηση» από το Μαρόκο μέχρι και το Ιράν, αλλά και στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν. Αν ο Μπαράκ Ομπάμα συνδέσει την αφγανική-πακιστανική του πολιτική με το δημοκρατικό κύμα που μεταμόρφωσε την Τυνησία και την Αίγυπτο, τότε θα έχει λύσει τον γόρδιο δεσμό της προεδρίας του.

David Ignatius/ Καθημερινή

Σε πολιτική μακράς πνοής επενδύει τώρα η Τουρκία

2011-04-04T11:16:00.000+03:00

Προβάλλει τον ρόλο του «αμερόληπτου μεσολαβητή» στην Εγγύς και Μέση Ανατολή

Στο μέλλον επενδύει η Τουρκία, με χέρι σταθερό και με ερείσματα τον δυναμισμό της οικονομίας της, τη μουσουλμανική της ταυτότητα συνδυασμένη με δημοκρατικά πρότυπα, ελλιπή για τη Δύση, αλλά ζηλευτά για πολλούς από τους εξεγερμένους και μη Άραβες, την πειθαρχία του λαού της, που δεν έχει ακόμη εντελώς αλλοτριωθεί από την κοινωνία της κατανάλωσης, και μια εξωτερική πολιτική, που τώρα ο Αχμέτ Νταβούτογλου ονομάζει «πολιτική των μηδενικών προβλημάτων με τους γείτονες» - οθωμανικών προδιαγραφών. Πρόκειται όμως για προέκταση μιας μακροπρόθεσμης χάραξης.

Παντουρανικό τόξο

Το όραμα του Τουργκούτ Οζάλ στα τέλη του ’80 περί παντουρανικού τόξου, που εκτείνεται από την Αδριατική μέχρι την κεντρική και νοτιοανατολική Ασία, την Εγγύς και Μέση Ανατολή, δεν έχει μετουσιωθεί απολύτως σε πράξη. Η προσπάθεια όμως συνεχίζεται παντού. Την ώρα κοσμογονικών ανακατατάξεων στον αραβικό κόσμο, η Άγκυρα διαφημίζει δημοσκόπηση που διενήργησε το τουρκικό ερευνητικό κέντρο TESEV στο διάστημα Αυγούστου - Σεπτεμβρίου του 2010 σε έξι χώρες της Μέσης Ανατολής και σε δείγμα 2.000 ατόμων με ερώτημα «Πιστεύετε ότι η Τουρκία μπορεί να χρησιμεύσει σαν περιφερειακό πρότυπο, διαμορφωμένο βάσει της μουσουλμανικής της ταυτότητας, της οικονομίας της και του δημοκρατικού της πολιτεύματος;».

Τότε, η απάντηση ήταν «Ναι» σε ποσοστό 66%, όπως αναφέρει ανάλυση του Ασοσιέιτεντ Πρες για τον ρόλο της Τουρκίας στην εξέγερση στη Μέση Ανατολή και στα παρεπόμενά της. Δεν γνωρίζουμε ποια θα ήταν η απάντηση σε σημερινή δημοσκόπηση. Γνωρίζουμε πάντως, ότι οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου, λίγο μετά την ανατροπή Μουμπάρακ, φρόντισαν να διευκρινίσουν ότι καλό είναι μεν το τουρκικό πρότυπο, αλλά εκείνοι προτιμούν ένα δικό τους, αιγυπτιακό. Ανάλογη ήταν η θέση της ηγεσίας των Τυνήσιων ισλαμιστών, που και αυτοί διευκρίνισαν ότι προτιμούν πρότυπα δικής τους κοπής.

Όλα αυτά δεν πτοούν την τουρκική ηγεσία. Προβάλλει τον ρόλο του «αμερόληπτου μεσολαβητή» σε όλα τα δύσκολα πεδία της φλεγόμενης Εγγύς και Μέσης Ανατολής, αρχίζοντας από το Ιράκ, το Ιράν και τη Συρία, φτάνοντας στη Λιβύη, αφού έχει νωρίτερα αλληθωρίσει προς τα Εμιράτα του Κόλπου και προς τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Αφρικής και της Ινδονησίας. Η πολιτική αυτή είχε εγκαινιαστεί επί πρωθυπουργίας Νετσμετίν Ερμπακάν, θύματος ενός «μεταμοντέρνου πραξικοπήματος» του τουρκικού στρατού. Ο παλαίμαχος ισλαμιστής αψήφησε το εμπάργκο της Δύσης κατά του Ιράν και το 1996 επισκέφτηκε την Τεχεράνη. Λίγο αργότερα συναντήθηκε στην Τρίπολη με τον επίσης αποκλεισμένο τότε Καντάφι. Δεν ήταν μόνο δική του η πρωτοβουλία. Ήταν τακτική προσαρμοσμένη σε εξωτερική πολιτική μακράς πνοής.

Με τους Κούρδους

Ο Ταγίπ Ερντογάν, άξιο τέκνο του Ερμπακάν, το 2003 δεν επέτρεψε στους Αμερικανούς να χρησιμοποιήσουν το τουρκικό έδαφος για να δημιουργήσουν μέτωπο στο βόρειο Ιράκ. Τώρα η Άγκυρα συνδιαλέγεται με την ηγεσία της κουρδικής επικράτειας στο βόρειο Ιράκ. Tι θα γίνει με το Κιρκούκ και τα πετρέλαιά του, είναι ένα καίριο ερώτημα. Όμως, έως ότου απαντηθεί, αυτό και πολλά άλλα, ο κ. Ερντογάν, μέντορας όλων, συμβουλεύει την καρδιακή του φίλη Συρία να προβεί σε μεταρρυθμίσεις, συμβουλεύει τον Καντάφι, που του απασχολούσε 30.000 εργαζόμενους, να αποχωρήσει. Και αφού έκανε το δύσκολο στη Δύση για τη Λιβύη, τώρα στέλνει πλοία αρωγούς στο ΝΑΤΟ. Άραγε, τι θα πει για το Ιράν, εάν κάποια στιγμή έλθει η δική του ώρα;

Eλενη Tριανταφυλλιδου/ Καθημερινή

Το δίλημμα που λέγεται Συρία

2011-04-04T11:05:00.000+03:00

Η Συρία δεν είναι Λιβύη και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρόκειται να παρέμβουν στρατιωτικά: Η δήλωση της Χίλαρι Κλίντον, την περασμένη Κυριακή, με αφορμή τις αιματηρές ταραχές στις συριακές πόλεις Ντέρα και Λατάκια, αποτυπώνει τον ρεαλισμό της κυβέρνησης Ομπάμα. Εκ πρώτης όψεως, η Αμερική θα έπρεπε να τρίβει τα χέρια της με την προοπτική κατάρρευσης του Μπααθικού καθεστώτος - συμμάχου του Ιράν, υποστηρικτή της Χεζμπολάχ και ανειρήνευτου εχθρού του Ισραήλ. Μόνο που στη Μέση Ανατολή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Ο Χένρι Κίσινγκερ είπε κάποτε ότι σ’ αυτή την τόσο εύφλεκτη περιοχή του κόσμου δεν γίνεται πόλεμος χωρίς την Αίγυπτο και ειρήνη χωρίς τη Συρία. Πράγματι, το πραγματιστικό καθεστώς του Μπάαθ παίζει παραδοσιακά το ρόλο του ρυθμιστή, ισορροπώντας επιδέξια μεταξύ αντιμαχόμενων δυνάμεων: Στον Λίβανο, στήριξε αρχικά τους Παλαιστίνιους και στη συνέχεια τους Χριστιανούς, για να αναδειχθεί σε επιδιαιτητή. Το αντιιμπεριαλιστικό προφίλ του Σύρου ηγέτη Χάφεζ αλ Ασαντ δεν τον εμπόδισε να συμπαραταχθεί με τους Αμερικανούς στον πρώτο πόλεμο κατά του Ιράκ, το 1992, εξασφαλίζοντας μερίδιο στη «Νέα Τάξη» της Μέσης Ανατολής που θεμελίωσε ο Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος.

Ανοιχτές πόρτες

Ακόμη κι όταν ο γιος του «πλανητάρχη» ερωτοτροπούσε με την ιδέα ενός πολέμου εναντίον του γιου του Χάφεζ αλ Ασαντ, Μπασίρ, μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001, η Συρία άφησε ανοιχτές τις πόρτες της συνδιαλλαγής. Συνεργάστηκε με την Ουάσιγκτον εναντίον του κοινού εχθρού, του ισλαμικού ριζοσπαστισμού και άφηνε να εννοηθεί ότι θα μπορούσε να προσέλθει σε ειρηνευτική διαδικασία με το Ισραήλ, εφόσον εξασφάλιζε την επιστροφή των κατεχόμενων υψωμάτων του Γκολάν. Ασφαλώς, η Ουάσιγκτον επεδίωκε πάντα να σπάσει τον άξονα Ιράν-Συρίας. Έκλινε όμως κατά κανόνα στην εκδοχή να το πετύχει «μαλακώνοντας» το καθεστώς Ασαντ και όχι ανατρέποντάς το. Από εδώ και η απόφαση του Ομπάμα να αποκαταστήσει διπλωματικές σχέσεις με τη Συρία, στέλνοντας πρεσβευτή στη Δαμασκό.

«Ανοιξη της Δαμασκού»

Το μεγάλο πρόβλημα για την Αμερική είναι ότι δεν φαίνεται να υπάρχει για την ώρα άλλη εναλλακτική λύση έναντι του ενοχλητικού, αλλά προβλέψιμου, καθεστώτος Μπάαθ, από το ριζοσπαστικό Ισλάμ. Τον Ιούνιο του 2000, όταν ο Μπασίρ αλ Ασαντ διαδέχθηκε τον θανόντα πατέρα του, οι Σύροι έζησαν τη βραχύβια «Ανοιξη της Δαμασκού»: Ο νεαρός γιατρός με το ευγενικό, σχεδόν συνεσταλμένο ύφος και τις σπουδές στο Λονδίνο έδωσε υποσχέσεις για μεταρρυθμίσεις. Σημαντικοί διανοούμενοι και πολιτικοί (κυρίως της Αριστεράς) πήραν θάρρος και άρχισαν να δημιουργούν τα περίφημα «σαλόνια» ή «φόρουμ», που δοκίμασαν τις αντοχές του καθεστώτος. Τα Χριστούγεννα του ίδιου χρόνου, όμως, οι περισσότεροι από αυτούς είχαν καταλήξει στη φυλακή, καθώς η παλαιά φρουρά του Μπάαθ, υπό τον σημερινό αντιπρόεδρο Φαρούκ αλ Σάρα, έκρινε ότι ο άπειρος διάδοχος πήγαινε πολύ μακριά και πολύ γρήγορα.

Την εβδομάδα που πέρασε, μετά την αιματηρή καταστολή στην Ντέρα και τη Λατάκια, ο Μπασίρ αλ Άσαντ κατάργησε την κυβέρνησή του, άφησε να εννοηθεί ότι θα άρει την κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που ισχύει από το 1963 και απελευθέρωσε 260 πολιτικούς κρατούμενους, μεταξύ των οποίων αρκετοί εκ των πρωτεργατών της «Άνοιξης της Δαμασκού». Απομένει να αποδειχθεί ότι οι κινήσεις αυτές δεν έρχονται πολύ αργά, τόσο για το καθεστώς του Μπάαθ, όσο και για την αδύναμη κοσμική αντιπολίτευση των δημοκρατών και των αριστερών, που φιλοδοξούν να ενσαρκώσουν την ελπίδα ενός τρίτου δρόμου, πέραν του απολυταρχισμού και του ισλαμισμού.

Αμηχανία και καχυποψία στο Ισραήλ

Ερωτηθείς για τις ταραχές στη Συρία, ο Ισραηλινός πρόεδρος Σιμόν Πέρες αρκέστηκε να δηλώσει, την περασμένη Δευτέρα, ότι η αραβική εξέγερση «αλλάζει το στάτους κβο στην περιοχή». Την ίδια, επιφυλακτική στάση τηρούν οι σοβαρότεροι αναλυτές στο Ισραήλ. Ένας από αυτούς, ο Εγιαλ Ζίσερ, από το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ, εξηγεί: «Καλύτερα να έχουμε απέναντί μας τον διάβολο που γνωρίζουμε, παρά τον διάβολο που αγνοούμε. Και ποιος ξέρει ποιος θα ’ρθει μετά – η ισλαμική τρομοκρατία, η Αλ Κάιντα ή μήπως το χάος»;

Από την έναρξη των αραβικών εξεγέρσεων, στην Τυνησία και την Αίγυπτο, η ηγεσία του Ισραήλ αντέδρασε εξαιρετικά καχύποπτα, καθώς είχε βολευτεί για δεκαετίες με τα απολυταρχικά, αλλά ενδοτικά έναντι του Ισραήλ καθεστώτα τύπου Μουμπάρακ. Μάλιστα, οι Ισραηλινοί συμβούλευαν τον Ομπάμα να στηρίξει μέχρι τέλους τον Αιγύπτιο «φαραώ», υπολογίζοντας ότι οι διάδοχοί του, όποιοι κι αν είναι αυτοί, θα αλλάξουν επί τα χείρω τις σχέσεις με το Ισραήλ, έστω κι αν δεν ακυρώσουν τη συνθήκη ειρήνης του Καμπ Ντέιβιντ.

Αυτή η γραμμή σκέψης φαίνεται ότι εξακολουθεί να είναι ισχυρή, καθώς ενισχύεται από έναν ανομολόγητο, αλλά ευδιάκριτο φόβο: ότι το Ισραήλ θα χάσει το ειδικό βάρος που κατέχει στην αμερικανική εξωτερική πολιτική, αν στη Μέση Ανατολή προκύψουν αύριο αραβικές δημοκρατίες, με εντελώς διαφορετικό ηθικό ανάστημα και πολιτική ισχύ.

Kathimerini

Με τη γλώσσα της αλήθειας

2011-04-04T10:53:00.000+03:00

Του Μιχάλη Ιγνατίου
Εξέπληξε πολλούς ο τόνος των δηλώσεων του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών Δημήτρη Δρούτσα στην τουρκική εφημερίδα Χουριέτ. Όχι εμένα. Ήταν κάτι που ανέμενα και η ανάλυσή μου στηριζόταν περισσότερο στο δόγμα «και η υπομονή έχει τα όριά της». Άλλοι αντικαθιστούν τη λέξη υπομονή με τη λέξη βλακεία, αλλά ας είμαστε σοβαροί διότι μιλούμε για κρίσιμα εθνικά θέματα που αφορούν την εθνική ανεξαρτησία και κυριαρχία της Ελλάδας και της Κύπρου. Επειδή απέναντί μας βρίσκεται η Τουρκία, μία χώρα άκρως επιθετική που διοικείται από επικίνδυνους και φανατικούς πολιτικούς οι οποίοι κυριαρχούνται από κακό εθνικισμό, πρέπει να αντιμετωπίζουμε με την απαιτούμενη σοβαρότητα τις σχέσεις με τη γείτονα χώρα.
Είναι ευχάριστη έκπληξη οι δηλώσεις του Έλληνα υπουργού, ιδιαίτερα εάν στοχεύουν σε αλλαγή πολιτικής και στρατηγικής. Η μόνη επιβεβαίωση θα είναι αυτές καθ’ αυτές οι πράξεις που λογικά θα αντικαταστήσουν τα λόγια. Διότι εάν η τουρκική Κυβέρνηση συνεχίσει την ίδια τακτική -και μην περιμένετε καμία αλλαγή-, η Αθήνα είναι αναγκασμένη να αλλάξει στάση και να μιλήσει την γλώσσα της αλήθειας, τόσο για τις μέχρι τώρα επαφές και συζητήσεις, όσο και για την άτυπη «συμφωνία κορυφής» μεταξύ του πρωθυπουργού της Ελλάδας και του Ταγίπ Ερντογάν αμέσως μετά την εκλογή του κ. Παπανδρέου, τον Οκτώβριο του 2009.
Το μέγα ερώτημα είναι αυτό: Ποια βήματα έπρεπε να κάνουν οι δύο πρωθυπουργοί στο πλαίσιο της διαδικασίας για μηδενικά προβλήματα μεταξύ των δύο χωρών; Πρέπει να γνωρίζει ο λαός τις υποχωρήσεις που ήταν διατεθειμένες να κάνουν οι δύο κυβερνήσεις και επίσης είναι πολύ σημαντικό να πληροφορηθούμε που έκανε πίσω η Αθήνα και γιατί δεν «ανταποκρίθηκε» η Άγκυρα. Η διαδικασία μου θύμισε την υπόθεση του Κυπριακού. Όλοι οι Ελληνοκύπριοι ηγέτες ξεκινούσαν τις διαπραγματεύσεις κάνοντας βήματα πίσω σε σημαντικές πτυχές για να επιδείξουν δήθεν καλή θέληση, αλλά η μόνιμη απάντηση των Τούρκων ήταν ότι αν και καλοδεχούμενες οι υποχωρήσεις, δεν ήταν γενναίες! Ήταν μία ανόητη τακτική εκ μέρους της ελληνοκυπριακής πλευράς που δυστυχώς συνεχίζεται και σήμερα.
Ο χρόνος θα δείξει εάν η συνέντευξη του κ. Δρούτσα δόθηκε επειδή έχει φτάσει στο αμήν με τις απειλές της Τουρκίας ή εάν είναι μία κίνηση τακτικής υπό το βάρος της επίθεσης που δέχεται ο πρωθυπουργός για την αρνητική στάση του στο θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ).
Η αναβλητικότητα που δείχνει η Αθήνα είναι επικίνδυνη για τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα, και δεν είναι περίεργο ότι οι πάντες -εκτός των συνεργατών του- πιστεύουν ότι ο κ. Παπανδρέου έδωσε υπόσχεση στον κ. Ερντογάν ότι δεν θα προχωρήσει στο θέμα της ΑΟΖ. Εάν δόθηκε αυτή η υπόσχεση πρέπει πάραυτα να ακυρωθεί, και δικαιολογίες θα βρει πολλές ο πρωθυπουργός. Είναι μικρή δικαιολογία ότι οι Τούρκοι έχουν αλώσει την περιοχή του Καστελόριζου για να επιβάλουν τετελεσμένα; Ο ίδιος δεν είπε στη Βουλή ότι η Άγκυρα επιδιώκει να ελέγξει την ελληνική ΑΟΖ μέσω της κρίσης στην Λιβύη;
Ο κ. Παπανδρέου είναι υποχρεωμένος εκ των γεγονότων να αλλάξει τη λάθος τακτική του έναντι της Τουρκίας, που υιοθέτησε στο πλαίσιο της πολυπολιτισμικής θεωρίας την οποία εισήγαγε παγκόσμια το Δημοκρατικό Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών. Θα έλεγα πως ως θεωρία δεν είναι άσχημη εάν οι γείτονές σου είναι Ελβετοί ή Καναδοί. Δυστυχώς, στην Ελλάδα και την Κύπρο έλαχαν γείτονες οι Τούρκοι, οι οποίοι -σε αντίθεση με εμάς που δεν ζητούμε τίποτα- απαιτούν ελληνικά και κυπριακά εδάφη.
Τουλάχιστον ο Πρόεδρος Χριστόφιας άρχισε έστω και αργά να αντιλαμβάνεται ότι οι υποχωρήσεις τον οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια στη φάκα. Αν και δεν τις έχει αποσύρει ακόμα επίσημα, ξέρει ότι δεν έχει άλλη επιλογή. Ας ελπίσουμε ότι μαζί με τον κ. Παπανδρέου θα πράξουν αυτό που οι πάντες θεωρούν ορθό και πρέπον...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Έφτασαν τα νέα στην Ουάσιγκτον κύριε πρύτανη... Καλεσμένος να μιλήσει στην Πάφο για τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη, σε μία αίθουσα κατάμεστη από κόσμο και συναγωνιστές του ήρωα, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Κύπρου περιέγραψε την κατάσταση που επικράτησε στην τάξη μετά τη σύλληψη του παλικαριού από τους Άγγλους και ξαφνικά τι νομίζετε ότι έγινε; Η ομιλία μετατράπηκε σε «δικοινοτική διζωνική επαναπροσεγγιστική» και αναρωτήθηκε εάν τελικά ήταν «πολιτική μωρία» η πράξη αυτοθυσίας του Ευαγόρα αφού, όπως φέρεται να είπε, διώξαμε μεν τον πρώτο κατακτητή (Αγγλία) αλλά μετά ήρθε ο καινούργιος (Τουρκία). Επειδή αδυνατώ να πιστέψω ότι ο πρύτανης που γνωρίζω θα έκανε ένα τόσο μεγάλο ατόπημα αν και ο πληροφοριοδότης μου δύσκολα κάνει λάθος- απαιτείται ο ίδιος να βάλει τα πράγματα στη θέση τους...

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 03/04/2011

Σχέδιο ομαλής μετάβασης από τους υιούς του Μουαμάρ Καντάφι

2011-04-04T10:45:00.000+03:00

Την μετάβαση προς μία συνταγματική μοναρχία, η οποία προβλέπει την αποχώρηση του Καντάφι από την εξουσία, φέρονται να προτείνουν τουλάχιστον δύο από τους γιους του Λίβυου συνταγματάρχη, σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times.

Επικαλούμενη έναν Λίβυο διπλωμάτη, που δεν κατονομάζεται, και έναν αξιωματούχο οι οποίοι είναι ενήμεροι για το σχέδιο, η αμερικανική εφημερίδα αναφέρει ότι της μετάβασης θα ηγηθεί ένας από τους γιους του συνταγματάρχη Καντάφι, ο Σάιφ αλ Ισλάμ ελ Καντάφι.

Η πρόταση αυτή προωθείται από τον Σάιφ και τον Σαάντι, οι οποίοι θέλουν να προχωρήσουν για να αλλάξουν τη χώρα, χωρίς τον πατέρα τους, σύμφωνα με πηγή του περιβάλλοντός τους.

Ωστόσο, σύμφωνα με το δημοσίευμα, η πρόταση αυτή είναι πιθανόν να φέρει στην επιφάνεια τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα παιδιά του Καντάφι.

Αν και ο Σάιφ και ο Σαάντι ανήκουν στη «δυτική σχολή» και τάσσονται υπέρ του δυτικού οικονομικού και πολιτικού ανοίγματος, οι δύο άλλοι, ο Χαμίς και ο Μουτουασίμ, έκαστος των οποίων ηγείται του δικού του παραστρατιωτικού σώματος, θεωρούνται υποστηρικτές της «σκληρής γραμμής».

Ο Μουτουασίμ είναι αντίπαλος του Σάιντ στη μάχη για τη διαδοχή του πατέρα τους.

Γιατί «καίγεται» ο Ερντογάν για Καντάφι – Άσσαντ

2011-04-02T12:55:00.000+03:00

Η επιχείρηση «Αυγή της Οδύσσειας» μπορεί να μην περιλαμβάνει χερσαίες επιχειρήσεις, αλλά (αποδεικνύεται από τα γεγονότα ότι) στάθηκε ικανή να αποτρέψει την επικράτηση των κυβερνητικών δυνάμεων. Εάν, μάλιστα, λάβουμε τοις μετρητοίς τις δηλώσεις δυτικών ηγετών, το καθεστώς Καντάφι δεν φαίνεται να μακροημερεύει, παρά το γεγονός ότι οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις διακρίνονται για τον ενθουσιασμό και την αυτοθυσία τους, αλλά όχι και για την επιχειρησιακή τους ικανότητα.

Μπορεί στην πρώτη γραμμή της δυτικής επέμβασης να βρέθηκε η Γαλλία του Σαρκοζί, αλλά η ζυγαριά έγειρε λόγω της επιλογής των ΗΠΑ του Ομπάμα να διευκολύνουν το κύμα αλλαγής που σαρώνει τον αραβικό κόσμο. Η αμερικανική διπλωματία εργάσθηκε παρασκηνιακά για να πείσει τον Αραβικό Σύνδεσμο να ταχθεί υπέρ του ψηφίσματος, αλλά και για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή αεροπορικών δυνάμεων από το Κατάρ.

Στα μέτωπα της Λιβύης δεν θα κριθεί μόνο το μέλλον αυτής της χώρας, αλλά και οι εξελίξεις σ’ όλη τη Μέση Ανατολή. Εάν ο Καντάφι κατέπνιγε την επανάσταση, το εξεγερσιακό κύμα θα παλινδρομούσε. Αντιθέτως, η ανατροπή του καθεστώτος θα προσδώσει μία νέα δυναμική στο εξεγερσιακό κύμα, το οποίο έχει δείξει ότι δεν κάνει εξαιρέσεις ανάμεσα σε αντιαμερικανικά και φιλοαμερικανικά καθεστώτα. Είναι ο ίδιος λόγος, που κλυδωνίζονται τα καθεστώτα της Συρίας, του Μπαχρέϊν και της Υεμένης. Κάθε χώρα έχει τις ιδιαιτερότητές της, αλλά υπάρχει ένας μεγάλος κοινός παρανομαστής. Κι αυτός είναι το διάχυτο αίτημα για ελευθερία, δημοκρατία, ανάπτυξη και κοινωνική δικαιοσύνη.

Το ενδεχόμενο να φουντώσει η πυρκαγιά στην περιοχή του Κόλπου συγκεντρώνει πολλές πιθανότητες. Σε μία τέτοια περίπτωση οι συνέπειες θα είναι απρόβλεπτες όχι μόνο για τις γεωπολιτικές ισορροπίες, αλλά και για τη διεθνή οικονομία, λόγω πετρελαίου. Οι Αμερικανοί το γνωρίζουν, αλλά ξεπέρασαν τις επιφυλάξεις τους, ελπίζοντας ότι θα ελέγξουν τις εξελίξεις και στο τέλος θα εξέλθουν με αυξημένη επιρροή.

Η αποσταθεροποίηση της περιοχής, που καταλαμβάνει ο αραβικός κόσμος, υποχρεώνει όχι μόνο τις μεγάλες, αλλά και τις τοπικές δυνάμεις να προσαρμόσουν τις πολιτικές τους. Αυτό αφορά πρωτίστως την Τουρκία του Ερντογάν, η οποία δεν έχει κρύψει τη φιλοδοξία της να καταστεί σημείο αναφοράς και ηγεμονική δύναμη στο μεταοθωμανικό χώρο. Για το σκοπό αυτό, άλλωστε, εξώθησε σε ρήξη τις σχέσεις της με το Ισραήλ. Ήταν ο τρόπος για να κερδίσει την καρδιά των απανταχού μουσουλμάνων. Για τον ίδο λόγο, αλλά και για να επιτύχει συντονισμό δράσης εναντίον του κουρδικού παράγοντα, η Άγκυρα πραγματοποίησε εντυπωσιακά ανοίγματα προς αντιδυτικές χώρες, όπως το Ιράν και η Συρία.

Η Τουρκία του Ερντογάν προσπάθησε να παρεμποδίσει τη δυτική επέμβαση. Ο λόγος δεν ήταν μόνο η προσέγγισή της με το καθεστώς Καντάφι και τα μεγάλα τουρκικά οικονομικά συμφέροντα στη Λιβύη. Φοβόταν δικαιολογημένα ότι εάν πέσει το καθεστώς Καντάφι, η τύχη του καθεστώτος Άσσαντ θα έχει κριθεί. Στη Συρία πραγματοποιούνται μαχητικές διαδηλώσεις, στις οποίες το καθεστώς απαντά με σκληρή καταστολή. Εάν πέσει το καθεστώς της Συρίας, η δυτική επιρροή θα αυξηθεί σημαντικά στη χώρα, προκαλώντας αντίστοιχη μείωση της επιρροής που σήμερα ασκεί η Άγκυρα.

Κερδισμένοι από μία τέτοια εξέλιξη θα είναι οι Κούρδοι. Το κουρδικό κρατίδιο στο βόρειο Ιράκ θα εξασφαλίσει πρόσβαση στη θάλασσα και ως εκ τούτου δεν θα εξαρτάται, όπως σήμερα, από την Άγκυρα. Το ίδιο θα ισχύσει και συνολικά για το Ιράκ, γεγονός που θα περιορίσει τη σημασία της Τουρκίας για τους Αμερικανούς. Παραλλήλως, θα ευνοηθεί και το κουρδικό κίνημα στην Τουρκία, αφού στα νώτα του (στη Συρία και στο Ιράκ) θα έχει όχι μόνο κουρδικούς πληθυσμούς, αλλά και φιλικές συνθήκες. Το γεγονός αυτό αναπόφευκτα θα κλιμακώσει περαιτέρω τις πιέσεις που ήδη ασκούν οι Κούρδοι της Τουρκίας για πολιτική αυτονομία.

H Άγκυρα προσπαθεί να ρίξει γέφυρες και να αποκτήσει ερείσματα στα μεταλλαγμένα από τις εξεγέρσεις καθεστώτα. Αυτό το σκοπό είχε η σπουδή του Τούρκου προέδρου Γκιούλ να επισκεφθεί το Κάϊρο λίγο μετά την ανατροπή του Μουμπάρακ. Η κυβέρνηση Ερντογάν «πουλάει» σε Αμερικανούς και Ευρωπαίους τη θεωρία ότι το τουρκικό μοντέλο είναι η λύση στο πρόβλημα μετάβασης που έχει προκύψει στον αραβικό κόσμο. Προσπαθεί να τους πείσει να της αναθέσουν την «εργολαβία» με το επιχείρημα ότι η νεοοθωμανική Τουρκία και ταιριάζει στους Άραβες και βολεύει τη Δύση.

Η τουρκική προσπάθεια προσκρούει στην αντίθεση του Ισραήλ και του εβραϊκού λόμπι. Η επιτυχία της νεοθωμανικής διπλωματίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το χώρο που θα της αφήσει κυρίως η Ουάσιγκτον, η οποία εμφανίζεται αμφίθυμη: Από τη μία είναι επιφυλακτική, αλλά από την άλλη θεωρεί ότι η Άγκυρα μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο.

Σταύρος Λυγερός/ Αιχμή

Γιατί διαλύεται η Λιβύη; (Η άλλη άποψη)

2011-04-02T12:43:00.000+03:00

Πώς περνούσε η Λιβύη επί Καντάφι; Πώς περνούσε ο κόσμος; Ήταν καταπιεσμένος, όπως γενικά μαθαίνουμε; Ας ρίξουμε μια ματιά στα γεγονότα.
Πριν ξεσπάσει το χάος, η Λιβύη είχε ένα χαμηλότερο ποσοστό κρατουμένων από την Τσεχική Δημοκρατία.
Βρισκόταν στην 61η θέση. Η Λιβύη είχε το χαμηλότερο ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας στην Αφρική. Λιγότερο από το 5% των κατοίκων της πεινούσαν. Ενώ στον υπόλοιπο κόσμο οι τιμές των τροφίμων συνεχώς αυξάνονταν, η κυβέρνηση της Λιβύης είχε καταργήσει όλους τους φόρους επί των τροφίμων.
Οι Λίβυοι ήσαν πλούσιοι. Η Λιβύη είχε το μεγαλύτερο κατά κεφαλή εισόδημα στην Αφρική. Η κυβέρνηση φρόντιζε, ώστε ο καθένας να μπορεί να συμμετάσχει στην ευημερία. Ο πλούτος ήταν μοιρασμένος δίκαια. Στη Λιβύη ζούσαν λιγότεροι άνθρωποι κάτω από το όριο της φτώχειας από ότι στην Ολλανδία.
Πως έγινε η Λιβύη τόσο πλούσια; Γιατί έχει πετρέλαιο και δεν επέτρεπε σε ξένες εταιρείες να της το κλέβουν, όπως συμβαίνει στη Νιγηρία, μια χώρα, που σε μεγάλο βαθμό ελέγχεται από την Shell.
Όπως κάθε χώρα, έτσι και η Λιβύη υποφέρει από μια κυβέρνηση διεφθαρμένων γραφειοκρατών, που προσπαθούν να κόψουν ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα. Ως απάντηση, ο Καντάφι θέσπισε νόμους, με τους οποίους τα έσοδα από το πετρέλαιο να διανέμονται απευθείας στον πληθυσμό της χώρας, γιατί ήταν της γνώμης, ότι η κυβέρνηση δεν ήταν δίκαιη στο λαό, αν και ο Καντάφι δεν κατείχε μια επίσημη θέση στην κυβέρνηση. Δεν είναι ο πρόεδρος της Λιβύης, όπως γράφουν οι εφημερίδες. Η θέση του μοιάζει περισσότερο με εκείνη των ιδρυτών των ΗΠΑ και έχει περισσότερο έναν εθιμοτυπικό χαρακτήρα.
Ο σωστός αρχηγός του κράτους στη Λιβύη είναι ο σημερινός πρωθυπουργός της Baghdadi Mahmudi. Όποιος αναφέρει τον Καντάφι σαν ηγέτη της Λιβύης, είναι σαν να αποκαλεί τον Χιροχίτο ηγέτη της Ιαπωνίας. Σε αντίθεση με την εικόνα που εμφανίζουν για την Λιβύη τα Μαζικά Μέσα Επιρροής (ΜΜΕ), στην κυβέρνηση της υπάρχουν διαφορετικές απόψεις. Μερικοί είναι οπαδοί του Καντάφι και θέλουν να απαλλαγούν από τον πρωθυπουργό. Άλλοι θέλουν να απαλλαγούν και από τους δύο. Και άλλοι θέλουν μόνο ειρήνη. Γίνονται όμως προσπάθειες, να εμφανισθεί η εικόνα μιας λαϊκής εξέγερσης κατά του δήθεν ηγέτη, του Καντάφι, παρά το ότι ο Καντάφι τελικά είναι μόνο ο αρχιτέκτονας του σημερινού πολιτικού συστήματος της Λιβύης, που είναι ένα μείγμα από παναραβισμό, σοσιαλισμό και κάποιων ισλαμικών στοιχείων.
Τα βίντεο με διαμαρτυρίες υπέρ του Καντάφι εξαφανίζονται αμέσως από το Internet. Το “Pro Gaddafi Anti Baghdadi Mahmudi demonstrations in” στο www.youtube.com/watch?v=Ce5fLGNg0sk www.youtube.com/watch?v=pRwv0Ac8qbc εξαφανίστηκε κι‘ αυτό…
Μπορούμε να παρομοιάσουμε τους διαδηλωτές στη Λιβύη με εκείνους στην Αίγυπτο ή την Τυνησία; Όχι, καθόλου. Η αντίδραση της κυβέρνησης είναι βίαια και προφανώς ασκείται υπερβολική βία. Ας εξετάσουμε όμως εν συντομία τις δράσεις των διαδηλωτών. Το κτίριο του Λαϊκού Συνεδρίου πυρπολήθηκε από εξαγριωμένους διαδηλωτές. Αυτό θα έμοιαζε με την πυρπόληση του Καπιτωλίου από Αμερικανούς διαδηλωτές. Πιστεύει κανείς, ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα επέτρεπε κάτι τέτοιο;
Οι ταραχές στη Λιβύη δεν ξέσπασαν εξ αιτίας μερικών νεαρών, που ζητούσαν Αλλαγή, όπως έγινε στην Αίγυπτο ή την Τυνησία. Ξεκίνησε, όταν μια ομάδα με το όνομα “Ισλαμικό Εμιράτο του Μπάρκα” (το όνομα της πρώην βορειοδυτικής περιοχής της Λιβύης) έπιασε μερικούς ομήρους και σκότωσε δύο αστυνομικούς. Η εξέλιξη αυτή έχει την ιστορία της. Στις 18. Φεβρουαρίου 2011 μια ομάδα έκλεψε 70 στρατιωτικά οχήματα, αφού προηγουμένως είχε κάνει επίθεση στο λιμάνι και σκότωσε τέσσερις στρατιώτες. Η εξέγερση ξεκίνησε στην πόλη της Βεγγάζης στην ανατολική Λιβύη, κοντά στην Αίγυπτο που βρισκόταν σε αναβρασμό και τα σύνορα δεν ελέγχονταν πλέον. Ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών εξέφρασε την ανησυχία του για την δημιουργία ενός “Ισλαμικού Εμιράτου της Βεγγάζης”, το οποίο θα μπορούσε να κηρύξει την ανεξαρτησία του.
Από που λοιπόν προέρχονται οι ξαφνικές διαμαρτυρίες; Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός, ότι οι ομάδες αυτές, που χρηματοδοτούνται εδώ και δεκαετίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, βρήκαν μετά την Τυνησία και την Αίγυπτο την ευκαιρία, να θέσουν ολόκληρη τη Λιβύη υπό τον έλεγχό τους. Μια τέτοια ομάδα, που συνελήφθη πρόσφατα, αποτελούνταν από δεκάδες άτομα αλλοδαπής υπηκοότητας, που είχαν λάβει μέρος σε λεηλασίες και δολιοφθορές. Η λιβυκή κυβέρνηση δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο, να έχουν σχέση με το Ισραήλ.
Η Μεγάλη Βρετανία χρηματοδοτούσε έναν πυρήνα της Αλ Κάιντα στη Λιβύη για να δολοφονήσει τον Καντάφι. Η κύρια ομάδα της αντιπολίτευσης είναι σήμερα το «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας της Λιβύης» που χρηματοδοτείται από τη Σαουδική Αραβία, τη CIA και μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας, και συμπορεύτηκε μαζί με άλλες αντιπολιτευτικές ομάδες που τελικά απετέλεσαν το «Εθνικό Συνέδριο της λιβυκής Αντιπολίτευσης». Το Συνέδριο αυτό ανακήρυξε την «Ημέρα της οργής», η οποία βούτηξε στις 17 Φεβρουαρίου την Λιβύη στο χάος. Ξεκίνησε στη Βεγγάζη, μια συντηρητική πόλη, που παραδοσιακά ήταν κατά του Καντάφι. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός, ότι το «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας της Λιβύης” διαθέτει έναν αξιόλογο οπλισμό. Ήδη κατά το 1996 είχαν προσπαθήσει να υποδαυλίσουν στην ανατολική Λιβύη μια επανάσταση.
Γιατί είναι οι ΗΠΑ τόσο εναντίον του Καντάφι; Γιατί ο Καντάφι είναι η κύρια απειλή για την ηγεμονία των ΗΠΑ στην Αφρική, επειδή προσπαθεί να ενώσει την ήπειρο και να την φέρει σε αντίθεση με τις ΗΠΑ.
Πράγματι, ο Καντάφι έχει πολλές, που είναι εκ διαμέτρου αντίθετες στα συμφέροντα των Ηνωμένων Πολιτειών.
Κατηγορεί τις ΗΠΑ, ότι δημιούργησαν τον ιό HIV. Ισχυρίζεται, ότι το Ισραήλ βρίσκεται πίσω από την δολοφονία του Matin Luther King και του John F. Kennedy. Λέει ότι απαγωγείς των αεροπλάνων της 9/11 είχαν εκπαιδευτεί στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κάλεσε τους Λίβυους να δώσουν αίμα για τα θύματα του 9/11. Ο Καντάφι είναι επίσης ο τελευταίος ηγέτης μιας γενιάς μετρίων σοσιαλιστικών και παναραβικών επαναστατών που παραμένουν στην εξουσία μετά από την εξάλειψη του Nasser και του Χουσεΐν και η Συρία τάχθηκε στο πλευρό του Ιράν.
Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν κανένα συμφέρον για την δημιουργία ενός ισχυρού αραβικού κόσμου. Εξ αντιθέτου, φαίνεται στα σχέδιά τους να έχουν ένα θεμελιώδες συμφέρον, να εξαναγκάσουν την Λιβύη με την αναρχία και το χάος να γονατίσει.
Προς το τέλος του 2010 η Μεγάλη Βρετανία εξόπλιζε την Λιβύη με προσοδοφόρες πωλήσεις όπλων. Ένας αιματηρός εμφύλιος πόλεμος είναι η καλύτερη εγγύηση για την καταστροφή της Λιβύης. Η φυλετική δομή της λιβυκής κοινωνίας εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή και πολύ χρήσιμη για την πυροδότηση και αξιοποίηση ενός τέτοιου πολέμου, και η αξιοποίηση, διότι η Λιβύη χωρίζεται ιστορικά σε διαφορετικές εθνοτικές ομάδες.

Μετάφραση: Εμμανουήλ Σαρίδης
του David Rothscum / πηγή

Η «κερκόπορτα» του Μακεδονικού

2011-04-02T12:13:00.000+03:00

Προ ημερών συζητήθηκε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης η προσφυγή των Σκοπίων εναντίον της Αθήνας για παραβίαση της Ενδιάμεσης Συμφωνίας (1995), η οποία απαγορεύει στην Ελλάδα να εμποδίσει την ένταξη της ΠΓΔΜ σε διεθνείς οργανισμούς. Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση Καραμανλή είχε δηλώσει πως θα ασκήσει βέτο στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι (2008), αλλά τελικώς δεν χρειάστηκε. Η ΠΓΔΜ έμεινε εκτός με συλλογική απόφαση της Συμμαχίας κι όχι λόγω ελληνικού βέτο.
Υπενθυμίζουμε ότι, στις αρχές του 2008, η Αθήνα διασύνδεσε την ένταξη του γειτονικού κράτους στους ευρωατλαντικούς θεσμούς με την επίλυση του προβλήματος της ονομασίας, προκειμένου να υποχρεώσει τα Σκόπια σ’ ένα συμβιβασμό. Η πολιτική «πρώτα συμφωνία και μετά ένταξη», όμως, βρίσκεται σε αντίφαση με την Ενδιάμεση Συμφωνία, η οποία έληξε το 2002 και ισχύει επειδή καμία από τις δύο πλευρές δεν έχει αποσυρθεί. Μπορεί, τελικώς, στο Βουκουρέστι να μη χρειάστηκε το βέτο, αλλά ο Καραμανλής πήγε έτοιμος να το ασκήσει. Εάν η Ελλάδα είχε αποσυρθεί από την Ενδιάμεση Συμφωνία, η προσφυγή των Σκοπίων στη Χάγη θα είχε ακυρωθεί. Υπογραμμίζουμε ότι η απόσυρση δεν θα είχε επιπτώσεις στις διαπραγματεύσεις για το όνομα, δεδομένου ότι αυτές πραγματοποιούνται επί τη βάσει απόφασης του Συμβουλίου Ασφαλείας (1993). Το υπουργείο Εξωτερικών δηλώνει αισιόδοξο για τη δίκη. Γιατί, όμως, η Ελλάδα διακινδύνευσε, αποδεχόμενη τη μετατροπή μιας πολιτικής διένεξης σε νομική μάχη, όταν μπορούσε να το αποφύγει; Μη αποσυρόμενη από την Ενδιάμεση Συμφωνία, η κυβέρνηση Καραμανλή άφησε ανοιχτή μία «κερκόπορτα», την οποία δεν έκλεισε ούτε η κυβέρνηση Παπανδρέου. Λόγω του Αιγαίου, η Χάγη έχει προσλάβει διαστάσεις ταμπού για την ελληνική διπλωματία. Απ’ αυτή τη στήλη έχουμε από το 2008 προειδοποιήσει ότι, αφήνοντας εκτεθειμένη την Ελλάδα στον κίνδυνο μιας καταδικαστικής απόφασης, οι κυβερνώντες διέπραξαν ένα δια παραλείψεως δυνάμει έγκλημα εναντίον του εθνικού συμφέροντος. Ορισμένοι κύκλοι θα επικαλεστούν μία καταδικαστική απόφαση για να κλείσουν όπως όπως το θέμα. Σ’ αυτό ελπίζουν οι Σλαβομακεδόνες για να ξεφύγουν από τη διπλωματική μέγγενη, στην οποία τους έχει εγκλωβίσει η πολιτική «πρώτα συμφωνία και μετά ένταξη».

Σταύρος Λυγερός/ Καθημερινή

Λιβύη: Η CIA σε νέες περιπέτειες

2011-04-02T11:58:00.000+03:00

«Η πρώτη απώλεια ενός πολέμου είναι η αλήθεια»
Αισχύλος

Η εκλογή του Ομπάμα σηματοδότησε την παγκόσμια ελπίδα ότι στο μέλλον η εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α. δεν θα υφαίνονταν στους σκοτεινούς διαδρόμους του στρατιωτικό-βιομηχανικού κατεστημένου και των μυστικών υπηρεσιών.
Ο πόλεμος της Λιβύης αποτελεί άλλη μία διάψευση των αρχικών προσδοκιών. Από τις πρώτες μέρες της εξέγερσης αλλά κυρίως μετά την απόφαση 1973 του Συμβουλίου Ασφαλείας τόσο ο Ομπάμα όσο και η Κλίντον διαβεβαίωναν ότι δεν υπάρχει περίπτωση συμμετοχής των ΗΠΑ στις επίγειες επιχειρήσεις. Άλλωστε η ίδια η απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας απέκλειε παρόμοιο ενδεχόμενο. Όμως στις 30 Μαρτίου οι New York Times αποκάλυψαν ότι εβδομάδες πριν πράκτορες τις CIA και της Βρετανικής Μ16 μαζί με επίλεκτες δυνάμεις των SAS (Special Air Service) και SBS (Special Boat Service) δρούσαν στα πλαίσια συγκαλυμμένης (covert) επιχείρησης ύστερα από ειδική εντολή (finding) του Ομπάμα.
Ποιος όμως θα μπορούσε να είναι ο ρόλος μιας μυστικής επιχείρησης στο μέτωπο της Λιβύης; Η αρχική διαβεβαίωση ότι σκοπός των πρακτόρων είναι η συλλογή πληροφοριών για τις θέσεις των πυραύλων, των θωρακισμένων και του πυροβολικού του Καντάφι κρίνεται σαν αφελής δικαιολογία. Τα ίδια αποτελέσματα πολύ καλύτερα μπορούν να εκτελέσουν τα κατασκοπευτικά αεροπλάνα U-2 και J STARS.
Ο πραγματικός σκοπός είναι η διείσδυση στις δυνάμεις των εξεγερμένων και η διερεύνηση των προθέσεων, της σύνθεσης της ηγεσίας τους και η προετοιμασία διάδοχης κατάστασης. Αν σε επόμενη φάση οι ΗΠΑ προμηθεύσουν τους αντικαθεστωτικούς με σύγχρονο οπλισμό – κάτι που ο Ομπάμα δεν απέκλεισε – τότε οι ειδικές δυνάμεις θα εκπαιδεύσουν τους μαχητές στη χρήση τους.
Αν και όλα τα παραπάνω αποτελούν σαφή παραβίαση της εντολής 1973 η ίδια η ανάμειξη της CIA φέρνει στη μνήμη άλλες επιχειρήσεις της περιώνυμης υπηρεσίας που κατέληξαν στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.
Το 1985 ο Ρήγκαν υπέγραψε την εντολή 160 για την «μυστική στρατιωτική βοήθεια» προς τους μουτζαχεντίν που εκείνη την εποχή πολεμούσαν τα Σοβιετικά στρατεύματα κατοχής του Αφγανιστάν.
Η παροχή, μάλιστα, σύγχρονου οπλισμού όπως οι πύραυλοι εδάφους – αέρος Stinger βοήθησαν αποφασιστικά τους μουτζαχεντίν. Οι Σοβιετικοί έφυγαν από το Αφγανιστάν νικημένοι και οι μουτζαχεντίν στη συνέχεια έστρεψαν τα όπλα που οι ΗΠΑ τους είχαν δώσει στον ιερό πόλεμο (τζιχάντ) εναντίον της Δύσης.
Άλλωστε, από τον αρχικό πυρήνα των μουτζαχεντίν γεννήθηκε και αναπτύχθηκε η Αλ Κάιντα.
Το 2001 ο Μπους διέταξε την μυστική επιχείρηση με τον κωδικό Jawbreaker με αντικειμενικό σκοπό την ενίσχυση της Βόρειας Συμμαχίας στη μάχη εναντίον των Ταλιμπάν και τη φυσική εξόντωση του Μπιν Λάντεν.
Η CIA ανέλαβε και πάλι την επιχείρηση. Δέκα χρόνια μετά 100,000 στρατιώτες των ΗΠΑ εξακολουθούν να μάχονται στο Αφγανιστάν το οποίο πολλοί προβλέπουν ότι θα γίνει το δεύτερο Βιετνάμ.
Η ανάμιξη της CIA στο Ιράκ είχε σαν αποτέλεσμα το σημερινό χάος με μόνους κερδισμένους τις πετρελαϊκές εταιρείες, τους εργολάβους και τις εταιρείες υπηρεσιών ασφαλείας από μισθοφόρους και μόνο χαμένο το μαρτυρικό λαό του Ιράκ.
Η υπόθεση της Λιβύης έχει ακόμα πολύ δρόμο. Κάθε μέρα όμως που περνάει διαψεύδει το αρχικό πρόσχημα των δήθεν ανθρωπιστικών λόγων μιας καθαρά στρατιωτικής επέμβασης, στην οποία τώρα μετέχουν και οι μυστικές υπηρεσίες.
Στο τέλος της μέρας το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι ότι ο μόνος ηττημένος θα είναι και πάλι ο λαός της Λιβύης.

Φιλοκτήτης Σαλαμίνιος/ πηγή

Απογραφή πληθυσμού σε Κροατία, Μαυροβούνιο και Κόσοβο

2011-04-02T11:46:00.000+03:00

Απογραφή πληθυσμού διεξάγεται από σήμερα έως τα μέσα Απριλίου στο Μαυροβούνιο, την Κροατία και το Κόσοβο, ενώ αναβλήθηκε για το φθινόπωρο στην ΠΓΔΜ, την Αλβανία και τη Σερβία. Στην Κροατία, η απογραφή πληθυσμού, νοικοκυριών και κατοικιών θα διεξαχθεί έως τις 28 Απριλίου, το κόστος της ανέρχεται σε περίπου 243.000 ευρώ (174,9 εκ. κροατικές κορώνες) και τα πρώτα στοιχεία θα δημοσιοποιηθούν το αργότερο στις 30 Ιουνίου.
Η απογραφή πληθυσμού στην Κροατία διενεργείται τακτικά, κάθε δεκαετία, η συμμετοχή των πολιτών είναι υποχρεωτική και για την άρνηση δήλωσης στοιχείων ή τη δήλωση ανακριβών στοιχείων προβλέπεται χρηματική ποινή.
Στο απογραφικό δελτίο συμπεριλαμβάνονται 45 ερωτήματα, μεταξύ των οποίων και ερωτήματα που αφορούν την εθνικότητα, το θρήσκευμα, το επίπεδο μόρφωσης και τα έσοδα.
Επίσης, οι πολίτες θα ερωτηθούν αν ξέρουν να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικούς υπολογιστές, αν χρησιμοποιούν το διαδίκτυο, αν επικοινωνούν μέσω e-mail. Επιπροσθέτως θα ερωτηθούν με ποιο συγκοινωνιακό μέσο πηγαίνουν στην εργασία τους, αλλά και αν είναι παντρεμένοι, αν συζούν και αν ο σύντροφός τους είναι του ίδιου φύλου.
Την απογραφή διεξάγουν 15.000 απογραφείς και 2.000 ελεγκτές. Σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2001, η Κροατία είχε 4.437460 κατοίκους.
Στο Μαυροβούνιο, την απογραφή πληθυσμού που θα διαρκέσει έως τις 15 Απριλίου θα επιτηρήσει η Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία (EUROSTAT).
Ο διευθυντής της EUROSTAT για την εξωτερική συνεργασία, την επικοινωνία και τους βασικούς δείκτες, Πίτερ Εβεράερς, τόνισε ότι η απογραφή πληθυσμού έχει ιδιαίτερη σημασία για τη χώρα, καθώς διεξάγεται για πρώτη φορά μετά την ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου και θα προκύψουν στοιχεία για τη δημογραφική εικόνα του.
Ο κ. Εβεράερς είπε ότι οι πολίτες δεν είναι υποχρεωμένοι να απαντήσουν στα ερωτήματα που αφορούν την εθνικότητα και το θρήσκευμα.
«Η απάντηση 'δεν επιθυμώ να δηλώσω' είναι πλήρως νόμιμη», εξήγησε ο αξιωματούχος της EUROSTAT.
Από τη Στατιστική Υπηρεσία του Μαυροβουνίου (MONSTAT) ανακοινώθηκε ότι στη διαδικασία συμμετέχουν 4.570 απογραφείς και ότι έχουν συγκροτηθεί επιτροπές απογραφής σε όλους τους δήμους.
Το κλίμα πάντως από χώρα σε χώρα είναι διαφορετικό.
Στο Μαυροβούνιο, η ατμόσφαιρα θυμίζει εκείνη της περιόδου πριν από το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία το 2006, καθώς η απογραφή πληθυσμού έχει εξελιχθεί σε σύγκρουση μεταξύ των φιλοσερβικών δυνάμεων και των Μαυροβούνιων που επεδίωξαν την ανεξαρτησία πριν από πέντε χρόνια.
Και οι δύο πλευρές αλληλοκατηγορούνται για άσκηση πιέσεων στους πολίτες να δηλώσουν Σέρβοι ή Μαυροβούνιοι, εν μέσω βομβαρδισμών, από τηλεοπτικά μηνύματα, εκπομπές και διαφημιστικά μηνύματα.
Σύμφωνα με την προηγούμενη απογραφή πληθυσμού, το 2003, ο πληθυσμός του Μαυροβουνίου ήταν 620.145 κάτοικοι, το 43% των οποίων Μαυροβούνιοι, το 31% Σέρβοι και οι υπόλοιποι δηλώθηκαν ως Βόσνιοι, Μουσουλμάνοι, Αλβανοί και Κροάτες.
Στο Κόσοβο, η απογραφή πληθυσμού διεξάγεται από τους θεσμούς της Πρίστινας υπό διεθνή επιτήρηση.
Η Σερβία επέμεινε η απογραφή πληθυσμού να διενεργηθεί από τον ΟΗΕ και η Επιτροπή της Σερβικής Βουλής για το Κόσοβο κάλεσε τους Σέρβους που ζουν στο Κόσοβο να μην συμμετάσχουν στην απογραφή, εκτός αν διεξαχθεί σε όλο το Κόσοβο από τον ΟΗΕ.
Ο πρόεδρος της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής του Κοσόβου Ριφάτ Μπλιάκου δήλωσε σήμερα ότι για να αρθεί το πρόβλημα της αποχής από την απογραφή στις κοινότητες που ζουν Σέρβοι, η διαδικασία διεξάγεται από τοπικούς πολιτικούς και την υπηρεσία του ΟΗΕ για την υποστήριξη προγραμμάτων (UNOPS).
Από το γραφείο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην Πρίστινα ανακοινώθηκε ότι η απογραφή πληθυσμού και νοικοκυριών θα επιτηρείται από την EUROSTAT.
Στην ΠΓΔΜ, η απογραφή αναβλήθηκε για τον Οκτώβριο λόγω του πολιτικού κλίματος στη χώρα. Στην Αλβανία επίσης αποφασίστηκε αναβολή για το Νοέμβριο λόγω των δημοτικών εκλογών της 8ης Μαϊου.
Η Βουλή της Σερβίας αποφάσισε την αναβολή για την 1η Οκτωβρίου της απογραφής, επειδή οι πόροι που είχαν προγραμματιστεί να διατεθούν από τον προϋπολογισμό δεν είναι επαρκείς για ποιοτική και έγκαιρη προετοιμασία της διαδικασίας.

πηγή

Μπρεζίνσκι: Ζούμε σ’έναν "ασύμμετρο" κόσμο

2011-04-02T11:29:00.000+03:00

«Το γεγονός ότι δεν επεμβαίνουμε παντού δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να επεμβαίνουμε πουθενά. Κάθε πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται με βάση τα δικά του χαρακτηριστικά και να αξιολογούνται τόσο τα μέσα που υπάρχουν όσο και το κατά πόσον είναι επείγων ο χαρακτήρας του. Η Λιβύη, αν την είχαμε αφήσει στο έλεος των δολοφονικών προθέσεων του Καντάφι, θα είχε γίνει μια δύναμη εξαιρετικά αποσταθεροποιητική στο άμεσο περιφερειακό της περιβάλλον. Και ο Καντάφι θα είχε γίνει ο ηγέτης των ξενόφοβων και εξτρεμιστικών δυνάμεων στη Μέση Ανατολή».
Αυτά λέει σε συνέντευξή του στη Μοντ ο 83χρονος Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκι, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Τζίμι Κάρτερ και ειδικός για διεθνή θέματα. Κατά την άποψή του, ακόμη κι αν η επέμβαση στεφθεί από επιτυχία στο στρατιωτικό πεδίο, θα αποτελέσει μια πολιτική αποτυχία αν δεν επιτρέψει στους Λίβυους να κερδίσουν την ελευθερία των δικών τους πολιτικών επιλογών. Εξίσου αρνητική και αποσταθεροποιητική θα είναι ενδεχόμενη διχοτόμηση της Λιβύης, με τον Καντάφι να διατηρεί τον έλεγχο κάποιου θύλακα.
Στη διάρκεια της κρίσης της Αιγύπτου, ο Μπρεζίνσκι συνέστησε στην κυβέρνηση Ομπάμα να δείξει σωφροσύνη απέναντι στον Χόσνι Μουμπάρακ. «Η υπερβολική βιασύνη θα κάνει κακό», είπε. Όπως εξηγεί στη συνέντευξη, η αποχώρηση του τελευταίου από την εξουσία θα ωφελήσει τη δημοκρατία μόνο αν συνοδευτεί από μια δημοκρατική πολιτική διαδικασία. Υπάρχουν όμως και δύο άλλα ενδεχόμενα: μια στρατιωτική δικτατορία τύπου Πινοσέτ ή ένα φανατικό καθεστώς ιρανικού τύπου. «Πρέπει λοιπόν να θέσουμε το στρατηγικό ερώτημα τι διέξοδο επιθυμούμε. Και πώς θα εργαστούμε για να αυξήσουμε τις πιθανότητες μιας τέτοιας διεξόδου».
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι σε θέση να παίξουν έναν αποφασιστικό ρόλο στις αραβικές χώρες όπου γίνονται διαδηλώσεις; «Ασκούμε κάποια επιρροή. Η επιρροή αυτή ποικίλλει από τη μια χώρα στην άλλη. Θεωρούμε, για παράδειγμα, ότι μπορούμε να ασκήσουμε μεγαλύτερη επιρροή στην Αίγυπτο απ’ ό,τι στην Υεμένη. Κι αυτό, όχι μόνο λόγω της οικονομικής βοήθειας που χορηγούμε στην πρώτη, αλλά και των σχέσεων ανάμεσα στους δύο στρατούς. Όπως και των στενών προσωπικών σχέσεων που έχουμε καλλιεργήσει όλα αυτά τα χρόνια με την ελίτ της Αιγύπτου. Όλα αυτά τα πράγματα δεν πρέπει να τα θέσουμε σε κίνδυνο δείχνοντας υπερβολική βιασύνη».
Ο κόσμος είναι και δεν είναι πολυπολικός, συνεχίζει ο Μπρεζίνσκι. Δεν είναι ένας κόσμος φτιαγμένος αποκλειστικά από ένα Λεβιάθαν και Λιλιπούτειους. Είναι ένας κόσμος όπου υπάρχουν σημαντικές περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες θα μπορούσε μια μέρα να γίνουν παγκόσμιες δυνάμεις. Η Κίνα, για παράδειγμα. Ή η Ινδία. Αλλά πολλοί άλλοι υποψήφιοι δεν υπάρχουν. Η Βραζιλία είναι ασφαλώς μια περιφερειακή δύναμη, δύσκολα όμως θα μπορούσε να φανταστεί κανείς Βραζιλιάνους στρατιώτες να σταθμεύουν στην Κορέα. Κατά βάθος, ζούμε σ' έναν πολύ ασύμμετρο κόσμο. Κι αυτό δεν θα αλλάξει, εκτός αν οι Ηνωμένες Πολιτείες «αυτοκτονήσουν» από βλακεία.
Ο Ομπάμα κατάφερε να αλλάξει την εικόνα της Αμερικής στον μουσουλμανικό κόσμο; «Οι ομιλίες του είχαν στόχο να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης των Αμερικανών», απαντά ο Αμερικανός συγγραφέας. «Ο ενθουσιασμός που αισθάνομαι για το πρόσωπό του απορρέει από την πεποίθησή μου ότι καταλαβαίνει αυτά που ο 21ος αιώνας περιμένει από την Αμερική. Υπήρξε όμως ένα ρήγμα ανάμεσα στις φιλόδοξες ιδέες του και τη στρατηγική που χρειάστηκε να ακολουθήσει».

i-reporter

Συνάντηση Σερβίας-Κροατίας-Σλοβενίας

2011-04-02T10:14:00.000+03:00

Η διεύρυνση της οικονομικής συνεργασίας και η κοινή παρουσία σε ξένες αγορές συμφωνήθηκε κατά τη συνάντηση του προέδρου της Σερβίας Μπόρις Τάντιτς με την πρωθυπουργό της Κροατίας Γιάντρανκα Κόσορ και το Σλοβένο πρωθυπουργό Μπορούτ Παχόρ. Στην τριμερή συνάντηση που πραγματοποιείται στην σερβική πόλη Σμεντέρεβο υιοθετήθηκε κοινή δήλωση όπου μεταξύ άλλων αναφέρεται: "Οι χώρες μας έχουν ως κοινό στόχο την προώθηση της στενότερης συνεργασίας μεταξύ των επιχειρηματικών φορέων, ενώσεων και οργανισμών για μια πιθανή κοινή παρουσία και δραστηριοποίηση σε αγορές τρίτων χωρών".
Στη δήλωση αναφέρεται επίσης ότι η συνεργασία αυτή θα αφορά τον τομέα των κατασκευών, την αμυντική βιομηχανία, την αυτοκινητοβιομηχανία, τις βιομηχανίες ξύλου και τροφίμων, καθώς επίσης τους τομείς των μεταφορών και των επικοινωνιών.
Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις πολιτικών παραγόντων με την σημερινή συνάντηση Τάντιτς - Κόσορ - Παχόρ, αποκαθίστανται οι δεσμοί, κυρίως στον βιομηχανικό τομέα, μεταξύ μονάδων που πριν τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αλληλοσυμπληρώνονταν στην παραγωγική διαδικασία. Ταυτόχρονα η από κοινού εκπροσώπηση στο εξωτερικό καθιστά τις εταιρίες αυτές ανταγωνιστικές.
Την τριμερή συνάντηση στο Σμεντέρεβο απασχόλησε επίσης η ευρωπαϊκή προοπτική της Κροατίας και της Σερβίας. Στη συνέντευξη Τύπου ο πρωθυπουργός της Σλοβενίας Μπορούτ Παχόρ ανέφερε ότι η χώρα του, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα επιμείνει ώστε μέχρι τον Ιούνιο να ολοκληρωθούν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Κροατία και μέχρι το τέλος του έτους η Σερβία να λάβει καθεστώς υποψήφιας προς ένταξη χώρας.
Η σημερινή συνάντηση Τάντιτς - Κόσορ - Παχόρ είναι η δεύτερη κατά σειρά συνάντηση των τριών ηγετών. Η πρώτη πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2010 στη πόλη Πτούι της Σλοβενίας όπου είχε συμφωνηθεί να καθιερωθεί η τριμερής συνάντηση των ηγετών της Σερβίας, της Κροατίας και της Σλοβενίας, ώστε με αποτελεσματικότερο τρόπο να επιλύονται ζητήματα αμοιβαίου ενδιαφέροντος.

i-reportergr.com

Μεσογειακή Ανατροπή

2011-04-01T19:38:00.000+03:00

Πριν από τέσσερα περίπου χρόνια ο Σαρκοζί πρότεινε το όραμα της «Ένωσης για τη Μεσόγειο» τη θεσμική δηλαδή σύνδεση της Νότιας Ευρώπης με τον αραβικό κόσμο. Η συλλογιστική ήταν απλή: Η σύγκλιση της Νότιας Ευρώπης με τη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή θα ισορροπούσε τη Μεγάλη Ανατροπή που έφεραν στις ευρωπαϊκές ισορροπίες οι κοσμογονικές αλλαγές του 1989-90 στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, που είχαν αναβαθμίσει γεωπολιτικά την Ενιαία Γερμανία από ανατολική παρυφή σε κέντρο βάρους μιας διευρυμένης Ενωμένης Ευρώπης.

Τη γαλλική προσέγγιση για την «Ένωση για τη Μεσόγειο» την συνέλαβαν εγκαίρως και στο Βερολίνο, με αποτέλεσμα η Μέρκελ να ασκήσει βέτο στη φόρμουλα Σαρκοζί και να επιβάλει τη συμμετοχή και των «27» με άμεση επίπτωση την απονεύρωση κάθε ουσιαστικής δυναμικής από την πρωτοβουλία του Γάλλου προέδρου.

Η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και ο ευρωπαϊκός νότος είχαν πάντοτε αλληλεξάρτηση ή, καλύτερα, σχέση συγκοινωνούντων δοχείων: Το 1998 η Γαλλία αποδέχθηκε την προοπτική για πλήρη ένταξη των χωρών της περιοχής στην Ε.Ε. και η Γερμανία δέχθηκε τη συμμετοχή της Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στην πρώτη ομάδα χωρών της Ευρωζώνης.

Σήμερα η κατάσταση πραγμάτων είναι διαφορετική, καθώς τόσο ο νότος της Ευρωζώνης όσο και η Βόρεια Αφρική και η Μέση Ανατολή παρουσιάζουν από κοινού μια ευκαιρία για ουσιαστικές και βαρύνουσας σημασίας διμερείς και πολυμερείς, θεσμικές και άτυπες συγκλίσεις και συνεργασίες.

Η πτώση των αυταρχικών καθεστώτων από το Μαγκρέμπ μέχρι τη Μέση Ανατολή με δεδομένο τον εκδημοκρατισμό και το άνοιγμα των κοινωνιών δημιουργεί προϋποθέσεις για μια αμοιβαία στήριξη των δύο ακτών της Μεσογείου σε μια κρίσιμη στιγμή και για τις δύο πλευρές:

Ο νότος της Ευρωζώνης από την Πορτογαλία και την Ισπανία, την Ελλάδα, αλλά και κατά πάσα βεβαιότητα την Ιταλία, βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο, ιδιαίτερα μετά τη συνθηκολόγηση του Σαρκοζί στη Μέρκελ. Η δραστηριοποίηση της Γαλλίας στη Μεσόγειο με επίκεντρο τη Λιβύη, έστω και με πιθανές αρνητικές παρενέργειες για την Ιταλία, συνιστά αποφασιστική επιστροφή της Γαλλίας σε μια περιοχή που έμοιαζε να έχει εγκαταλειφθεί.

Η Βόρεια Αφρική και η Μέση Ανατολή για να στηρίξουν τα καθεστώτα που θα προχωρούν στη στερέωση του εκδημοκρατισμού χρειάζονται στήριξη και εμπλοκή του Νότου της Ευρωζώνης που αντίστοιχα μπορεί να διευκολύνουν τη μη ορατή σήμερα επιστροφή τους στην αναθέρμανση και την ανάπτυξη.

Αν οι χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης επέτρεψαν μια ανατροπή ισορροπιών σε όφελος της Γερμανίας και των προσεγγίσεών της για διαχείριση και θωράκιση του κοινού νομίσματος, μια επιτυχής στρατηγική του νότου της Ευρωζώνης προς τη Μεσόγειο, συμπληρωματική και όχι ανταγωνιστική της γαλλικής υπερδραστηριοποίησης, θα επιτρέψει μια αποκατάσταση ισορροπιών.

Αν χώρες σαν την Εσθονία και τη Σλοβακία στηρίζουν σήμερα τις επιλογές του Βερολίνου στην Ευρωζώνη, αύριο χώρες όπως το Μαγκρέμπ (Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία) αλλά και η Λιβύη και η Αίγυπτος μπορούν να δώσουν μια συνολική στρατηγική ανάσα στον ευρωπαϊκό νότο.

Έτσι η σύγκρουση Γαλλίας-Γερμανίας για τη Λιβύη δεν είναι μόνον προϊόν της προεκλογικής δημαγωγίας της Μέρκελ και του Βέστερβελε ή της ανωριμότητας της Γερμανίας να αναλάβει ευθύνες Μεγάλης Δύναμης. Είναι πρώτα και πάνω από όλα επανέκδοση σε νέα μορφή του άτυπου αλλά ουσιαστικού βέτο του Βερολίνου το 2007 στην πρωτοβουλία Σαρκοζί για την «Ένωση για τη Μεσόγειο».

Γιώργος Καπόπουλος/ ΗΜΕΡΗΣΙΑ

Από το ντόμινο στο τσουνάμι; Τεκτονικό σεισμό θα προκαλέσει η ανατροπή στη Συρία

2011-04-01T19:29:00.002+03:00

Την ώρα που στο Λονδίνο αναζητούνταν κοινή γραμμή των Συμμάχων για την πολιτικοδιπλωματική μάχη κατά του Καντάφι, και την ώρα που Αγορές και αναλυτές προβληματίζονταν για το έλλειμμα ηγεσίας που προκύπτει από τοπικές εκλογές και δημοσκοπήσεις στη Γερμανία και τη Γαλλία, πλήρης αβεβαιότητα υπάρχει για την τροπή που θα πάρουν οι αντικαθεστωτικές διαμαρτυρίες στη Συρία.

Το μπααθικό καθεστώς κυβερνά στη Δαμασκό μισό αιώνα, ενώ η οικογένεια Άσαντ βρίσκεται στην εξουσία για παραπάνω από σαράντα χρόνια. Επιπλέον από την εποχή της γαλλικής διοίκησης στο Μεσοπόλεμο και με όλα τα καθεστώτα που ακολούθησαν, η εξουσία στη Συρία ανήκει στους Αλαουίτες Μουσουλμάνους που είναι περίπου το 10% του πληθυσμού της χώρας. Έτσι, μοιραία η πίεση για εκδημοκρατισμό ταυτίζεται σε μεγάλο βαθμό με την προσπάθεια των Σουνιτών να ανατρέψουν μια δικτατορία της μειοψηφίας.

Όλα τα παραπάνω είναι αρνητικά δεδομένα για τον Άσαντ, που όμως έχει σημαντικά πλεονεκτήματα στην προσπάθειά του να χειραγωγήσει και να ελέγξει τη δυσαρέσκεια: Στη συντριπτική του πλειοψηφία ο διεθνής παράγων φοβάται την αποσταθεροποίηση και πολύ περισσότερο την ανατροπή του Άσαντ, καθώς μια Συρία υπό τον έλεγχο ενός θρησκευτικοπολιτικού σουνιτικού ριζοσπαστισμού μπορεί να καταστήσει το σημερινό ντόμινο ανατροπών στον ισλαμικό κόσμο ανεξέλεγκτο Τσουνάμι:

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προτιμούν ένα σκληρό και απαιτητικό σε κάθε διαπραγμάτευση, αλλά προβλέψιμο, Άσαντ, παρά μια Συρία μητρόπολη ενός σουνιτικού ριζοσπαστισμού που θα απλωθεί στην Αραβική Χερσόνησο και στην Ιορδανία. Το ίδιο ισχύει και για το μεταβατικό καθεστώς της Αιγύπτου που παρακολουθεί με προσοχή τις εξελίξεις στη Δαμασκό.

Την επιβίωση του Άσαντ έχει ως ζωτικό στρατηγικό συμφέρον και το Ιράν, σύμμαχος της Συρίας εδώ και δεκαετίες. Χωρίς τη Δαμασκό είναι αδύνατη η επιρροή στη Μέση Ανατολή και πιο συγκεκριμένα η χειραγώγηση της Χεζμπολάχ στο Λίβανο.

Ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ σημαίνει ανεξέλεγκτη αποσταθεροποίηση στο Λίβανο, όπου η Συρία ασκεί από το 1990 -αλλά και μετά την αποχώρηση των στρατευμάτων της το 2005- επιδιαιτητικό - μεσολαβητικό ρόλο ανάμεσα στις θρησκευτικές κοινότητες της χώρας.

Σταθερότητα και ήπια εκτόνωση της κρίσης στη Συρία επιθυμεί και η Τουρκία, που έχει προσεγγίσει τη Δαμασκό μετά την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ το 2003 και έχει οικοδομήσει μια στενή διμερή σχέση. Είναι παρ' όλα αυτά, υποχρεωμένη να πάρει κάποιες αποστάσεις ως σουνιτική χώρα που απευθύνεται στο ομόδοξο ακροατήριο στον αραβικό κόσμο. Ένας αραβικός σουνιτικός ριζοσπαστισμός στην εξουσία στη Δαμασκό είναι θανάσιμη ανταγωνιστική απειλή για τις περιφερειακές φιλοδοξίες της Τουρκίας.

Ο μόνος απρόβλεπτος παράγων στην υπό εξέλιξη κρίση στη Συρία είναι η Γαλλία του Σαρκοζί, που ζει στην ευφορία της επέμβασης στη Λιβύη, η οποία -τουλάχιστον σε επικοινωνιακό επίπεδο- έβαλε ξανά τη χώρα στο χάρτη των μεγάλων δυνάμεων. Το γεγονός ότι η Συρία μαζί με το Λίβανο ήταν γαλλικές αποικίες από το 1920 μέχρι το 1941 κάνει τον πειρασμό της εκεί παρέμβασης μεγαλύτερο:

Το Παρίσι έχει παλιούς λογαριασμούς με το μπααθικό καθεστώς της Δαμασκού, που δεν του επιτρέπει να ασκεί ρόλο στο Λίβανο ως προστάτη της χριστιανικής κοινότητας αλλά και των Δρούζων. Πρόσφατα το 2005 ο Σιράκ με αφορμή τη δολοφονία Χαρίρι ηγήθηκε της προσπάθειας έξωσης της Συρίας από το Λίβανο, αλλά και καθεστωτικής ανατροπής στη Δαμασκό. Είναι όμως βέβαιο ότι η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ δεν πρόκειται να παρακολουθήσουν ως θεατές γαλλικές πρωτοβουλίες υψηλού κινδύνου.

πηγή

Ιδέες Υπάρχουν

2011-04-01T19:07:00.000+03:00

Carlo Rubbia

Ο Κάρλο Ρούµπια είναι Ιταλός φυσικός στοιχειωδών σωµατιδίων, τιµήθηκε µε το Νοµπέλ Φυσικής το 1984 και υπήρξε διευθυντής του ευρωπαϊκού κέντρου πυρηνικών ερευνών (CERN). Από τον περασµένο Ιούνιο διευθύνει το Ινστιτούτο προχωρηµένων µελετών βιωσιµότητας του Πότσδαµ, ενός κέντρου που υποστηρίζεται από τη γερµανική κυβέρνηση και στο οποίο εργάζονται φυσικοί, χηµικοί, οικονοµολόγοι και κοινωνικοί επιστήµονες απ’ όλον τον κόσµο. Ο στόχος τους είναι απλός: να παράγουν ιδέες. Και οι ιδέες που παρήγαγαν για τη µετά Φουκουσίµα εποχή παρουσιάζουν ξεχωριστό ενδιαφέρον.

Η αντίδραση των ειδικών στην πυρηνική καταστροφή της Ιαπωνίας, λέει ο Ρούµπια στην Κοριέρε ντέλα Σέρα, θα είναι να τοποθετήσουν τις αντλίες πιο ψηλά, ώστε να είναι προστατευµένες από το τσουνάµι. Αλλά το πρόβληµα είναι διαφορετικής φύσης: τα σηµερινά πυρηνικά εργοστάσια στηρίζονται στο µοντέλο των πιθανοτήτων. Σύµφωνα µε το µοντέλο αυτό, αντιστοιχεί ένα ατύχηµα σε 100.000 αντιδραστήρες. Στην πράξη, όµως, η αλληλουχία των συµβάντων επισπεύδει το ατύχηµα. Ακόµη και στους αντιδραστήρες νέας γενιάς οι τροποποιήσεις είναι διακοσµητικές.

Χρειάζεται λοιπόν κάτι ριζικά διαφορετικό. Κι αυτό, σύµφωνα µε τον Ρούµπια, είναι οι αντιδραστήρες θορίου, ενός µετάλλου που αφθονεί στη φύση. Τα πλεονεκτήµατα των αντιδραστήρων αυτών είναι ότι δεν παράγουν πλουτώνιο (που µπορεί να χρησιµοποιηθεί για την κατασκευή πυρηνικών όπλων), ότι τα απόβλητά τους πρέπει να αποθηκεύονται για 500 και όχι 10.000 χρόνια και ότι για την παραγωγή ενός γιγαβάτ ενέργειας απαιτείται µόλις ένας τόνος θορίου τον χρόνο (έναντι 3,5 εκατοµµυρίων τόνων άνθρακα ή 200 τόνων ουρανίου 235).

Εκεί βρίσκεται το µέλλον της πυρηνικής ενέργειας, σύµφωνα µε τον Ιταλό νοµπελίστα. Και αυτοί που το κατάλαβαν πρώτοι ήταν οι Κινέζοι και οι Ινδοί, που υπολογίζουν ότι το θόριο µπορεί να καλύψει τις ενεργειακές τους ανάγκες για τα επόµενα 20.000 µε 30.000 χρόνια. Οι πρώτοι εγκαινίασαν επίσηµα αυτή την τεχνολογία τον περασµένο Ιανουάριο και οι δεύτεροι έχουν εκπονήσει προχωρηµένες µελέτες.

Το think tank του Ρούµπια έχει όµως κι άλλες ιδέες. Μία από αυτές απαντά στο ερώτηµα τι θα πάρει τη θέση του πετρελαίου όταν εξαντληθεί. «Κάτι υγρό, όπως κάνουν οι Βραζιλιάνοι µε την αιθανόλη που παράγεται από τα φυτά. Εµείς όµως θα κάνουµε κάτι άλλο: θα παγιδεύσουµε το διοξείδιο του άνθρακα που ήδη παράγεται και θα το αναµείξουµε µε υδρογόνο. Θα παραγάγουµε έτσι µεθανόλη, την οποία στη συνέχεια θα µετατρέψουµε σε άλλες χρήσιµες ουσίες, από αιθανόλη µέχρι ουρία και ρητίνες. Έτσι, το διοξείδιο του άνθρακα από πρόβληµα θα γίνει λύση». Μια άλλη ιδέα είναι η χρησιµοποίηση του «φλεγόµενου πάγου» (burning ice), µιας χηµικής ουσίας που περικλείει µεθάνιο και συναντάται σε τεράστιες ποσότητες στη φύση. Είναι φανερό λοιπόν ότι τα πράγµατα στο ενεργειακό πεδίο δεν είναι απελπιστικά. Ιδέες υπάρχουν, για να παραφράσουµε ένα οικείο σύνθηµα. Αρκεί κάποιοι να τις αξιοποιήσουν.

(Μιχάλης Μητσός/ Τα Νέα", 30/3/2011)

Η Αραβική Εξέγερση κι οι Ψεύτικοι Φίλοι της

2011-04-01T19:01:00.000+03:00

Σε ιστορικών διαστάσεων γεγονός αναδεικνύεται η αραβική εξέγερση. Aν και διανύει ήδη τον τέταρτο μήνα της, συνεχίζει να επεκτείνεται σαν χιονοστιβάδα, με τον δικτάτορα Σάλεχ της Υεμένης έτοιμο να συνοδεύσει τους Μπεν Αλί και Μουμπάρακ στην έξοδο και το καθεστώς της Συρίας να δέχεται ισχυρούς κραδασμούς. Αν και η κατεύθυνση των εξελίξεων δεν είναι δεδομένη -ιδίως μετά την αιματηρή αντεπανάσταση του Καντάφι και την ξένη επέμβαση στον λιβυκό εμφύλιο- φαίνεται ότι βαίνουμε προς τεκτονικού χαρακτήρα ανατροπές στην περιοχή με την εντονότερη γεωπολιτική αστάθεια και τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα του πλανήτη.

Η πρώτη Αραβική Εξέγερση του 1916-1918, υπό τον Σαρίφ Χουσεΐν είχε στόχο τη χειραφέτηση από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τη συγκρότηση μεγάλου, ανεξάρτητου κράτους των Αράβων, από το Αλέπο μέχρι το Άντεν. Για τον σκοπό αυτό, οι Άραβες συμμάχησαν στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τους Αγγλογάλλους, οι οποίοι πολεμούσαν τους συμμάχους των Γερμανών, Οθωμανούς. Ωστόσο, Γάλλοι και Βρετανοί, με τη διαβόητη συμφωνία Σάικς- Πικό, διαμοίρασαν τα αραβικά εδάφη σε προτεκτοράτα, ενώ η διακήρυξη του Μπάλφουρ άνοιξε τον ασκό του Αιόλου, με την υπόσχεση για εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη.

Η αποδυνάμωση των ευρωπαϊκών αυτοκρατοριών κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο πυροδότησε τη δεύτερη αραβική αφύπνιση. Τα αραβικά κράτη που προέκυψαν αναγκάσθηκαν, στο περιβάλλον του Ψυχρού Πολέμου, να επιλέξουν όχθη. Οι συντηρητικές μοναρχίες αναζήτησαν προστασία στις ΗΠΑ, ενώ τα κοσμικά, εκσυγχρονιστικά καθεστώτα του παναραβισμού, τύπου Νάσερ ή Μπάαθ, βρήκαν στήριξη στην ΕΣΣΔ. Οι στρατιωτικές ήττες από το Ισραήλ και η υποταγή των αραβικών κρατών στην Pax Americana, με ορόσημο τον πρώτο πόλεμο κατά του Ιράκ, το 1992, κατέδειξαν την αποτυχία και των δύο εκδοχών της ανάπηρης, αραβικής ανεξαρτησίας.

Το τρίτο κύμα της αραβικής αφύπνισης εμφανίζει ριζικές διαφορές με τα προηγούμενα: δεν ξεκίνησε από τα πάνω -από φωτισμένους αξιωματικούς ή παράτολμους φύλαρχους- αλλά από τα κάτω, από τους ανώνυμους φοιτητές της Ταχρίρ και της Σαναά, τους βιομηχανικούς εργάτες της Μαχάλα και του Σουέζ, τους μηχανικούς και τους δικηγόρους της Βεγγάζης. Δεν προέταξε αλυτρωτικούς, εθνικούς στόχους εναντίον του Ισραήλ και των Δυτικών υποστηρικτών του, αλλά τις λαϊκές, δημοκρατικές απαιτήσεις μιας εσωτερικής, «κοινωνικής Ιντιφάντα».

Ωστόσο, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ιμπέρ Βεντρίν, έχει δίκιο όταν βλέπει στα δραματικά γεγονότα των ημερών μας την «Αυγή ενός νέου αραβικού εθνικισμού» (Financial Times, 28/3/2011). Και μόνο η ταχύτητα εξάπλωσης της πυρκαγιάς, από την Τύνιδα μέχρι το Άντεν, αποτελεί ένδειξη ανθεκτικότητας του μεγάλου «αραβικού έθνους», που διεκδικεί μια καλύτερη ένταξη στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, υπερβαίνοντας τον κατακερματισμό και την απολυταρχία που το καταδικάζουν σε περιθωριοποίηση. Η αναγέννηση του νασερισμού στην Αίγυπτο, το πέρασμα ιστορικών στελεχών των Ελεύθερων Αξιωματικών με τη λιβυκή επανάσταση, ο σημαντικός ρόλος των κομμουνιστικών και σοσιαλιστικών κομμάτων στην Ιορδανία και στην Υεμένη, ενισχύουν αυτό το συμπέρασμα.

Η Δύση και το Ισραήλ υποδέχθηκαν με ψυχρότητα τις αραβικές εξεγέρσεις, καθώς βολεύονταν μια χαρά με τους Μουμπάρακ, Καντάφι, Σάλεχ, και πάει λέγοντας. Ο πιο άμεσος φόβος ήταν μια εξέλιξη «α λα Ιράν»: ύστερα από έναν πρώτο γύρο, λαϊκής - δημοκρατικής επανάστασης με αστική - κοσμική ηγεσία, να ακολουθήσει ένας δεύτερος, που θα φέρει στην εξουσία ένα ριζοσπαστικό Ισλάμ - αυτή τη στιγμή, τη μόνη οργανωμένη, σε πανεθνική κλίμακα, δύναμη στις περισσότερες αραβικές χώρες.

Το στοίχημα για τις μεγάλες δυνάμεις είναι αν θα καταφέρουν να «πειθαρχήσουν» την αραβική εξέγερση, με ένα συνδυασμό μέσων: τον έλεγχο της εκρηκτικά αβέβαιης μεταπολίτευσης από τον στρατό (Αίγυπτος, Τυνησία, Υεμένη), την ανοχή - συνενοχή στην καταστολή εξεγέρσεων από συμμαχικά στρατεύματα (της Σαουδικής Αραβίας στο Μπαχρέιν) και την «απαγωγή» της λιβυκής εξέγερσης μέσω μιας ξένης επέμβασης, που οδηγεί στην εξουθένωση και των δύο στρατοπέδων και ανοίγει τον δρόμο για την εγκατάσταση «ειρηνοποιών».

Ωστόσο, ακόμη κι αν η αραβική εξέγερση λυγίσει κάτω από το τεράστιο βάρος της αποστολής της, τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Οι όποιοι αυριανοί ηγέτες του αραβικού κόσμου θα αναγκασθούν να κάνουν μεγάλες υποχωρήσεις στις μάζες που έσπασαν το φράγμα του φόβου και ωρίμασαν πολιτικά, μέσα σε τρεις μήνες, όσο δεν θα ωρίμαζαν μέσα σε μια ζωή. Όσο για την Αμερική και το Ισραήλ, πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα ότι θα έχουν απέναντί τους πιο διεκδικητικά κράτη, με μεγαλύτερη πολιτική και ηθική ισχύ. Όπως οι πλημμυρίδες του Νείλου, η αραβική εξέγερση είναι ένα σπάνιο φαινόμενο, που κάποτε θα καταλαγιάσει, αλλά μόνο αφού γονιμοποιήσει όλη την περιοχή γύρω του.

Πέτρος Παπακωνσταντίνου/ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Μια Άποψη Υπέρ της Πυρηνικής Ενέργειας

2011-04-01T18:52:00.000+03:00

Χιροσίμα, Τσέρνομπιλ, Φουκουσίμα και Στουτγάρδη αποτελούν σταθμούς για την πυρηνική ενέργεια και σηματοδοτούν αντίστοιχα την βόμβα, την έκρηξη σε μονάδα, την διαρροή σε μονάδα και τον πρόσφατο θρίαμβο του αντιπυρηνικού κινήματος της Γερμανίας στις περιφερειακές εκλογές της χώρας.

Ο πρώτος από αυτούς τους ιστορικούς σταθμούς ήταν καταστροφικός, ο δεύτερος τρομαχτικός και ο τρίτος συγκλονιστικός. Ο τέταρτος είναι ένας θρίαμβος του φόβου απέναντι στη λογική.

Αν και οι αντιδραστήρες της Φουκουσίμα δεν έχουν τεθεί ακόμα υπό έλεγχο, ακόμα και οι πλέον απαισιόδοξοι ειδικοί αναμένουν πολύ μικρότερη ζημιά από ότι στο Τσέρνομπιλ το 1986. Παρόλα αυτά, με βάση τις αυστηρές κατατάξεις των φυσικών καταστροφών, το Τσέρνομπιλ δεν υπήρξε ιδιαίτερα καταστροφικό. Πιθανότατα προκάλεσε μερικές εκατοντάδες θανάτους, σύμφωνα με την Αμερικανική Επιστημονική Επιτροπή για τις Επιδράσεις της Ατομικής Ενέργειας.

Οι ψηφοφόροι στη Baden- Wurttemberg, οι οποίοι έδειξαν την συμφωνία τους με την αντιπυρηνική ατζέντα ίσως να τρόμαξαν από τα πρωτοσέλιδα της Ιαπωνίας, αλλά οι Γερμανοί δεν χρειάζεται να ανησυχούν ότι οι δικοί τους σταθμοί θα πληγούν από σεισμούς και τσουνάμι. Αν και η σύγκριση της πυρηνικής ενέργειας με άλλες πηγές είναι περίπλοκη, το ατύχημα αυτό μετά βίας θα αλλάξει τους συσχετισμούς. Η μονάδα στη Φουκουσίμα είναι τόσο παλαιά που τα προβλήματά της είναι σχεδόν άσχετα με τις μελλοντικές επενδύσεις στη σημερινή πυρηνική τεχνολογία.

Οι φόβοι παραμένουν μεγάλοι, έστω και αν είναι παράλογοι. Πάντα κυριαρχούσαν στον διάλογο για την πυρηνική ενέργεια και η Φουκουσίμα απλά προσθέτει παραπάνω σύγχυση.

Στον πολιτικό κόσμο, απειλούν να ξεκινήσουν μια επικίνδυνη αλυσιδωτή αντίδραση. Η γερμανική κυβέρνηση βρίσκεται στην άμυνα, αναγκάζοντας την καγκελάριο Μέρκελ να καταστήσει την ευρωζώνη περισσότερο διασπασμένη, επιδεικνύοντας λιγότερη αλληλεγγύη προς τα πιο ευαίσθητα μέλη της. Μια διασπασμένη Ευρώπη είναι με τη σειρά της λιγότερο προετοιμασμένη για μια νέα παγκόσμια κρίση. Το κόστος της αντιμετώπισης των φυσικών και ανθρώπινων ζημιών από το πυρηνικό ατύχημα θα είναι υψηλό, αλλά η ψυχολογική επίδραση θα είναι ακόμα πιο ακριβή.

energia.gr

25 Δις Ευρώ Κινεζικών Επενδύσεων στην Ελλάδα

2011-04-01T18:44:00.000+03:00

Θ. Γεωργακέλλος

Σύμφωνα με απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες του Energia. gr, όπως έγινε γνωστό αργά χθες το βράδυ, η κινεζική κυβέρνηση αποφάσισε να προτείνει μια σειρά άμεσων επενδύσεων στην ελληνική κυβέρνηση, με στόχο την ενδυνάμωση της ελληνικής οικονομίας και την προώθηση των κινεζικών εταιρειών στη ΝΑ Ευρώπη.

Χθες εκκλήθη στα γραφεία της Επιτροπής Αναμόρφωσης και Ανάπτυξης της Κίνας, στην οποία υπάγονται οι μεγάλες ενεργειακές εταιρείες, ο Έλληνας πρέσβης, Θεόδωρος Γεωργακέλος, όπου του ανακοινώθηκε η πρόθεση για επένδυση σε πρώτη φάση 25 δις ευρώ για την εξαγορά μεγάλων ελληνικών επιχειρήσεων του ενεργειακού και βιομηχανικού τομέα, καθώς και για την ίδρυση νέων μεταποιητικών μονάδων.

Η πρόταση της κινεζικής κυβέρνησης είναι όπως εξαγοραστεί πλήρως η ελληνική κρατική συμμετοχή σε επιχειρήσεις που συμπεριλαμβάνουν τα ΕΛΠΕ, τη ΔΕΗ, τη ΛΑΡΚΟ, τη ΔΕΠΑ, την Εθνική Τράπεζα κ.α.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, στον σχετικό κατάλογο περιλαμβάνονται 30 επιχειρήσεις. Όπως μεταδίδεται από το Πεκίνο, η πρόθεση της κινεζικής ηγεσίας είναι να αναλάβουν το management Έλληνες και ξένοι managers, όχι απαραιτήτως Κινέζοι, με την προϋπόθεση δημιουργίας εποπτικού γραφείου στην Αθήνα, όπου θα στεγάζεται η κινεζική οικονομική αποστολή.

Σύμφωνα με επιχειρηματικούς κύκλους του Πεκίνου, με τους οποίους ήρθε σε επαφή το Energia.gr, η πρωτοβουλία αυτή της κινεζικής κυβέρνησης καθιστά την Ελλάδα προπομπό ενός ευρύτερου επιχειρηματικού σχεδίου που έχει στα σκαριά η κινεζική ηγεσία, το οποίο αποβλέπει στη διείσδυση των επιχειρήσεων της Κίνας στην Ευρώπη.

«Αν πετύχει η πρωτοβουλία αυτή της Κίνας, θα αλλάξει το επιχειρηματικό σκηνικό στην Ελλάδα και εκτιμάται ότι η οικονομία θα επιστρέψει σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης το 2011», παρατηρεί ο κ. Σου Ζι Τάο, Β’ Αντιπρόεδρος της ανωτέρω επιτροπής.

«Εκτιμούμε τις προσπάθειες της κυβέρνησης Παπανδρέου και θέλουμε να βοηθήσουμε, αλλά παράλληλα βλέπουμε και οφέλη για την κινεζική πλευρά. Οι επιβιώσαντες σήμερα λαοί με αρχαίους πολιτισμούς, όπως η Κίνα, η Ελλάδα και το Ιράν, θα πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους, με στόχο την ανάδειξη και την πρωτοκαθεδρία τους», συμπλήρωσε.

Όπως διεμήνυσε εκπρόσωπος του κινεζικού ΥπΕξ στον Έλληνα πρέσβη, θα πρέπει η Ελλάδα να απαντήσει το συντομότερο στην πρόταση και όχι αργότερα από την 21^ηΑπριλίου.

http://energia.gr

Ο τροχός γύρισε, για Κίνα και Ινδία

2011-04-01T18:37:00.000+03:00

Η ικανότητα των αναδυόμενων οικονομιών της Κίνας, της Ινδίας κλπ να απορροφήσουν τους κραδασμούς της οικονομικής κρίσης του 2008 και 2009, που προήλθε από τη φούσκα των ακινήτων των ΗΠΑ και τα τοξικά παράγωγα ομόλογα, καταδεικνύει την αλλαγή που έχει επέλθει στο οικονομικό γίγνεσθαι του πλανήτη.

Ενώ στο πρόσφατο παρελθόν οι αναπτυσσόμενες οικονομίες αισθάνονταν τις επιπτώσεις των αναταράξεων της οικονομίας των ΗΠΑ, τώρα έχουν φτάσει σε ένα σημείο που οι επιδόσεις τους είναι ανεξάρτητες από τα αποτελέσματα των ΗΠΑ και των Δυτικών οικονομιών εν γένει. Οι ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας, της Ινδίας και της Βραζιλίας και η ανάκαμψη των οικονομιών τους δεν επηρεάστηκαν από το πάγωμα στην αγορά ακινήτων που συμπαρέσυρε την ΕΕ και τις ΗΠΑ.

Ολοένα και περισσότερο αρχίζει να διαφαίνεται η τάση οι αναδυόμενες οικονομίες να παίζουν κεντρικό ρόλο στην παγκόσμια οικονομική ανάπτυξη. Η μετατόπιση αυτή, με αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστή την Κίνα, έλαβε χώρα τα τελευταία 30 χρόνια, αφού σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα η συμβολή αυτών των χωρών στην παγκόσμια οικονομική παραγωγή έφτασε το 26% το 2010 σε σχέση με 18% το 1980, ενώ το 2010 συνέβαλαν κατά 45% στην παγκόσμια ανάπτυξη. Σύμφωνα, δε με στοιχεία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου οι αναδυόμενες οικονομίες αναμένεται να ξεπεράσουν τις οικονομίες της Δύσης σε ανάπτυξη με 6,5% έναντι 2,5%.

Η επιτυχία των αναπτυσσόμενων οικονομιών να μείνουν ανεπηρέαστες από την οικονομική κρίση του 2008 συνίσταται στο γεγονός πως οι τράπεζές τους ήταν εκτεθειμένες στο ελάχιστο στα τοξικά ομόλογα των ΗΠΑ. Επιπλέον, η διαμόρφωση της τραπεζικής πολιτικής περνούσε από την αυστηρή εποπτεία, ή ακόμη από τον έλεγχο των κεντρικών κυβερνήσεων.

Η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη των αναπτυσσόμενων οικονομιών έβγαλε εκατομμύρια κατοίκους από την φτώχεια και την ανέχεια, δημιουργώντας μια νέα μεσαία οικονομική τάξη. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί μια εσωτερική ζήτηση άνευ ιστορικού προηγουμένου, τόση που, όπως καταγράφει η Παγκόσμια Τράπεζα το 2010, το 80% της ανάπτυξης στην Κίνα προήλθε από δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις μαζί με την εσωτερική ζήτηση.

Όμως, τα νέα δεν είναι όλα ρόδινα, καθώς κάποιοι οικονομικοί αναλυτές και παράγοντες της οικονομίας εκφράζουν ανησυχίες ότι στην παρούσα οικονομική συγκυρία με τις τιμές των τροφίμων να αυξάνουν συνεχώς μια τέτοια ανάπτυξη μπορεί να μην αποδειχθεί βιώσιμη. Όπως προειδοποιεί ο κάτοχος νόμπελ οικονομίας, Τζόzεφ Στίγκλιτς, η συνεχής ροή κεφαλαίων στις αγορές αυτές θα πιέσει τις τιμές των προϊόντων με τον κίνδυνο να δημιουργηθεί μια νέα φούσκα ακινήτων και μετοχών.

πηγή

Στρατηγική Ομπάμα για το πετρέλαιο

2011-03-31T16:49:00.000+03:00

Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα έθεσε έναν φιλόδοξο στόχο για τη μείωση των αμερικανικών εισαγωγών πετρελαίου κατά ένα τρίτο σε χρονική περίοδο 10 ετών, επικεντρώνοντας σε μια πηγή ανησυχίας για τους Αμερικανούς καθώς οι υψηλές τιμές της βενζίνης απειλούν την οικονομική ανάκαμψη.
Ο Ομπάμα περιέγραψε τη στρατηγική του σε ομιλία του, αφότου πέρασε ημέρες εξηγώντας την υπό αμερικανική ηγεσία στρατιωτική δράση στη Λιβύη, όπου οι συγκρούσεις που συνοδεύονται από ταραχές και αλλού στον αραβικό κόσμο, έχουν συμβάλει στο να αυξηθούν οι τιμές της βενζίνης που προσεγγίζουν τα 4 δολάρια το γαλόνι.
"Δεν υπάρχουν γρήγορες λύσεις. Και θα συνεχίσουμε να είμαστε θύμα των αλλαγών στην αγορά πετρελαίου μέχρι να σοβαρευτούμε για μια μακροπρόθεσμη πολιτική για ασφαλή, οικονομικά προσιτή ενέργεια", αναφέρει ο Ομπάμα στην ομιλία του, αποσπάσματα της οποίας δόθηκαν στην δημοσιότητα εκ των προτέρων.
Ο Δημοκρατικός πρόεδρος δηλώνει ότι η χώρα, η οποία βασίζεται σε εισαγόμενο πετρέλαιο για το ήμισυ περίπου των ημερήσιων αναγκών της, πρέπει να αυξήσει την ενεργειακή ανεξαρτησία της για να βελτιώσει την εθνική ασφάλεια.
Όμως και προηγούμενοι πρόεδροι είχαν κάνει παρόμοιες υποσχέσεις για την ενεργειακή ασφάλεια και απέτυχαν. Και οι οποιεσδήποτε νέες πρωτοβουλίες πολιτικής θα αντιμετωπίσουν σθεναρή αντίσταση από τους Ρεπουμπλικάνους που ελέγχουν τη Βουλή των Αντιπροσώπων και θεωρούν ότι οι υψηλές τιμές της ενέργειας μειώνουν την δημοτικότητα της κυβέρνησης του Ομπάμα και άρα ίσως τους προσφέρουν τη νίκη στην ψηφοφορία στις προεδρικές εκλογές και εκείνες του Κογκρέσου το 2012.
"Σήμερα, θέτω ένα νέο στόχο: που είναι λογικός, εφικτός και αναγκαίος ", δήλωσε ο Ομπάμα. "Όταν εξελέγην στο αξίωμα αυτό, η Αμερική εισήγαγε 11 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου την ημέρα. Σε λίγο περισσότερο από μία δεκαετία από σήμερα, θα το έχουμε μειώσει κατά ένα τρίτο".
Οι Ρεπουμπλικάνοι ειρωνεύτηκαν την ιδέα του Ομπάμα να περιορίσει τις εισαγωγές πετρελαίου μια εβδομάδα μετά την επίσκεψή του στη Βραζιλία, όπου είπε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να γίνουν ένας καλός πελάτης της χώρας σε ό,τι αφορά τις εξαγωγές της σε πετρέλαιο.
Ο Ομπάμα παρέθεσε τέσσερις τομείς που θα τον βοηθήσουν στην επίτευξη των στόχων του για τον περιορισμό της εξάρτησης των ΗΠΑ από το ξένο πετρέλαιο: την αύξηση της εγχώριας παραγωγής ενέργειας, την ενθάρρυνση της χρήσης περισσότερου φυσικού αερίου σε οχήματα όπως τα αστικά λεωφορεία, την αύξηση της απόδοσης των αυτοκινήτων και των φορτηγών, και την ενθάρρυνση της χρήσης βιοκαυσίμων.
"Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να πηγαίνουμε από το σοκ στην έκσταση στο θέμα της ενεργειακής ασφάλειας, σπεύδοντας να προτείνουμε δράση όταν οι τιμές της βενζίνης αυξάνονται, και πιέζοντας ένα κουμπί και ρίχνοντάς το στον ύπνο όταν πέφτουν πάλι", τόνισε χαρακτηριστικά.
Αναλυτές και ειδικοί δηλώνουν ότι οι στόχοι του Ομπάμα είναι "φιλόδοξοι".
"Όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 έθεσαν φιλόδοξα σχέδια για τη μείωση της εξάρτησης της χώρας από το εισαγόμενο πετρέλαιο", σχολίασε ο Γιάννης Σφακιανάκης, επικεφαλής οικονομολόγος της Σαουδαραβικής τράπεζας Fransi.
Πραγματική μεταρρύθμιση της χρήσης της ενέργειας στις ΗΠΑ συνεπάγεται σαρωτικές μεταβολές, συμπεριλαμβανομένης της ενδεχόμενης φορολογίας των καυσίμων για να ενθαρρυνθούν οι Αμερικανοί να αλλάξουν τις συνήθειές τους, δήλωσαν οι αναλυτές.
Ενώ οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Αμερικανοί έχουν ανάμεικτα συναισθήματα για την στρατιωτική εμπλοκή της χώρας τους σε μια τρίτη μουσουλμανική χώρα--τη Λιβύη--με τις ΗΠΑ να εξακολουθούν να είναι δεσμευμένες στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, είναι σαφώς ανήσυχοι για τις υψηλές τιμές της βενζίνης πριν από την καλοκαιρινή περίοδο των διακοπών τους, στις οποίες συνηθίζουν να χρησιμοποιούν κυρίως αυτοκίνητα ως μέσα μετακίνησης.

http://www.i-reportergr.com/2011/03/blog-post_5367.html#ixzz1IBVoS2XX

Eπιθετική γραμμή από τον Ασαντ

2011-03-31T16:38:00.000+03:00

ΔΑΜΑΣΚΟΣ. Κρίσιμο για την έκβαση των ταραχών που εξελίσσονται στη Συρία από τις 18 Μαρτίου, ημέρα της κλιμάκωσης των αντικυβερνητικών συγκεντρώσεων των σουνιτών στη νότια πόλη Ντεράα, αναμένεται να αποδειχθεί το χθεσινό διάγγελμα του προέδρου Μπασάρ αλ Ασαντ, με το οποίο διέψευσε τις προσδοκίες για περαιτέρω παραχωρήσεις προς τους διαδηλωτές, μία ημέρα αφότου έκανε αποδεκτή την παραίτηση της κυβέρνησης.

Ο Σύρος πρόεδρος αντί να ανακοινώσει την άρση, έπειτα από 48 χρόνια, του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης, όπως αναμενόταν, υποσχέθηκε γενικώς και αορίστως «μεταρρυθμίσεις» και κατήγγειλε τις διαδηλώσεις στην Ντεράα ως «συνωμοσία» από «μικρή ομάδα ατόμων» που θέλει να σκορπίσει «το χάος».

Στην πρώτη του δημόσια ομιλία μετά την έναρξη των διαδηλώσεων, ο Ασαντ αγνόησε τις προβλέψεις για μια δεύτερη «έστω και συμβολική παραχώρηση», επιλέγοντας μια μάλλον επιθετική στρατηγική αντιμετώπισης των επικριτών του, της οποίας η επιτυχία παραμένει αμφίβολη. Η ίδια αυτή στρατηγική υπαγόρευσε τη διοργάνωση μαζικών αντιδιαδηλώσεων υπέρ της κυβέρνησης τα τελευταία 24ωρα, με τη συμμετοχή χιλιάδων οπαδών του, σε διάφορες πόλεις της χώρας. Η επίδειξη αυτής της λαϊκής υποστήριξης -που σύμφωνα με ορισμένες μαρτυρίες επιβλήθηκε σε πολλούς με κυβερνητική εντολή- σημαίνει ότι ο Ασαντ ήταν αποφασισμένος να απευθύνει το διάγγελμά του από θέση ισχύος.

Ζητούν πτώση καθεστώτος

Οι διαδηλωτές στο πρώτο στάδιο των κινητοποιήσεών τους ζητούσαν περισσότερες ελευθερίες και απελευθέρωση πολιτικών κρατουμένων. Με την πρώτη αιματηρή επέμβαση των δυνάμεων ασφαλείας στην Ντεράα όμως, το σύνθημα άλλαξε υπέρ της «πτώσης του καθεστώτος». Η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον καταδίκασε τη «βάναυση καταστολή», ενώ το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αναγνώρισε ότι η Συρία βρίσκεται «σε σταυροδρόμι»... Ολες οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις που δεν διοργανώνονται από το κράτος είναι απαγορευμένες στη Συρία, χώρα με 22 εκατομμύρια κατοίκους στην καρδιά των εξελίξεων της Μέσης Ανατολής. Καλλιεργώντας την πολιτική προσέγγισης με τη Δύση τα τελευταία χρόνια, ενώ παράλληλα εδραιώνει τους δεσμούς της με το Ιράν, τη Χεζμπολάχ και τη Χαμάς, η Συρία έχει γίνει πονοκέφαλος για τους Δυτικούς, σύμφωνα με σχόλιο του Reuters.

Οι ΗΠΑ, που επικρίνουν επί έτη την πολιτική στήριξης των αντιπάλων του Ισραήλ και την ανάμειξη στον Λίβανο, αποκατέστησαν πλήρως τις διπλωματικές σχέσεις, αποστέλλοντας πρεσβευτή στη Δαμασκό τον Ιανουάριο, έπειτα από μία εξαετία.

kathimerini

Λιβύη και Γαλλογερμανικές Αντιθέσεις

2011-03-31T11:16:00.000+03:00

Ο πόλεμος στη Λιβύη δεν έχει μόνο να κάνει με παγκόσμια συμφέροντα και τη στήριξη ή μη των εξεγερμένων σε αυτήν. Συνδέεται άμεσα με τις εσωτερικές συγκρούσεις στη Δύση συνολικά και στην Ε.Ε. ειδικότερα.

Η ιστορία της Γερμανίας είναι η ιστορία ενός εθνικού κράτους που εμφανίζεται με καθυστέρηση στη σκηνή της παγκόσμιας πολιτικής και για αυτό δείχνει περισσότερο επιθετική από ό,τι άλλες. Ενώ είναι δυτικό κράτος δεν ένιωθε επί δεκαετίες να ανήκει στη Δύση.

Η ήττα στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο την έφερε σε μια πορεία προς δυσμάς. Πορεία που έδειχνε να ανακόπτεται μετά την ενοποίησή της, αλλά να μην απαλείφεται χάρη στην ένταξή της στην Ε.Ε. Από την άλλη, η ιστορία της Γαλλίας είναι η ιστορία μιας παλιάς αυτοκρατορικής δύναμης η οποία εξακολουθεί να ελπίζει ότι έχει λόγο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι.

Η πρόσφατη κρίση δεν είχε στη φάση της ύφεσης για τη Γαλλία τις αρνητικές συνέπειες που είχε σε άλλες πιο αδύναμες χώρες. Όμως η Γαλλία δεν εξήλθε με την ίδια ορμή από την κρίση όπως η Γερμανία. Βρίσκεται σήμερα με σχετικά περισσότερα οικονομικά προβλήματα από την τελευταία.

Τους τελευταίους μήνες η γαλλική διπλωματία βρέθηκε σε ένα βαθμό συρόμενη από τη γερμανική. Η προτεραιότητα της οικονομίας έναντι της πολιτικής έδωσε πολλαπλά πλεονεκτήματα στη Γερμανία να υπαγορεύσει πολλές από τις πρόσφατες ευρωπαϊκές αποφάσεις.

Η Γερμανία άρχισε να συμπεριφέρεται ως αλαζονικός ηγεμόνας της Ευρώπης και της ευρωζώνης. Σε αυτό συνέβαλε και η υποχωρητική συμπεριφορά της διπλωματίας τέτοιων κρατών όπως είναι η Ελλάδα. Ο πόλεμος στη Λιβύη έβαλε φρένο στον γερμανικό ευρωπαϊκό ηγεμονισμό. Έδειξε ότι το Βερολίνο δεν έχει ούτε τις δυνατότητες, αλλά ούτε και την απαραίτητη θέληση να κινηθεί ηγετικά σε ζητήματα σκληρής ισχύος. Ότι η νομισματική και βιομηχανική ισχύς που διαθέτει δεν αρκεί για τον ρόλο που επιθυμεί.

Η Γερμανία όχι μόνο δεν μπορεί να υπαγορεύσει το τι μέλλει γίγνεσθαι στη Λιβύη, αλλά βρέθηκε απομονωμένη έναντι της υπόλοιπης Δύσης. Μάλιστα η απομόνωση αυτή έγινε μεγαλύτερη, διότι λανθασμένα είχε εκτιμήσει ότι Ρωσία και Κίνα θα έκαναν χρήση βέτο και εκείνη θα μπορούσε να πάρει μια ενδιάμεση θέση αποχής.

Η μη χρήση βέτο από τις αναδυόμενες δυνάμεις την άφησε έκθετη έναντι της υπόλοιπης Δύσης. Το αποτέλεσμα είναι ότι η Γερμανία δεν μπορεί, πλέον, να συμπεριφέρεται σήμερα με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε όλο το προηγούμενο διάστημα. Ότι ο φόβος της απομόνωσης θα είναι ισχυρότερος τώρα παρά «χθες».

Κατά συνέπεια, η Ελλάδα οφείλει να αναλύει σοβαρά και να λαμβάνει επαρκώς υπόψη τις αλλαγές που διαδραματίζονται στις σχέσεις εντός της Ε.Ε. ως προς το ευρώ και τον Πόλεμο στη Λιβύη, καθώς, επίσης, ειδικότερα, τις σχέσεις της Γερμανίας με τις ΗΠΑ και τη Γαλλία.

Επιπλέον, η ελληνική διπλωματία οφείλει τώρα, αύριο θα είναι αργά, να απαιτήσει τη διασφάλιση της ΑΟΖ της Γαύδου που μέχρι τώρα αμφισβητούσε η Λιβύη με «τουρκικό σκεπτικό». Το παράδοξο της στιγμής είναι ότι, χάρη στις εξελίξεις, διευρύνεται το διαπραγματευτικό πεδίο της ελληνικής διπλωματίας τόσο ως προς την ΑΟΖ όσο και ως προς τα οικονομικά εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Νίκος Κοτζιάς/ Ελευθεροτυπία

Τουρκία και Κρίση στην Μέση Ανατολή: Σχεδιασμοί και Αμηχανία

2011-03-31T11:05:00.001+03:00

Μία από τις πτυχές της εν εξελίξει κρίσης στην Λιβύη, αλλά και γενικά των εξεγέρσεων στην ευρύτερη περιοχή στην Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική που έχουν συζητηθεί εκτενώς στην χώρα μας - αλλά και διεθνώς - είναι το κατά πόσον η Τουρκία αποκομίζει κέρδη ή όχι από την ως τώρα διαμορφούμενη κατάσταση. Ειδικότερα, κρίνεται το κατά πόσον είναι επιτυχημένη η στρατηγική του «νεοοθωμανισμού» που εφαρμόζει.

Στην κρίση της Λιβύης, η πολιτική του Ερντογάν εμφάνισε έκδηλα σημάδια αμηχανίας. Ομολογουμένως, πέτυχε κάποια κέρδη σε επίπεδο μηχανισμών του ΝΑΤΟ (και , μάλιστα, σε βάρος των ελληνικών συμφερόντων). Εν τούτοις, η Τουρκία, ήλπιζε σε μία ομαλή εναλλαγή εξουσίας στην βορειοαφρικανική χώρα, με εκείνη να παίζει ένα ρόλο μεσολαβητή ανάμεσα στον Καντάφι και την Δύση - αν και, στην ουσία, θα προτιμούσε την διατήρηση του καθεστώτος του Λίβυο συνταγματάρχη. Για τον λόγο αυτό, επέμενε μέχρι τέλους στο βέτο της στο θέμα της εφαρμογής της απόφασης του ΟΗΕ για επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων εκ μέρους στρατιωτικών δυνάμεων της Συμμαχίας. Ήταν εμφανές πως η ενεργός νατοϊκή εμπλοκή αφαιρεί από την Άγκυρα, σε πολιτικό επίπεδο, την πρωτοβουλία των κινήσεων και περιορίζει ουσιαστικά τις προοπτικές να εντάξει την χώρα σε μία «νεοοθωμανική» σφαίρα επιρροής. Τώρα, η πρωτοβουλία αυτή ανήκει απευθείας σε δυτικές χώρες (Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία και ΗΠΑ), καθώς και σε «προθύμους» του αραβικού κόσμου, όπως το Κατάρ.

Γενικότερα, η Τουρκία θα προτιμούσε να επικρατήσει, σε όλες τις χώρες που αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε αναβρασμό, μία «βελούδινη» μετάβαση προς πιο πλουραλιστικά συστήματα, στα οποία θα είχαν ενεργό και ενισχυμένο ρόλο νέες πολιτικές κινήσεις που θα είχαν ως σημείο αναφοράς το μετριοπαθές «ισλαμοδημοκρατικό» ΑΚΡ του Ερντογάν. Τα κινήματα αυτά θα έβλεπαν την Άγκυρα ως τον ενδιάμεσο συνομιλητή και υπερασπιστή των συμφερόντων των χωρών τους προς τη Δύση. Η όξυνση της κατάστασης και άμεση η παρέμβαση δυτικών χωρών αποτελεί εμπόδιο στον μεγαλεπήβολο αυτό σχεδιασμό επιδίωξης ρυθμιστικού ρόλου, εκ μέρους της Τουρκίας, σε όλη αυτήν την μεγάλη περιοχή που εκτείνεται από το Μαρόκο ως την Συρία.

Πολύ μεγαλύτερη αμηχανία διαφαίνεται στην στρατηγική Ερντογάν-Νταβούτογλου απέναντι σε μία πιθανή γενικευμένη εξέγερση στην Συρία, που θα οδηγήσει σε ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ. Η μετριοπαθής ισλαμιστική πολιτική του Ερντογάν ευαγγελίζεται την έκφραση των αισθημάτων των λαών της περιοχής, που ως τώρα οι ηγεσίες των χωρών τους και η Δύση δεν άκουγαν. Όμως, στην περίπτωση της Συρίας τα πράγματα περιπλέκονται: Η Τουρκία έχει σήμερα στενούς δεσμούς με το καθεστώς Άσαντ, που στηρίζεται σε μία μειονότητα (αλαουΐτες), που αντιστοιχεί στο 10% του πληθυσμού, η οποία κυριαρχεί πολιτικά επί μίας σουνιτικής πλειοψηφίας που αγγίζει σχεδόν το 80%. Συγκεκριμένα, από το 2003 οι δύο χώρες συμβαδίζουν στην πολιτική τους απέναντι στο Κουρδικό, καθώς η δημιουργία του κουρδικού κρατιδίου στο Β. Ιράκ αποτελεί κοινό εν δυνάμει κίνδυνο ακόμη και για την ακεραιότητά τους. Επιπλέον, μοιράζονται, πλέον, και οι δύο την αντίθεση προς το Ισραήλ, με την Άγκυρα, μάλιστα, τελευταία, να ξεπερνά, σε φραστική οξύτητα, την Δαμασκό.

Συνεπώς τίθεται το ερώτημα: «η Τουρκία του Ερντογάν, σε μία πιθανή σουνιτική εξέγερση, θα στοιχηθεί με τον λαό της Συρίας ή με το μειοψηφικό καθεστώς του συμμάχου της, Μπασάρ Αλ Άσαντ;» - τη στιγμή, μάλιστα, που μία τέτοια εξέλιξη πιθανόν να σημάνει αναβάθμιση του κουρδικού παράγοντα στην αραβική αυτή χώρα…

Ο προβληματισμός της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της Τουρκίας για το Κουρδικό, σε συνδυασμό με τις σημερινές εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, είναι έκδηλες στην περίπτωση του Ιράκ, εν όψει και των επικείμενων εθνικών εκλογών στην γείτονα. Ο Τούρκος πρωθυπουργός, μάλιστα, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στο Ιράκ, συνοδευόμενος από τον Υπουργό Εξωτερικών Νταβούτογλου, επισκέφθηκε την αυτόνομη κουρδική κυβέρνηση του βορείου Ιράκ, κάνοντας άνοιγμα προς το κουρδικό στοιχείο της ίδιας της Τουρκίας: «Στις περιοχές που ζουν κουρδικής καταγωγής πολίτες μας, βάζουμε τέλος στις διακρίσεις και τις πολιτικές άρνησης και ενισχύουμε τους δεσμούς του κράτους με το λαό» δήλωσε από την κουρδική πόλη Αρμπίλ του Β. Ιράκ, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση του έκανε σημαντικά βήματα προς την ενίσχυση της δημοκρατίας και τη διεύρυνση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών.

Την ίδια στιγμή, μάλλον «κατάπιε» την ντε φάκτο κατοχή των Κούρδων στο διαφιλονικούμενο Κιρκούκ, αφού, ενώ ο πρόεδρος της αυτόνομης κουρδικής κυβέρνησης, Μασούντ Μπαρζανί, πέτυχε την εκλογή ενός Κούρδου ως «νομάρχη» στην περιοχή της πλούσια σε πετρέλαιο πόλης, επιτρέποντας, παράλληλα, και την εκλογή ενός Τουρκομάνου (τους οποίους στηρίζει η Άγκυρα ως αντίβαρο στο κουρδικό στοιχείο του Β. Ιράκ) στη θέση του προέδρου του τοπικού συμβουλίου.

Η στρατηγική νεοοθωμανική στρατηγική Ερντογάν - Νταβούτογλου, που στόχο έχει να διερμηνεύσει τα αιτήματα των λαών της περιοχής προς την Δύση, αναδεικνύοντας την Τουρκία σε περιφερειακή υπερδύναμη, ισχυρότερη σε σχέση τις μέρες της πρωτοκαθεδρίας των κεμαλιστών στο εσωτερικό της, κινδυνεύει να αποβεί «δίκοπο μαχαίρι» για την Άγκυρα και την κυβέρνηση του ΑΚΡ. «Οι πάντες υποχρεούνται να σέβονται τη θέληση του λαού», όπως τονίζει κι ο ίδιος ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών σε πρόσφατο άρθρο του για τις τρέχουσες εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και την Βόρειο Αφρική, στην Guardian. Κάτι ανάλογο νομίζουμε πως του υπενθυμίζει, όμως, και η κυρία Κισά …

Το θέμα είναι πόσο διατεθειμένη είναι η κυβέρνηση του ΑΚΡ να αναγνωρίσει περαιτέρω τα δικαιώματα των Κούρδων της Τουρκίας, ώστε να κερδίσει την ψήφο τους στις εκλογές της 12 Ιουνίου, χωρίς να χαρακτηριστεί «προδοτική» από την κεμαλική αντιπολίτευση.

www.energia.gr

Η Λιβύη θυμάται, εμείς ξεχάσαμε: οι σημερινές βόμβες δεν είναι οι πρώτες!

2011-03-31T10:46:00.000+03:00


Ο Ομάρ Μουχτάρ αλυσοδεμένος

Δε βρίσκεται στους καταλόγους των επετείων που θυμούνται οι περισσότεροι άνθρωποι, αν και θα 'πρεπε: εδώ και σχεδόν ακριβώς εκατό χρόνια, ξεκινούσε η πρώτη αεροπορική βομβαρδιστική επιδρομή στην ιστορία, που έγινε... στη Λιβύη! Το Σεπτέμβριο του 1911, οι Ιταλοί, θέλοντας απελπισμένα να αποκτήσουν τη δικιά τους αυτοκρατορία, εισέβαλαν στην περιοχή. Η ξεχασμένη οθωμανική επαρχία ελάχιστα ενδιέφερε τους σουλτάνους· επί χρόνια τη χρησιμοποιούσαν κυρίως ως τόπο εξορίας για δυστυχείς πολιτικούς αντιπάλους τους. Αλλά ο πόλεμος εξαπέλυσε τη Λιβύη στα πρωτοσέλιδα και πυροδότησε μια σειρά γεγονότων που οδήγησαν αναπόδραστα στον Α' παγκόσμιο πόλεμο.

Όταν ο αεροπόρος Τζιούλιο Γκαβότι (Giulio Gavotti) έριξε, λίγο έξω από την Τρίπολη, τέσσερις οβίδες κατά του εχθρού από το τύπου «Τάουμπε» μονοπλάνο του, δεν έγιναν και πολλά: η αλήθεια είναι πως η πρωτόγονη πρακτική της ρίψης οβίδων με το χέρι ήταν εξίσου επικίνδυνη για... τους Ιταλούς πιλότους όσο και για τα τουρκικά στρατεύματα που βρίσκονταν στο έδαφος. Μολοταύτα ένας επιτελάρχης, ο ταγματάρχης Τζιούλιο Ντουέ (Giulio Douhet), εντυπωσιάστηκε αρκετά από όσα είδε ώστε να εξελιχθεί σε έναν από τους πιο ένθερμους συνηγόρους της πολεμικής χρήσης της αεροπορίας. Δέκα χρόνια αργότερα, στη κλασική του μελέτη «η κυριαρχία του αέρος» ο Ντουέ έγραφε πως ο απόλυτος τρόμος που προκαλούσαν οι από αέρος μαζικοί βομβαρδισμοί αμάχων και πολιτικών στόχων θα συντόμευε τις πολεμικές συγκρούσεις και θα έσωζε πολλές ζωές· δεν υπήρχε άρα κανένας λόγος αγανάκτησης: ο απόλυτος πόλεμος ήταν ανθρωπιστικός.

Ο μοντέρνος, δυτικός πόλεμος γεννήθηκε στις ερήμους της βορείου Αφρικής!

Ελάχιστοι θυμούνται τους Λίβυους που έπεσαν θύματα εκείνης της σύρραξης. Οι Ιταλοί είχαν ξεκινήσει την εισβολή τους προεξοφλώντας πως οι αραβικοί πληθυσμοί θα τους υποδέχονταν ως απελευθερωτές από τον οθωμανικό ζυγό. Μέχρι να καταλάβουν το λάθος τους ήταν ήδη πολύ αργά και είχαν κιόλας απωθηθεί πίσω στη θάλασσα. Ευρισκόμενοι αντιμέτωποι με μια λαϊκή εξέγερση, αντεπιτέθηκαν καταστρέφοντας χωριά, πηγές και κοπάδια. Σχεδόν 100,000 άνθρωποι συνελήφθησαν ή εκτοπίστηκαν και χιλιάδες πέθαναν από ασιτία ή επιδημίες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Κάμποσα χρόνια αργότερα, ιταλικά αεροπλάνα βομβάρδισαν ξανά τη χώρα, αυτή τη φορά χρησιμοποιώντας αέρια μουστάρδας, κατά παράβαση του πρωτοκόλλου της Γενεύης του 1925.

Τελικά, η φασιστική Ιταλία ανακήρυξε την προσάρτηση των λιβυκών επαρχιών στην Ιταλία. Ενώ κατέφταναν οι Ιταλοί γαιοκτήμονες-έποικοι, οι πιονιέροι της «νέας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας», με μια μολυβιά οι ντόπιοι μεταβλήθηκαν σε ξένους στην ίδια τους τη χώρα. Οι έποικοι ήταν ακόμα εκεί όταν ο Β' παγκόσμιος πόλεμος μετέτρεψε τη χώρα ξανά σε πεδίο μάχης. Η έρημος γέμισε με νάρκες που εμπόδιζαν την εξόρυξη πετρελαίου ακόμα και είκοσι χρόνια αργότερα.

Με την ήττα του Μουσολίνι (Mussolini) στο Β' παγκόσμιο πόλεμο, όλη αυτή η ιστορία ξεχάστηκε, όπως τόσοι άλλοι ελάσσονες πόλεμοι που είχαν εξαπολύσει οι πολιτισμένοι κατά διαφόρων «αγρίων φυλών». Τις τύχες του κόσμου -και της Λιβύης- ανέλαβε μια νέα γενιά μεγάλων δυνάμεων. Η Ιταλία αναγεννήθηκε ως σύμμαχος των Βρετανών και της Αμερικής στον «ψυχρό πόλεμο». Η μεταπολεμική Ιταλία καταδίκασε τα εγκλήματα του φασισμού εναντίον των αντιφρονούντων Ιταλών, αλλά ξέχασε τα πολύ χειρότερα εγκλήματά του στην απέναντι όχθη της Μεσογείου. Όχι πως κανείς άλλος Ευρωπαίος νοιαζόταν ιδιαίτερα.

Αλλά στην ίδια τη Λιβύη, οι δεκαετίες της βάναυσης καταπίεσης δεν ξεχάστηκαν τόσο εύκολα. Οι Ιταλοί είχαν ξεθεμελιώσει την παραδοσιακή κτηνοτροφική οικονομία της περιοχής και ερήμωσαν τη χώρα: μέχρι σήμερα, η λέξη «Siziliani» (πολλοί έποικοι κατάγονταν από τη Σικελία) θεωρείται βρισιά. Οι αναμνήσεις του αντιαποικιακού αγώνα βοήθησαν στη νομιμοποίηση του αγγλόφιλου βασιλιά Ιντρίς (Idris), που ως επικεφαλής του ισλαμικού τάγματος των «Σανούσι» είχε διακριθεί στην αντίσταση κατά των Ιταλών. Αλλά οι ίδιες μνήμες επέτρεψαν στον 27χρονο συνταγματάρχη Καντάφι (Gaddafi) να καταγγείλει το βασιλιά ως «πουλημένο» στον ιμπεριαλισμό, να τον ανατρέψει με πραξικόπημα και να ιδρύσει το αβασίλευτο καθεστώς που ισχύει ως σήμερα.

Εξαρχής το καθεστώς εκμεταλλεύτηκε το αντιαποικιακό παρελθόν της χώρας, αναβιώνοντάς το όταν ο αντι-αποικιοκράτης Καντάφι έκλεισε τις αμερικανικές και βρετανικές βάσεις της χώρας, και απέλασε τους 20,000 Ιταλούς που εξακολουθούσαν να ζουνστη χώρα, αφού δήμευσε τις περιουσίες τους. Καθώς το καθεστώς γινόταν όλο και λιγότερο λαοφιλές, προσπαθούσε διαρκώς να αναβαπτισθεί στις μνήμες της αποικιακής καταπίεσης του λιβυκού λαού. Αν και εξαλείφθηκε από προσώπου γης κάθε μνημείο της ηγεσίας των «Σανούσι» (που πλέον θεωρούνταν ως οι φεουδάρχες εκμεταλλευτές του ηρωικού απελευθερωτικού αγώνα του λαού) το καθεστώς έστειλε σε ολόκληρη τη χώρα ερευνητές να καταγράψουν τις προφορικές αναμνήσεις από τον ανταρτοπόλεμο κατά των Ιταλών κι από τις ωμότητες που είχαν διαπράξει οι κατακτητές.

Με τον τρόπο αυτό το καθεστώς απέκτησε τα εύσημα της αντι-ιταλικής «τζιχάντ», που του χρησίμευσαν εξαιρετικά στους γεωπολιτικούς του στόχους. Δύο μόλις χρόνια αφού εξεδίωξε τους Ιταλούς εποίκους, ο σοσιαλιστής Καντάφι προσκάλεσε εκ νέου στη χώρα τις ιταλικές επιχειρήσεις, μετατρέποντας τον άλλοτε αποικιακό δυνάστη στον καλύτερο Ευρωπαίοι εταίρο της Λιβύης. Κι όταν, το 2004, το καθεστώς της Τρίπολης αναζήτησε μια νέα αναγνώριση από την Ευρώπη, η Ιταλία έπαιξε βασικό ρόλο στο προξενιό: ο Μπερλουσκόνι (Berlusconi) απολογήθηκε δημοσίως για τα παλιά εγκλήματα της Ιταλίας, και σε αντάλλαγμα ο Καντάφι υποσχέθηκε να κρατήσει μακριά από τις όχθες της τους λαθρομετανάστες -κλείνοντάς τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Λιβύη. Όταν επισκέφθηκε την Ιταλία για την υπογραφή της «συμφωνίας αποζημίωσης» του 2009, ο γηράσκων πια συνταγματάρχης πόζαρε δίπλα στον Μπερλουσκόνι έχοντας καρφιτσώσει στο πέτο του μια ευμεγέθη φωτογραφία του Ομάρ Μουχτάρ (Omar Mukhtar), ενός ηγέτη της εξέγερσης κατά των Ιταλών, που οι αποικιακές αρχές τον είχαν απαγχονίσει το 1931. Αλλά στα ψιλά γράμματα της «συνθήκης αποζημίωσης» υπήρχε η ρήτρα πως η Λιβύη δεσμευόταν να αξιοποιήσει το μεγαλύτερο μέρος των ιταλικών αποζημιώσεων χρηματοδοτώντας επενδυτικά σχέδια που θα αναλάμβαναν ιταλικές επιχειρήσεις.

Πέραν της Λιβύης, οι μνήμες ανάλογων αποικιακών θηριωδιών έδωσαν ασφαλώς πολιτική ασυλία σε πολυάριθμα ακόμα άθλια μετα-αποικιακά καθεστώτα. Αλλά το δίδαγμα της ιστορίας μας αφορά μάλλον την αμνησία της δύσης, παρά την τυμβωρυχία του παρελθόντος από τον Καντάφι. Από τη στιγμή που οι δυτικοί ανέλαβαν ξανά δράση στους ουρανούς της Λιβύης, το παρελθόν της χώρας αυτής μας αφορά εκ νέου... Αν και η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν έπαψε να το κάνει: η πλειοψηφία των Λίβυων μπορεί να μισεί τον Καντάφι και να θέλει να τον δει να εξαφανίζεται όσο το δυνατό ταχύτερα. Αλλά θυμούνται επίσης ό,τι εμείς ξεχάσαμε, πως τα σημερινά αεροπλάνα δεν είναι τα πρώτα που σκίζουν τον ουρανό της χώρας τους, πως υπάρχει μια μακρά ιστορία από θηριώδεις επιδείξεις δύναμης της δύσης στις ακτές τους και πως συνήθως οι δυτικοί εισβάλλουν στο όνομα αγαθών προθέσεων και μεγάλων ιδεωδών.

Αν η δύση επιθυμεί να τονίσει τις διαφορές που αδιαμφισβήτητα υπάρχουν μεταξύ της σημερινής της επέμβασης και εκείνων του παρελθόντος, είναι προαπαιτούμενο να θυμηθούμε όσα ξεχάσαμε, να κατανοήσουμε γιατί η ιστορία παίζει ακόμα ρόλο, ανεξάρτητα από το πώς τη μεταχειρίζονται οι Καντάφι αυτού του κόσμου, και γιατί θα συνεχίσει να παίζει όλο και πιο σημαντικό ρόλο, όσο αντέχει το σημερινό καθεστώς.

πηγή